574 - Darlene Love en Phil Spector, deel 2
In de eerste maanden van 1963 had Darlene Love, zoals ze zich nu liet noemen, met haar stem al enkele grote hits mee helpen tot stand te brengen. Je kunt het lezen in deel 1 van dit dubbel-artikel. In haar memoires gaf ze in enkele hoofdstukken aan hoe het verder ging. Aan de hand van haar persoonlijke verslag volgt het onderstaande.
In haar hoofdstuk over 1963 (‘The Golden Year’) beschreef Darlene hoe het toeging bij de opnamen van producer Phil Spector. Het leek wel een circus, gaf ze aan. “It’s easy to liken Phil’s recording sessions to a circus, with Phil as the ringmaster, directing a parade of singers, musicians, and arrangers to the center ring when it came time for them to perform. If Phil didn’t shoot them from cannons, he at least made everyone jump through hoops of fire. He also took so long to get the density of sound he wanted that we were often in the studio until four o’clock in the morning”.
Voor menigeen was het wachten geblazen, tot hij of zij aan de beurt was. “A lot of that time was spent just sitting around waiting for his command, and sometimes we fell asleep right in the middle of the studio floor”.
Phil in de studio
Phil Spector, April Stevens, Nino Tempo
Phil omringde zich volgens haar met zoveel mogelijk mensen omdat hij uiterst onzeker was. Die onzekerheid was nu eenmaal het kenmerk van een genie. Door al die mensen om zich heen voelde hij zich beschermd en ook machtig.
Phil leed nog steeds onder het verlies van zijn vader, die zelfmoord had gelpeegd toen hij negen jaar was, aldus Darlene. Een paar potige mannen moesten hem daar over heen helpen. Een van hen was saxofonist Nino Tempo, de broer van zangeres April Stevens. Iemand als hij trad bijvoorbeeld als chauffeur op. Phil zat zelf nooit achter het stuur, merkte ze op. Nino was er sowieso altijd bij, ook om de producer voortdurend van ideeën te voorzien.
Spector werkte met vaste muzikanten, zoals pianist-arrangeur Leon Russell en gitarist Glen Campbell. Annette Merar (de ‘verloofde’ van Phil) was van de partij als achtergrondzangeres.
En dan was er ineens een zestienjarige meisje, Cher(ilyn) Sarkisian, het vriendinnetje van de tien jaar oudere Sonny Bono, die Phil eveneens terzijde stond. “Sonny’s belangrijkste bezigheid was om voor cheeseburgers te zorgen”, had Nino Tempo verteld aan Darlene.
Sonny mocht op de achtergrond wel eens meezingen. Veel bracht hij er niet van terecht. Bij ‘He’s A Rebel’ (van de ‘Crystals’) deed hij mee in het koortje. Dat ging tientallen keren mis. Steeds opnieuw moest het over. Darlene had de oplossing: “Laat Sonny maar weg, dan gaat het goed”, zou ze gezegd hebben – met succes. Bij wijze van spreken mocht iedereen in het koortje meedoen, zelfs een loodgieter als hij in de buurt was. Volgens Darlene besteedde Phil niet veel aandacht aan de koortjes.
Cher, die aanvankelijk alleen maar wat rondhing, mocht ook een keer meezingen. “I need some noise. Sonny says you can sing”, met die woorden werd ze aan het werk gezet. Cher, die Phil aansprak als ‘Phillip’, bleek over een zeer krachtige stem te beschikken. Ze moest een flink eind van de microfoon blijven.
Sonny & Cher
Conflict over geld
Volgens Darlene was zij de enige die zich niet door Phil liet intimideren. “Everyone was deferential to Phil – everyone, that is, except me”.
Ze nam het bijvoorbeeld voor Phils moeder Bertha op toen die in de studio op bezoek kwam. Phil hield ervan in de kou te werken. Bertha had er last van. “I thought she would turn blue”. Darlene zou naar Phil geschreeuwd hebben: “Turn the heat on, your mother is freezing!” Iedereen was bang voor hem, maar niemand durfde dat te uiten, zelfs Cher niet, die toch niet op haar mondje gevallen was.
Het kwam tot een uitbarsting, schreef Darlene, toen ze naar de radio luisterde en ‘He’s Sure The Boy I Love’ voor het eerst hoorde. Die opname had ze voor het eerst onder eigen naam gezongen. Darlene wist niet wat ze hoorde toen de plaat werd afgekondigd als de nieuwe hit van de Crystals.
Darlene: “I thought it was a mistake. And then the blinders came off. I had been duped”.
De zangeres bedacht zich geen moment, veranderde van richting en reed stante pede naar de Goldstar-studio, waar Spector aan het werk was.
Spector had beloofd haar onder eigen naam te lanceren en dat had hij met die single dus niet gedaan. Haar nummer was zonder enig overleg onder de naam van de Crystals op de markt gebracht. Darlene: “His word was worth about as much as yesterday’s paper. Our honeymoon was short”.
Omdat hij dat gedaan had hoefde hij haar geen royalties te betalen.
Phil was een geldwolf, concludeerde Darlene. “Radio was more likely to play a record when it was by an established name, especially when it was the follow-up to a smash like ‘He’s a Rebel’, and Phil didn’t want to take any chances that ‘He’s Sure the Boy I Love’ would be ignored. The Crystals’ name could sell it more than mine could. And then he wouldn’t have to pay me any royalties, either”.
Hoe de Crystals daarmee omgingen, kwam niet ter sprake.
Phil’s aanpak met haar was niet uniek, was haar conclusie. Voortaan stond hij erop dat hij als songwriter mocht meetekenen bij een nieuwe productie. “It was his vision, he figured, that turned them from words and music into malt-shop classics. But ultimately it was just Phil’s business acumen at work again: Songwriters are guaranteed to get paid every time their song is performed because of copyright law”.
Toen Darlene haar beklag deed kreeg ze te horen: “It’ll be all right, doll, you’ll get the next one”. Dat was ‘Da Doo Ron Ron’.
Naar eigen zeggen liet ze zich opnieuw voor de gek houden door de geslepen producer.
Om problemen te voorkomen verwijderde Phil de stem van Darlene en liet de solopartij van ‘Da Doo Ron Ron’ overzingen door La La Brooks, die zich bij de Crystals gevoegd had. Later gaf hij als verklaring dat ze te oud was voor die song. Maar volgens Darlene had Phil haar stem niet helemaal weggehaald. “I can swear that I still hear my voice on that lead vocal. I don’t think Phil erased all of it, but kept just enough to give La La an idea of what he wanted”.
Darlene vroeg zich terecht af waarom ze met de producer bleef samenwerken. Het draaide natuurlijk om geld en prestige. Bovendien had ze een contract met hem getekend. En of ze wilde of niet, ze moest bekennen: “Phil, for all his deception, really was a genius”.
De opnamesessies waren bovendien een soort feestjes:“The sessions were fun, and so was everybody else: Sonny Bono, Jack Nitzsche, Nino Tempo, Leon Russell, Jim Horn, all those guys. They were fun people”.
Ronnie Bennett
Om meer geld te verdienen was Spector in zee gegaan met het echtpaar Ellie Greenwich en Jeff Barry. Ook wist hij zijn zakenpartner Lester Sill aan de kant te zetten.
De Blossoms vroegen hem wat er aan de hand was. Hij reageerde met te zeggen dat zij er niets mee te maken hadden. “No one, especially the lowly singers, was going to tell Phil Spector how to run his company”.
Enigszins tot mijn verbazing ging Darlene hier slechts kort in op de singles die wél onder haar naam werden uitgebracht. Was haar boek alleen maar als een ‘aanklacht’ bedoeld?
In 1963, haar ‘golden year’, was ze drie keer in de hitlijsten vertegenwoordigd: met ‘Today I Met The Boy I’m Gonna Marry’, ‘Wait Til My Bobby Gets Home’ en ‘A Fine Fine Boy’.
In 1963, kwam er een andere persoon in het leven van Phil, die dat jaar trouwde met Annette Merar. Bij de promotie van de Disney-single vond er een ontmoeting plaats van Darlene met Nedra Talley en de zusjes Estelle en Ronnie Bennett. Erg positief was ze niet. “They were still teenagers, but with their teased hair, lavender lipstick, and white go-go boots they looked like hookers”.
Moeder Bennett had het voorbereidende werk gedaan. “She started calling his office incessantly. She finally got him on the line, and I think he promised he would come to see their show just to get rid of her. I don’t know if he ever made it to the Fox, but he connected with them somewhere in New York, and, as the legend goes, Ronnie ran home to her mother uptown and announced that she had just met the boy she was going to marry”.
Darlene vroeg zich af wat Phil en Ronnie in elkaar zagen. Ze wist dat Phil ook een oogje had gehad op haar eigen zus Edna, die wel eens meeging naar de Goldstar studio. Volgens Darlene had zij verhinderd dat Edna en Phil de liefde bij elkaar gevonden hadden. “I’ll cut your throat”, zou ze Phil toegeworpen hebben. Op het persoonlijke vlak ging Phil haar steeds meer irriteren.
In het boek legde Darlene het uit: “For Phil, the big issue was control, and Ronnie would let him have all of it. Ronnie saw Phil as more than a lover. He was also a father figure and a ticket to success. Nothing sexier than brains, the old saying goes, and deep pockets don’t hurt, either”.
Darlene vertelde dat ze Ronnie ervan op de hoogte stelde dat Phil sinds 14 februari 1963 een getrouwde man was. Dat maakte weinig indruk. “It wasn’t long before she and Phil started spending a lot of time together out of the studio”.
De Ronettes – onder die naam traden ze naar buiten – werden topprioriteit voor Phil Spector en Philles Records.
‘A Fine Fine Boy’ (Darlene Love) vs ‘Be My Baby’ (Ronettes)
Darlene Dwight concludeerde al gauw dat de komst van Ronnie grote gevolgen had voor haar eigen carrière. “The arrival of the Ronettes signaled the beginning of the end of Darlene Love”.
Ze had juist al haar hoop gevestigd op haar derde solo-single ‘A Fine, Fine Boy’. Darlene: “Already Phil had shifted his attention to the first Ronettes single, ‘Be My Baby’. It was being released around the same time as ‘A Fine, Fine Boy’, and Phil threw all his promotional efforts into it.
As far as I was concerned, there was room for all of us, but with ‘Be My Baby’ Phil wasn’t just making a record, he was declaring his love to Ronnie”.
Darlene moest ontdekken dat zij al gauw op de tweede plaats kwam. Phil had een nieuwe zangvedette onder zijn hoede genomen. “Ronnie had been given some intense vocal coaching by Phil, who yapped his orders from the control booth. I might have been able to sing her under the table, but she was an expert at working her limitations to her advantage. She didn’t sing ‘Be My Baby’ so much as coo and pout it, with her protruding ‘I’ll make you the happiest man in the world’ lips’”.
Darlene was van mening dat haar derde solo-single niet hoog in de hitlijsten kwam omdat Philles nu alles op alles zette om de Ronettes naar de top te brengen. Over de kwaliteit van de twee producties had zij het niet.
“‘Be My Baby’ became a No. 2 smash, and ‘A Fine, Fine Boy’ stalled out at No. 53”. En dan te bedenken dat ze als achtergrondzangeres nog had meegedaan aan ‘Be My Baby’. Haar dagen leken geteld…
Klaar voor Kerstmis 1963
Met al die artiesten om zich heen – van buiten af leek het wel een liefdevolle familie – kwam Phil Spector op het idee om met z’n allen een kerstalbum te maken. Dat moest op tijd af zijn, dus werd het in de zomer opgenomen.
Het maken van kerstsingles was al een traditie. Darlene somde er een paar op: ‘Merry Christmas Baby’ van Charles Brown, ‘Jingle Bell Rock’ van Bobby Helms, ‘Rockin’ Around The Christmas Tree’ van Brenda Lee en ‘White Christmas’ van de Drifters. Elvis Presley had zelfs een heel kerstalbum op de markt.
Als joodse jongen had Phil weinig kijk op kerstliedjes. Darlene werd tot haar vreugde ingeschakeld om een selectie te maken. Als voormalig gospelzangeresje wist ze waar ze het over had. “I was actually thrilled that Phil asked me to help him pick the material. I loved Christmas music, and this would be the first time Phil let me have a say in what I would record. I picked ‘White Christmas’ and ‘Winter Wonderland’ and ‘Marshmallow World’”.
Darlene wist te bewerken dat zij het nieuwe liedje ‘Christmas (Baby Please Come Home)’ als solo-zangeres mocht vertolken. Dat was geschreven door Ellie Greenwich en Jeff Barry. Dat kon ze beter dan Ronnie Bennett, de nieuwe vlam van Phil: “‘Christmas (Baby Please Come Home)’ was so good that I just assumed it would go to Ronnie. But poor Ronnie didn’t have enough circuits to handle the high-voltage performance that Phil wanted, and so he gave ‘Christmas’ to me, and it turned out to be the record I’d been waiting to make with Phil in the year I’d known him. This song was even more powerful than ‘He’s a Rebel’, and this time it would have my name on it”.
Voor Darlene was het een feest. Eindelijk stond ze in het midden van de belangstelling. “Recording ‘Christmas (Baby Please Come Home)’ nearly killed all of us. Leon Russell was on the piano, and by the last takes he was playing so hard it was almost like a concerto. He played himself right off the bench and onto the floor and kept on playing. Cher was on background and has this to say: ‘Darlene started to sing and the hair stood up all over my body. It was a performance that made time stop. When she finished, Fanita fell over with both her hands up in the air’”.
Spector was zo enthousiast over het eindresultaat dat hij Ellie Greenwich midden in de nacht belde. Of ze meteen nog een andere tekst kon maken, een tekst die niets met de kerst te maken had.
Die poging had niet het gewenste resultaat. Daarom besloot de eigenaar van Philles Records om het nieuwe kerstlied als trekker voor het album te gaan lanceren.
Darlene was trots op haar bijdrage aan ‘A Christmas Gift To You From Phil Spector’, de titel van het album. Zij had de solo van vier tracks mogen zingen, de Ronettes drie, de Crystals [La La Brooks?] drie en Bobby Sheen (Bob B. Soxx) twee. Bovendien had ze op alle nummers in het koortje mee mogen doen. In zekere zin, vond ze, was het haar plaat geworden. En de aanstaande single van het album zou onder haar naam worden uitgebracht.
22 november 1963, de moord op Kennedy
Phil had besloten om de single eind november 1963 op de markt te brengen. Die zou volgens hem op alle radiostations volop gedraaid worden en dan gevolgd worden door het album. Eeuwige roem zou Darlene dan ten deel vallen.
Het pakte anders uit, liet ze in haar memoires afdrukken. “I was in the kitchen, cooking dinner, doing some ironing, with the TV on in the living room, though I was barely listening. Somehow the newscaster’s words eventually lodged in my brain between stirs, and I knew I must have heard wrong, till I finally looked over at the screen and saw the hurried, blurred panic, and then I froze over the stove, wooden spoon in hand.
The president [Kennedy] had been shot [in Dallas, Texas, 22 november]. And even though the reporters didn’t say that the back of his head had been blown off, I knew from the gravity of the newscast that it was pretty bad. I probably picked up a napkin to wipe away some tears, and with them, all thought of the Christmas album”.
Kennedy in Dallas, Texas, 22 november 1963
Darlene plaatste de moord op de 35ste president in een groter perspectief. “I don’t know if president John F. Kennedy was a rock-and-roll fan. I think his tastes probably ran more toward Frank Sinatra and Nat Cole. But he was certainly the first rock-and-roll president, the first to be elected after rock and roll shook the nation.
He was young and handsome and energetic, and he and his pretty young wife did the twist at the White House. Can you imagine Eisenhower doing the twist? LBJ? Nixon? Those guys were born with rusty hips”.
Darlene vergeleek JFK met Spector. “While Kennedy – both the man and the image – was ruling the nation, Phil Spector was ruling the pop charts, and though I never thought I’d say this, there were a lot of similarities in style. The president was bold and brash and upbeat, with a direct line to America’s young. So were Phil Spector’s records”.
Ze beschouwde de moord op de president als het begin van de neergang van de producer. “When Lee Harvey Oswald fired shots at the president’s motorcade in Dallas, he delivered a wound to the nation’s psyche that took more than a generation to heal.
And when that happened, an arrow was fired into the balloon of Phil Spector, and his slow, leaky descent began. There would be more hits, more headwinds he would catch that would carry him for a while, but as Annette Merar Spector would say, Phil never had a year again like he had in 1963”.
Door de moord vielen de plannen voor het kerstalbum in duigen. “With a shade being drawn over the country’s mood, this album suddenly seemed so inappropriate. Its amplified holiday cheer would have been a bit like wearing bright red to a funeral. Very few boxes got out of the warehouse”.
Het Amerikaanse publiek liet het afweten. In de weken na de moord had vooral de Belgische zuster Soeur Sourire het grote succes in handen met een min of meer religieuze elpee en daarop de hit ‘Dominique’.
Billboard 7 december 1963
Het gouden jaar, zoals Darlene het noemde, had voor Spector c.s. niet het gewenste en dus geen vrolijk einde.
Verder in het leven
Het lijkt erop dat Darlene Love er steeds minder vertrouwen in had dat ze het als solo-zangeres bij Phil Spector zou gaan maken. Toen ze haar eerste royalty-afrekening ontving, bleek die weinig voor te stellen. Samen met de nieuwe Blossoms, onder wie Grazia, echtgenote van arrangeur Jack Nitzsche, ging ze zich weer vooral bezig houden met sessiewerk – los van Spector. Zo was ze betrokken bij de loopbaan van Johnny Rivers, Jan & Dean en de Beach Boys.
“We sang on ‘In My Room’ for the Beach Boys. Brian Wilson was a genius, a master, and he was freeer than Phil, although sometimes just as crazy. With Phil, you sometimes felt as if he were striking a whip, but Brian applied the gentle stroke, even when he emptied his pool and recorded us at the bottom, which he did for the ‘In My Room’ session”.
Intussen was Phil druk in de weer met de carrière van Ronnie Bennett en de Ronettes.
Ook in haar privé-leven ging niet alles naar wens. Leonard was geen trouwe echtgenoot. Maar over inkomsten had ze niet te klagen. Ze was in staat om voor 22.000 dollar een mooi huis in Los Angeles aan te schaffen, een hoekhuis met drie bedkamers. En op 27 april 1964 bracht ze een tweede zoon, Chawn, ter wereld.
Verwijdering van Phil Spector
In het voorjaar van 1964 braken de Beatles door in Amerika. Een nieuw tijdperk was aangebroken voor de popmuziek. Veel oude glorie verdween in een mum van tijd. Britse muziek was waar het vooral om draaide. De platen van de Beatles, schreef ze, waren eenvoudig, liedjes van nog geen drie minuten – zo ongeveer het tegenovergestelde van de bombastische en overgeproduceerde singles van Phil Spector. “The Spector records were layered and labored. About the only thing Phil’s records had in common with the Beatles’ was that they were both loud”.
Met zijn Ronettes-producties kon Phil er niet aan tippen. Die eerste single, ‘Be My Baby’, nog vóór de British Invasion, zou nooit meer overtroffen worden.
Phil stapte in het vliegtuig naar Engeland. Hij wist dat de Beatles hem bewonderden. Maar ze hadden hem niet nodig. George Martin was immers hun producer en ze schreven hun eigen liedjes. Phil liet de Ronettes naar Londen overkomen. In Engeland gingen ze op toernee met een andere Britse groep, de Rolling Stones.
Darlene vroeg zich af wat ze bij Philles Records nog kon betekenen. “I called Phil’s office to find out when the next session was and was told he was either still out of town or unavailable. When I could finally catch up with Phil, he always said that he was too busy or that he hadn’t found the right song yet. Then he disappeared for weeks. I wouldn’t hear from him until he needed me to sing backup for a Ronettes session”.
Phil Spector was was ineens minder in trek, ook bij degenen die hem van songs voorzagen.
Jack Good – Shindig!
Darlene kwam tot de conclusie dat ze haar heil elders moest zoeken, niet meer in Californië. Dankzij zangeres Jackie DeShannon, voor wie ze de koortjes deden, kwamen de Blossoms in aanraking met Jack Good, een Britse tv-producer die in eigen land de tv-serie ‘Oh Boy!’ met onder anderen Cliff Richard van de grond getild had. “He was hoping to do a rock-and-roll program in the States, in prime time”.
Volgens Darlene stelde pop muziek op tv in de States niet veel voor. “The only rock-and-roll shows that existed so far were and its clones, on which artists lip-synched American Bandstand while swooning teenagers offered canned applause and a suited smoothie pretended to know all about an artist’s latest greatest hit”.
Good had andere plannen: “Jack’s show was going to be live, and there would be no boundaries to the kinds of acts he would book. It was meant to be as cutting-edge as possible, modeled after the British show ‘Ready Steady Go’. The title would be just as aerobic: Shindig!”.
Darlene trof het: “Jack’s taste for black music ran deep and long, and he wanted to bring us on the show as regulars”.
Vervelend was dat de Blossoms uit twee zwarte (Darlene en Fanita) en één blank meisje (Grazia) bestonden. Grazia moest verdwjnen. Ze werd vervangen door Jean King.
Bij een testprogramma was bijna iedereen ‘zwart’. Chubby Checker en Sam Cooke waren van de partij. Darlene was evenwel verrast toen ze het geluid hoorde van – zo bleek – twee blanke mannen, Bill Medley en Bobby Hatfield, de Righteous Brothers. Die genoten op dat moment alleen enige bekendheid in Californië. Darlene voelde zich onmiddellijk aangetrokken tot Bill Medley (‘de lange’). “He and I were instant friends, but we were both married then, so my mind never wandered over into the danger zone”.
ABC, de tv-zender, besloot om Shindig! te gaan doen, maar onder één voorwaarde: de Blossoms moesten eruit. “You can have blacks as guest performers, but the prime-time audience just wasn’t ready to see blacks as regulars every week”.
Dat was niet naar de zin van de regisseur. Met succes maakte hij zich sterk. Hij dreef zijn zin door – met de Blossome. En terecht zo bleek: “The show was such a success that it was broadcast twice a week”.
Darlene Love kon het zich later goed herinneren: “We sang with anyone and everyone on Shindig. Aretha Franklin was one of the guests that first year, and we became fast friends. She sang ‘The Shoop Shoop Song’ with the Blossoms, and it was like woodshedding. Even performing a silly pop song like that, she had the gift of almighty fire. And, Lord, could that woman eat! Before the show she filled up on macaroni and cheese, fried chicken, and greens”.
De meisjes, het vaste koortje van Shindig, fungeerden tevens op de achtergrond bij tal van groepen. “On Shindig we sang backup for artists like the Kinks and the Rolling Stones.
I thought Mick Jagger was such a spastic. I mean, the worst dancer I’d ever seen before this was Sonny Bono, who was bad even for a white boy. He could make Pat Boone look like James Brown. But Mick, Lord, I thought he was having a seizure.
And then there was Freddie and the Dreamers, whose lead singer flapped his arms in the breeze like a wounded ostrich. What was happening to music?”
Righteous Brothers
Tot genoegen van Darlene en Jack Good werd Shindig steeds meer voorzien van zwarte artiesten.
“The face of the show just kept getting darker and darker until, save for the Righteous Brothers, Donna Loren, and Bobby Sherman, who were regulars, the whole lineup one week was black acts. And they weren’t just the current chart toppers. There was one show devoted entirely to Ray Charles, and another with Clara Ward, one of my all-time gospel heroes. But the biggest kick of all was having artists like them and the Supremes and the Four Tops all come on the show and treat us as if we were the stars”.
Door het succes van Shindig kwam ook Phil Spector weer opduiken, liet Darlene later optekenen. Met name door Bill Medley en Bobby Hatfield. “The Righteous Brothers and their blue-eyed soul sound were making an impression, too – on Phil Spector. Phil wasn’t having any more luck on the charts toward the end of 1964 than he had at the beginning, when the British Invasion broke. As one Ronettes record after another failed to set the world on fire, he finally decided he had to produce a male act.
De tijd van de meisjes-groepen leek voorbij. Darlene: “Phil had produced Curtis Lee and Gene Pitney in the pre-Philles years, but the glory records were all made with female singers. Phil was just more comfortable with female artists; there were no clashing male egos, for one thing, and I think he felt he could communicate his ideas better (like giving dictation; to Phil the singers were little more than secretaries who could carry a tune, anyway).
But now he had no choice. If he was going to get back in the game, he needed to find a male act.
There had been some discussion about his producing the Rolling Stones, but they were already stars and didn’t need Phil’s meddling in their sound. But the Righteous Brothers, who sounded like the second cousins of Ray Charles and Sam Cooke respectively, were like surfers still waiting for the perfect wave”.
The Righteous Brothers stonden bij Moonglow onder contract. Dat probleem was oplosbaar. “Phil bought their contract. His sixth sense, dormant for almost a year, roared back when he decided to slow them down and find a killer ballad. He had renewed contact with Barry Mann and Cynthia Weil for the first time since ‘He’s Sure the Boy I Love’, and they delivered ‘You’ve Lost That Lovin’ Feelin’’. Honey, there was never a doubt about this one.
Bill Medley in de memoires van Darlene: “It took a month to do that record. That was as long as most people took to do an entire album. You used to go in for three hours and come out with three songs. But Phil was dead-ass right; the record just kept getting better and better”.
Righteous Brothers, Blossoms, Shindig
Phil betrok, schreef Darlene, zowel de Blossoms als Cher als koortje bij de opname van de single, die een nummer één hit zou worden.
Als gevolg van dat succes dacht ze dat het wel weer zou goedkomen tussen Phil en haar. “We naturally thought that Phil would next turn his attention to me again. I did record a few songs,
including ‘Stumble and Fall’, backed with ‘(He’s a) Quiet Guy’, probably my favorite of all the Spector singles after ‘Christmas (Baby Please Come Home)’”.
Dat was niet het geval. “Phil withdrew it almost right after it came out and never told me why.
I couldn’t figure out why Phil wouldn’t want to cash in on the Blossoms’ weekly appearances on Shindig – ‘Lovin’ Feelin’’ got a lot of exposure on the show. With the right song, we could capitalize on being in front of millions of viewers every week. But Phil wasn’t interested”.
Volgens Darlene deden de Righteous Brothers zelfs een goed woordje voor de Blossome bij de producer. “Record the girls”, zouden ze tegen hem gezegd hebben.
Darlene: “The only girls – or girl – he was interested in was Ronnie”.
Brian Wilson sprong eveneens voor haar in de bres. “He had been trying to get Phil to let him record us for more than a year. It never happened. We really were caged birds. The last Phil Spector song I recorded had a title that was truly prophetic: ‘Long Way to Be Happy’”.
Na enige tijd keek Darlene nog eens terug op die eerste sessie, die de hit ‘He’s A Rebel’ had opgeleverd: “The record that started the Wall of Sound, and the song that made me stay with him so long”.
Vertwijfeld vroeg ze zich af: “How could it be over so soon?”
Harry Knipschild
5 november 2025
Clips
* Crystals, He's Sure The Boy I Love
* Kennedy in Dallas, 22 november 1963
* Blossoms, Dancing In The Street, Shindig
* Righteous Brothers, You've Lost That Loving Feeling, Shindig
- Raadplegingen: 428