593 - Prince aan het woord in 1981

 

Vooral met ‘Purple Rain’ (1984) veroverde Prince (Prince Roger Nelson, 1958-2016) Nederland en de rest van de wereld.  Met die song staat hij vanaf de eerste top 2000 steeds hoog geklasseerd, afgelopen jaar op 34 – aanzienlijk hoger dan bijvoorbeeld ‘When Doves Cry’ (680), ‘Sign of The Times (707), ‘1999’ (761) en ‘Sometimes It Snows In April’ (920).

    Prince werd niet oud. Op 57-jarige leeftijd overleed hij aan een overdosis van de gevaarlijke drug fentanyl.

 

 

 

Lois Lane en Prince

 

Contact leggen met de artiest was verre van eenvoudig, zeker na het begin van de carrière die hij nog moest zien op te bouwen. Er waren enige uitzonderingen, ook in Nederland. Candy Dulfer bijvoorbeeld en Loïs Lane, die met hem optraden.

    Na zijn dood meldde Monique Klemann (van Lois Lane) aan Ben Holthuis: “Prince was heel flirterig naar ons. Hij liet duidelijk merken dat hij op ons gesteld was. In onze kleedkamer lag vaak een briefje, waarin hij ons succes wenste met ons optreden. We raakten, voor zover dat je dat zo kunt noemen, ook bevriend. We hebben verschillende keren uren met hem in zijn hotelkamer doorgebracht. Prince was erg geïnteresseerd in onze muzieksmaak. Hij is ook bij me thuis geweest en een van de eerste dingen die hij deed, was mijn elpees bekijken. Hij wilde weten welke muziek mijn voorkeur had. We zijn samen door Rotterdam gefietst. Prince voelde zich bij ons helemaal op zijn gemak”.

    In een ander interview vertelde de zangeres dat ze zes weken met hem op pad waren geweest. Prince zou benieuwd geweest zijn hoe de ‘gewone mensen’ in Amsterdam dan leefden. “We hebben hem meegenomen naar de Bijlmer. Kwam er midden in de nacht zo’n stretch limo in de straat in rijden”.

 

Prince in gesprek met John Abbey (1981)

 

Na de eerste twee albums, ‘For You’ (1978) en ‘Prince’ (1979, met de single ‘I Wanna Be Your Lover’) verscheen ‘Dirty Mind’ kort voor de jaarwisseling 1980-1981. Bij die gelegenheid liet Prince zich interviewen in de internationale pers, bijvoorbeeld door John Abbey van het Britse blad Blues & Soul.

   Abbey omschreef de artiest in 1981 als volgt: “Throughout the long and varied history of black music, I don’t think there has ever been a more controversial artist than Prince, the highly talented and individualistic genius from Minneapolis, Minnesota”.

   Vanwege de teksten op het album ‘Dirty Mind’ liet menig radiostation het afweten. De eigenaren waren bang om hun licensie (zendvergunning) van de Amerikaanse overheid te verliezen. “Because of some of the lyric content, the album has been banned by several radio stations”.

 

Prince ging toeren en liet zich interviewen om zijn derde album op een andere manier onder de aandacht te brengen.

   De artiest, 22 jaar, uitte zich verlegen. Hij werd soms geduid als ‘Mr. Hyde & Dr. Jekyll’ – uitbundig als hij optrad, stilletjes in de kleedkamer als hij de media te woord stond.

    Prince: “This album deals with more definite events and not so much with fantasies and dreams. For the listener, I believe I have covered a wider range of subjects, too – though that wasn’t something I planned consciously in advance.

   The funny thing about the album, though, is the fact that I actually never planned to release these songs – they were really only demos that I had recorded for my own satisfaction”.

   Spontaner kon het niet. “The two albums before were completely planned and thought out – this one was totally spontaneous. In a lot of cases, I recorded the tracks first and then just added the lyrics as I went along – often making them up as I went along, too. That’s why there are some really strange lines in there!”

   Het nieuwe album was uit het leven gegrepen, verkondigde hij. “I realised that this was the real me. It deals with real subjects and the language is the way we really talk. When I say ‘we’, I mean young people”.

 

Op eigen benen

 

Over het begin van zijn leven schreef Abbey: “Prince’s father was a prominent jazz band leader in the Minneapolis area and it was on his dad’s piano that he made his first musical steps. His mother also sang with a band in her younger years”.

   Prince stond al op eigen benen toen hij nog een jongetje was. Hij vluchtte naar New York en trok bij zijn zus in. “I ran away from home when I was twelve years old because I knew what I wanted to do in life and because nobody would take me seriously. I was misunderstood”.

   Hij werd gepest met zijn voornaam. “At school, I was always ridiculed because of my name, Prince. Now, today, it’s the thing that people remember about me first. It’s my real name and though I could have changed it at school, I never wanted to”.

 

‘I Wanna be your lover’ maakt indruk

 

Abbey liet zijn lezers weten hoe Prince een plekje in de muziekbusiness had veroverd: “At the tender age of 12, Prince and André Cymone formed their own band, called Champagne, and spent the next five years playing local hotels and high school dances. When seventeen, he started his recording career – by trading with an engineer friend for time! Prince provided music to his friend’s lyrics. However, since he had no producer, arranger or musicians, he simple decided to do it all himself.

   Armed with these tapes, he then headed East to New York and returned to Minneapolis with two definite offers from record companies [A&M, Columbia]. However, since neither allowed him to produce himself, he turned them both down. “They had a lot of strange ideas – tubas, cellos and such – and I knew I’d have to do it myself if it was to come out right”.

   Abbey: “So, it was back to the studio for Prince and this time he came up with three songs that earned him a contract with Warner Brothers Records and that yielded the excellent ‘Soft & Wet’ success that paved the way for the ‘For You’ album.

   As successful as that first album was, it was the second one – or more specifically the ‘I Wanna Be Your Lover’ track – that really carried Prince into the big league”.

 

Eigen stijl

 

Prince, die vaak vergeleken werd met Jimi Hendrix (1942-1970), wilde zich niet in een hoek laten drukken. “I hate being put into any specific category. I never planned to get caught up in that punk thing. But then I’m not an R&B artist either – because I’m a middle-class kid from Minnesota, which is very much white America. My background has restricted me to some degree and, frankly, my family don’t understand what I am doing one little bit. In fact, they don’t understand me!”

 

Prince bekende dat hij liever op het toneel stond dan dat hij de media te woord moest staan. “Once I’m on stage, I do change. A lot of what we do on stage is not planned – and that helps, I think. For example, we wear what we feel comfortable in. A lot of clothes would be restricting because the show is so athletic, shall I say.

   Sometimes, sure – I get nervous. But I think I get more nervous about interviews than I do about being on stage! I used to be even worse with interviews! Now I guess I’ve got more to talk about. Before, well, what was there I could say about ‘Sexy Dancer’? With this album, I’ve got things that I can actually talk about and discuss”.

 

Op het toneel wilde hij zich vrij kunnen bewegen. Het publiek betaalde er niet voor niets flink wat geld voor om hem aan de slag te zien. “If I were to come out in a three-piece suit, it wouldn’t have the kind of effect on people that I want to have. You see, I hate to see people standing still. Things start to get boring and so movement is a necessity for me. With ticket prices being up at $8 or $9 each, I want everything to be just perfect. The sound, the lights – everything!”

   Prince was trots op zijn begeleiders: “The band are really excellent musicians – and they are all open-minded people... like me”.

   In Wisconsin voelde hij zich thuis. “We all still live in Minneapolis – it keeps our minds free. Everything there is five or six months behind the rest of the country so it encourages us to think for ourselves”.

 

Van zijn zus in New York had hij wel hulp en inzicht gekregen. “When I was about twelve years old, my sister went to live in New York and she started sending me records and things back home. That was when I realised that if I was seriously going to do anything in life, I’d have to come out of the box and do it for myself. Because in Minneapolis, there is no real competition and so nobody else can really have an effect on us”.

 

Optreden van Prince in New York en San Francisco (maart 1981)

 

Namens de New York Times was Stephen Holden getuige van een optreden in de Ritz. Hij noemde hem ‘wunderkind of black music’. Prince was bezig om in snel tempo naar de top te klimmen, vond hij. ‘Dirty Mind’, zijn derde plaat, die nauwelijks op de radio gedraaid werd, droeg er toe bij dat zijn show helemaal uitverkocht was. “Four months ago, when Prince played the same club, it was half-empty. But word of mouth and widespread critical acclaim for his third album, ‘Dirty Mind’, insured that the show would be sold out”.

 

 

Holden was een van de journalisten die Prince vergeleek met Jimi Hendrix. “He is a renegade in the manner of such black rock artists as Sly Stone and Jimi Hendrix. Stylistically, Prince’s music breaks down the barriers between soul, funk and hard rock. Although his occasional ballads recall Smokey Robinson’s 60’s hits for Motown, his uptempo songs cleverly graft Hendrix-inspired guitar riffs into a pounding postdisco format”.

   Over zijn bühne-presentatie in 1981 liet hij de lezers van de krant weten: “On stage, Prince displays an unbridled street eroticism. Wearing black bikini briefs, fringed high-heel boots and black thigh-high stockings, he is sexual license incarnate. But Prince is such a charismatic performer that his stylized salaciousness doesn’t offend. With his sassy grace and precocious musicality, he is heir to the defiant rock-and-roll tradition of Elvis Presley, Mick Jagger and Jimi Hendrix”.

 

Joel Selvin was getuige van zijn performance in Berkeley – bij San Francisco. Hij typeerde de tamelijk nieuwe ariest als een ‘stripper, who sings songs celebrating such unlikely topics as incest and oral copulation’.

   Selvin begreep waarom de songs op het album ‘Dirty Mind’ van de radio geweerd werden. Voor het publiek was dat kennelijk geen probleem. “Lack of radio airplay didn’t stop fans from chanting the lyrics right along with the streamlined six-piece band”.

   Zijn aanhang liet zich helemaal gaan. “An electryfying performer, Prince pumped the room full of thick, dripping vibrations. People danced on chairs and tabletops, straining to view the stage. In every way, this was a smashing debut. Prince may be rude and raunchy, but he is also right on”.

 

Interview met Andy Schwartz

 

Wat later wist Andy Schwartz de artiest aan de praat te krijgen. Ook hem liet Prince weten dat de tapes van ‘Dirty Mind’ niet meer dan thuis opgenomen demo’s waren. “The previous albums were done in California, where they have better studios. I brought them out to the Coast and played them for the management and the record company [Warner]. They said, ‘The sound of it is fine. The songs we ain’t so sure about. We can’t get this on the radio’”.

   Prince begreep niet waarom het zo veel geld moest kosten om tot een album te komen. “I don’t know how anybody could spend a million dollars on an album. I couldn’t take that long to make a record – if I did, it would be, like, a ten-album set.

   My album took about twelve days for the tracks, and about a week and a half for mixing. If you really listen to it, you’ll hear that a lot of the harmonies aren’t perfect, that I was just singing whatever I felt, playing whatever I felt. The rhythm tracks I kept pretty basic. I didn’t try a lotta fancy stuff so I didn’t have to go back and do things over”.

   De artiest had zich niet laten ontmoedigen door de houding van de radiostations. “Radio or no radio, we’re just gonna keep playing until enough people hear us, that’s all. I don’t care if it sells so much as I want people to understand it, to give them the chance to see and hear it”.

 

Prince bekende dat hij nauwelijks naar muziek luisterde. “I just get what Warner Bros. sends me, but I don’t listen to very much”.

   Volgens hem werd er weinig interessante muziek gemaakt. Hij kon zich dan ook goed voorstellen waarom de business (na het topjaar 1978, met ‘Saturday Night Fever’ en ‘Grease’) in een crisis terecht gekomen was. “Musicians are becoming too business-oriented, too much into the money aspect of it. Until it gets back to the street, I don’t think it’s gonna pick up”.

   Toen hem gevragd werd in hoeverre hij zich bezig hield met de zakelijke kant van zijn bestaan, gaf hij ten antwoord: “When my first album came out I used to watch the charts, but I gave up on it after that”.

   Desalniettemin was hij nu wel in de weer om zijn album aan de man te brengen. “I just now started to meet some of the radio guys and the promo people. Originally I didn’t want to do any of that, because it was basically a stroking game and I didn’t want to get involved in it at all”.

 

Met zijn echte vrienden van vroeger onderhield hij nog steeds contact. “People that know me basically stayed the same – we’ll be friends to the end. People that don’t know me – they pop out of everywhere now, all these so-called friends who remember me back in school. A lot of people say that the person who goes through it all changes, but I don’t think that’s true. I think it’s everyone else who changes, because they expect certain things from you and they’ll approach you in a different manner”.

 

Met de scene in Los Angeles (waar Warner gevestigd was) had hij niets. “I can’t stand L.A. I would never live there. Every time I have to go out there, I dread it. It’s that attitude of everybody – I lose sight of what I’m doing when I’m there, it’s like a dream factory. They spend so much money! They make it and spend it, and for crazy reasons”.

 

Hoe zou hij met geld omgaan als hij ooit rijk zou worden?

   “I’d give a lot of it away. Every once in a while now. I get some money that’s a little extra, and I just give it away”. To friends, strangers – no charities. I’ve yet to find one that I really felt strong enough about. But friends, strangers – I just get personal satisfaction out of seeing people happy”.

 

Interview met Chris Salewicz (New Musical Express)

 

Prince op voorpagina van New Musical Express

 

Chris Salewicz van de Britse popkrant NME (New Musical Express) had begin juni geconstateerd dat het album ondanks de ‘boycot’ van de radio goed verkocht werd in de VS. “In America, ‘Dirty Mind’ is an ‘underground’ hit – which means that via word of mouth and exceptionally favourable press coverage it has notched up a more than healthy half-million sales.

   Radio play has been virtually nil, this being due to much of the subject matter of the LP, which contains the kind of lyrics that might have come out of a few heavy sessions of Freudian dream analysis. Amongst other topics, the album deals with oral sex, troilism and incest. It also concerns itself with direct political matter”.

   De journalist kreeg te horen waarom seks zo’n belangrijk onderwerp was in de beleving van de artiest. Zijn moeder was niet trouw in de liefde. “Around the age of nine, Prince started spending much of his out-of-school hours in his mother’s bedroom, poring over her substantial porn collection. His mother’s choice of replacement for his father also affected him. ‘She had a lotta interesting stuff. Certainly that affected my attitude towards my sexuality’”, kreeg Chris te horen.

 

Prince bleek een aanhanger te zijn van de Republikeinse president Ronald Reagan, die voorkwam dat Jimmy Carter aan een tweede termijn kon beginnen. “Thank God we got a better president now, with bigger balls than Carter. I think Reagan’s a lot better. Just for the power he represents, if nothing else. Because that also means as far as other countries are concerned. He also has a big mouth, which is probably a good thing. His mouth is his one big asset”.

 

Om met de Brit te spreken was Prince vanuit Minneapolis naar New York gevlogen. Ze troffen elkaar in een Holiday Inn-hotel. Na het gesprek zou de artiest naar Europa oversteken om een aantal keren in Londen op te treden. Recentelijk was hij van management veranderd. Hij had Owen Husley verruild voor de manager van Little Feat (Steve Farnogli, 1949-2001). Lowell George, frontman van die groep was kort daarvoor aan een overdosis heroïne overleden.

   Het interview was waarschijnlijk bedoeld om reclame te maken voor de concerten in Engeland.

 

Nederland – Robert Palombit (Oor)

 

Prince op voorpagina Oor

 

Prince trad niet alleen in Londen op, ook in Nederland was hij op 29 mei 1981 van de partij. Op 1 juli zette de redactie van Oor hem op de voorpagina met een uitdagende foto en de kreet ‘Porno Prince’. In vergelijking met de artikelen in de Amerikaanse en Britse pers (die ik gevonden heb) gooide de Nederlandse popkrant het expliciet op de sekstoer. De kop van een lang artikel luidde: ‘Seks-verzendhuis Prince – of: de Freudiaanse geilwolf en zijn alter ego’.

   Roberto Palombit: “Zijn teksten gaan over neuken, triootjes, pijpen en hoe lekker incest wel niet kan zijn. Prince heeft in Paradiso een van de meest enerverende concerten van de laatste tijd gegeven. Hij tongzoent zijn gitaar en beweegt de hals geil tussen zijn benen op en neer totdat het instrument uiteindelijk een oorverdovend gejank ejaculeert. Prince lijkt met zijn seksverzendhuiskleding zo weggelopen uit een dubieuze travestietenshow”.

   Over zijn kleding rapporteerde hij: “Hij draagt hetzelfde stoeipakje als op de hoes van ‘Dirty Mind’: lange, zwarte wollige kousen die zijn dijen bloot laten en met een soort jarretels geraffineerd zijn bevestigd aan zijn zwarte slipje. Daaroverheen draagt hij een lichte regenjas die je over het algemeen associeert met huisvaders van middelbare leeftijd, behept met sterke exhibionistische neigingen.

   Aan het einde van de avond gooit hij de jas uit en wordt het hemdje dat hij daaronder draagt in het publiek gesmeten”.

 

Prince in Paradiso

 

Gesprek in hotelkamer

 

Ook Palombit vergeleek Prince met Hendrix. “Niet alleen de act doet sterk denken aan Jimi Hendrix, ook zijn fantastische gitaarspel vertoont overeenkomsten met de overleden gitaarprins”.

   De artiest benaderen was anno 1981 niet moeilijk. “Er zijn veel mensen in de kleedkamer en na het concert heerst er een vrolijke stemming; in plaats van de complimenten in ontvangst te nemen zit Prince moederziel alleen in een hoekje voor zich uit te staren. Hij heeft een donkere Jules de Corte-achtige zonnebril op en is helemaal in zichzelf gekeerd.

   Het is duidelijk: de transformatie vindt nu plaats, de freudiaanse geilwolf verandert weer in zijn kwetsbare, timide alter-ego.

 

Op verzoek van Prince vindt het interview plaats in zijn hotelkamer: zonder fotograaf. Hij draagt dit keer een mouwloos overhemd, een nauwe spijkerbroek, plateauschoenen en één zwart kanten handschoen tot aan de elleboog.

   De rond de 1,60 meter kleine muzikant knippert onzeker met zijn opgemaakte oogleden, geeft me een slap handje en verdwijnt zonder iets te zeggen in de badkamer. Na een minuut komt hij tegenover me zitten, trekt de bekende regenjas half over zich heen en blijft daar gedurende het hele interview zenuwachtig met zijn handen onder friemelen”.

 

Ook toen al hield Prince er niet van zich te laten interviewen. “Eerder op de dag heeft hij alle radio-interviews afgezegd”. De Nederlandse popjournalist vernam: “Ik kan niet tegen microfoons, dan sla ik helemaal dicht. Muziek is sterker, ik zou wel durven als ik voor de radio zou mogen zingen. Ik weet dat ik op het podium een ander mens ben, vooral als het publiek me aanspoort raak ik helemaal los van me zelf en verlies ik dat schaamtegevoel. Dit interview op mijn kamer is wel aardig maar over het algemeen... wil ik eigenlijk geen interviews”.

   Zijn platenmaatschappij had hem onder druk gezet: “Bij Warner Brothers heeft men gezegd: luister Prince, jongen... een ster heeft nu eenmaal verplichtingen, we sturen je wel naar iemand die je leert interviews te geven. Ze bekijken het maar, ik wil me zelf blijven. Ik ben verbaal niet zo sterk; ik schrijf wel gemakkelijk, ik kan echt ongelofelijke brieven schrijven”.

 

Lectuur in de slaapkamer

 

Prince op hotelkamer in Amsterdam

 

 

Niet alleen tijdens het optreden in Paradiso, ook onder vier ogen in de hotelkamer kwam het onderwerp porno aan de orde. Palombit noteerde: “Sinds mijn vader het huis uit was, had mijn moeder allerlei pornografische lectuur in haar slaapkamer verstopt. Als ze weg was las ik in die boekjes, maar na een poosje begonnen die verhalen me te vervelen en ben ik mijn eigen porno gaan schrijven. Dit heeft veel invloed gehad op de manier waarop ik nu nog mijn teksten schrijf.

   Ik lees af en toe een roman en daar gebruik ik dingen uit. Erica Young [van Het ritsloze nummer] is prima, ze schrijft precies hoe het zou moeten zijn. Ik wist niet wat porno was totdat ik het woord op de middelbare school opzocht. Seks is niet smerig, althans... en als je aan het neuken bent is het nooit vies. Als je de volgende morgen wakker wordt en ziet wie er naast je ligt kun je het wel eens als smerig ervaren”.

   ‘Sister’ had een speciale betekenis. “Dat nummer gaat over de incestverhouding tussen mij en m’n zus, over de liefde en uiteindelijke haatgevoelens tussen ons. Incest heeft iets extra’s weet je dat? Het kan heel spannend zijn. Er wordt negatief over gedacht, omdat incest vaak gepaard gaat met verkrachting, bijvoorbeeld door de vader die zijn dochter dwingt, maar dat hoeft niet en dan heeft het iets”. In New York had zijn zus ook als zijn manager opgetreden.

 

‘sporten’

 

Prince vond de Amerikanen soms hypocriet. “Ik was eens bij NBC Radio in New York en daar kwamen ze de nieuwe LP van Bette Midler afgeven, waar nogal pittige zinnen in voorkwamen. Ze gaven twee kopieën, een gewone voor thuis en een gecensureerde die door ‘The Rose’ opnieuw was ingezongen zonder schuttingtaal. Zakenmensen weten dat ze met die gekuisde versies een bredere groep bereiken en dus meer kunnen verkopen”.

 

Wat deed Prince in zijn vrije tijd, met die vraag sloot Palombit het interview af.

   “Ik lees veel bladen en [zowaar een bescheiden lachje] dat kan ik niet zeggen, maar ik weet zeker dat ik er veel over zing”.

   Je zingt over neuken, pijpen en aanverwante sporten!

   “Precies!”

 

Nederland – Louis Du Moulin (Vrije Volk)

 

Ook popjournalist Louis Du Moulin was getuige van het optreden in Paradiso. Hij achtervolgde hem tot op Schiphol. Omdat de vlucht van de artiest twee uur vertraging had, zat hij zich in de vertrekhal te vervelen. “Al die tijd alleen maar van achter je zonnebril met gespiegelde glazen naar komende en gaande, reizigers gluren gaat ook vervelen, realiseert Amerika’s meest controversiële popster van dit moment zich”.

   Louis wist Prince zodoende tot een kort gesprek te verleiden. “Alsnog besloot hij tot praten over te gaan. Hij beperkte zich niet langer tot de meerkeuze-antwoorden ‘Ja’, ‘Nee’ en ‘Geen mening’. Het kwam zowaar tot een soort woordenwisseling die leek op een gesprek. Hoewel – je aankijken doet deze schrik van de brave Amerikaanse burgerij geen enkele keer. Zijn kin lijkt zich niet uit de wildgroei op zijn borst te kunnen losmaken. Hem verstaan valt ook niet mee, want zijn stem is zacht, hees en monotoon.

 

Prince en zijn zus

 

Louis vergeleek Prince na afloop van het concert als ‘een verlegen kleuter die Sinterklaas een hand moet geven’. Hij kroop volgens hem alleen uit zijn schulp alleen als er een aantrekkelijke vrouw in zijn buurt kwam. Een vertegenwoordiger van de platenmaatschappij kreeg bijna slaande ruzie met Prince omdat die zijn ogen niet van zijn vriendin kon afhouden. “Zijn ogen niet, en eigenlijk nog wat meer”.

   Ook nu speelde de lichamelijke liefde een dominerende rol. Om zijn muziek op de radio te laten horen ‘had men mij aangeboden mijn platen te draaien, maar dan in gekuiste versies. ik heb gezegd dat ik er geen bezwaar tegen had, maar dat ik er zelf niets mee te maken wilde hebben. lemand anders zou voor een nette tekst zorgen en ik hoefde alleen maar te controleren of de strekking van het nummer na de veranderingen nog dezelfde was.

   Dat compromis heeft nooit iets opgeleverd. Als je het over neuken en pijpen hebt kun je daar niet voortdurend omheen blijven draaien. Dan verval je in eindeloos geouwehoer, dan kom je weer in de sfeer van het gniffelen terecht. Die hypocrisie wil ik juist aan de kaak stellen. Ik zeg hardop wat iedere man en vrouw niet durft, maar wel diep in zijn of haar hart denkt. Die openheid gekoppeld natuurlijk aan mijn muziek, is de reden van mijn succes’.

   Prince: “Wie weet steken de mensen wel meer op van die enkele opmerking die ik in mijn teksten stop dan van die ellenlange verhalen die priesters èn politici iedere dag afsteken”. Een van zijn songs, ‘Sister’, ging over incest, de liefde tussen broer en zus. Volgens Louis was daaruit op te maken dat zijn jeugd in Minneapolis bepaald niet onorthodox was geweest. “Naar zijn zeggen waren de liedjes allemaal op persoonlijke ervaringen gebaseerd.

   Ik ben pas een normaal leven gaan leiden na mijn zestiende, toen ik bij mijn zus in NewYork ging wonen. Of, laat ik zeggen, een normaler leven. Voor die tijd heb ik nooit rust gekend. Ik voelde me alleen op m’n gemak als ik muziek kon maken of kon schrijven’, zo tekende Du Moulin het op.

   Van het album ‘Dirty Mind’ was intussen een half miljoen stuks verkocht.

 

Prince vroeg zich af in hoeverre de zaal iets van zijn teksten begreep. Daar was waarschijnlijk meer tijd voor nodig. Toch was hij gerustgesteld: “Ik heb vannacht nog een wandeling gemaakt over de Walletjes. Het is overal precies eender”.

 

Sober

 

Zoals in de andere interviews verwees Prince de vergelijking met Jimi Hendrix naar het rijk der fabelen. “Volgens mij is dat een smerige truc van de platenmaatschappij. De nieuwe Hendrix, zo’n kreet, dat verkoopt. Ik voel me helemaal niet met Jimi Hendrix verwant. Met niemand”.

 

De journalist van het Vrije Volk wist de Amerikaan toch nog een naam te onttrekken: die van Rick James. “Vooral omdat hij een goede vriend van me is. We hebben in het verleden regelmatig samen opgetreden. Misschien dat ik ooit nog eens een plaat van hem ga produceren. Hij heeft me dat gevraagd tenminste”.

   Het gesprek in de wachtruimte van Schiphol, zoals Louis het optekende, eindigde met een uitspraak over zijn vaste verblijf. Dat had hij niet. “Prince, die in zijn jongensjaren een keer of twintig verhuisde, is nog steeds een zwerver. Een vaste woonplaats heeft hij niet, alleen een kring van vaste vrienden met wie hij regelmatig optrekt”.

   En over geld: “Hoe hoog zijn bankrekening is zegt hij niet te weten. ‘Ik hecht geen waarde aan materieel bezit. Als ik maar muziek kan, maken die ik wil. Ik rook niet, ik drink nauwelijks. Ik leef nogal sober. Behalve dan op seksueel gebied’”.

 

Prince, Prince Rogers Nelson, stond nog aan het begin van zijn carrière. In de volgende jaren schreef en produceerde hij heel wat albums – zoals ‘Cointroversy’ (1981), ‘1999’ (1982), ‘Purple Rain’ (1984), ‘Lovesexy’ (1988) en ‘Batman’ (1989). Ook na zijn dood, tien jaar geleden, is hij populair gebleven. In de meest recente top 2000 is hij met tien songs vertegenwoordigd.

 

Aankondiging eerste optreden van Prince in 1981

 

Harry Knipschild

11 juni 2026

 

Literatuur

‘Prince’, Cashbox, 1 december 1979

John Abbey, ‘Prince airs his Dirty Mind’, Blues & Soul, 24 februari 1981

Stephen Holden, ‘Prince, a renegade’, New York Times, 28 maart 1981

Joel Selvin, ‘Prince reveals his ‘Dirty Mind’’, San Francisco Chronicle, 31 maart 1981

Andy Schwartz, ‘Prince: A Dirty Mind Comes Clean’, New York Rocker, juni 1981

Chris Salewicz, ‘Prince: Strutting With The New Soul Monarch’, New Musical Express, 6 juni 1981

Roberto Palombit, ‘Seks-verzendhuis Prince – of de Freudiaanse  geilwolf en zijn alter-ego’, Oor, 1 juli 1981

Louis Du Moulin, ‘Prince draait er niet omheen. ‘Ik leef nogal sober, behalve op seksgebied’’, Vrije Volk, 21 november 1981

Pablo Cabenda, ‘Prince wist altijd wat een nummer nodig had’, Volkskrant, 22 april 2016

Ben Holthuis, ‘‘Prince was heel flirterig naar ons’’, Telegraaf, 19 oktober 2024

Marco Visser, ‘Veertig jaar Lois Lane. Prince, seksisme en nieuwe ideeën’, Trouw, 2 oktober 2025