572 - ‘Eve of Destruction’ – een persoonlijke terugblik
Dankzij het internet kunnen we veel meer dan vroeger te weten komen wat er in de wereld gebeurt. Oude kranten, boeken en tijdschriften van over de hele wereld kunnen we heden ten dage (alsnog) lezen, ook over de ontwikkeling van de popmuziek. Bovendien hebben allerlei artiesten hun ervaring op een eigen website vastgelegd. Eén van hen is Barry McGuire, op 15 oktober 1935 geboren in Oklahoma City en dus 90 jaar oud.
Halverwege de jaren zestig, de sixties, lag de naam Barry McGuire, korte tijd op veler lippen. Met ‘Eve of Destruction’ bereikte hij in 1965, zestig jaar geleden, de top van de internationale hitlijsten. Op 25 september van dat jaar verdrong zijn single (op het Dunhill label) ‘Help’ van de Beatles van de nummer één positie in het vakblad Billboard. Andere hits van dat moment waren ‘Like a Rolling Stone’ van Bob Dylan, ‘Hang on Sloopy’ van de McCoys, ‘’Heart Full of Soul’ van de Yardbirds en ‘We Gotta Get Out Of This Place’ van de Animals.
hitlijst 25 september 1965
Hootenanny
Het succes van ‘Eve of Destruction’ kwam niet zomaar uit de lucht vallen. Het waren revolutionaire jaren. Mede als gevolg van de oorlog in Vietnam ging de jeugd zich steeds meer verzetten tegen het establishment, waarvan de Democraat Lyndon B. Johnson als president het boegbeeld was. De zwarte bevolking onder leiding van Marten Luther King vocht de discriminatie aan, die de gekleurde mens tot tweederangs burger had gemaakt.
Popmuzikanten liepen voorop in de protestbeweging. Al eind jaren vijftig was er een hernieuwde belangstelling voor folkmuziek. Het Kingston Trio met ‘Tom Dooley’, de Rooftop Singers met ‘Walk Right In’, Harry Belafonte met ‘Island in the Sun’, de Brothers Four met ‘Greenfields’ en de Highwaymen met ‘Michael Row The Boat Ashore’, ze legden de basis voor een nieuwe rage. Hun muziek werd soms met ‘hootenanny’ aangeduid. Heel wat folkgroepen, jongelui met kort haar, trokken met hun muziek rond door de universiteiten.
Protestbeweging
Vanuit de folkmuziek ontstonden protestliederen en protestartiesten. Vooral Joan Baez en Bob Dylan lieten van zich horen. Dylan, begonnen als folkzanger, zou je de aartsvader van de protestbeweging kunnen noemen. Hij schreef songs als ‘A Hard Rain’s Gonna Fall’, ‘The Times They Are A Changing’, ‘With God on our Side’ en ‘Blowing in The Wind’ – over de nieuwe tijden, de oorlog in Vietnam en de onderdrukking van de zwarte medemens. Hij zong zijn composities niet alleen zelf. De Byrds vertolkten zijn ‘Mr. Tambourine Man’, Peter, Paul & Mary, later ook Stevie Wonder, zetten ‘Blowing In The Wind’ op de plaat.
New Christy Minstrels
Begin jaren zestig zette Randy Sparks (1933-2024) ook zo’n folkgroep op. De New Christy Minstrels – een dozijn artiesten – werden bekend door liedjes als ‘Green Green’, ‘This Land is Your Land’ en ‘Saturday Night’ in hootenanny-stijl uit te voeren. In hun gelederen vonden we Barry McGuire, Gene Clark, Kenny Rogers en Kim Carnes. McGuire was – samen met Randy Sparks – de componist van ‘Green Green’, hun grootste hit. De single bereikte in augustus 1963 een klassering in de Amerikaanse top 20.
New Christy Minstrels (Barry links)
Genoeg van ‘Green Green’
Na een tijdje, in 1965, stapte McGuire uit de groep en begon een solo-carrière. Veertig jaar later legde hij zijn herinneringen aan die tijd vast. Dat deed hij op zijn eigen website. Barry was inmiddels zeventig jaar.
Ter inleiding schreef Barry: “So many people ask me about ‘Eve of Destruction’ and how it all happened; I thought I would put this account down as best as I can remember it”.
Na ‘Green Green’ had Barry er genoeg van om dag in dag uit met de New Christy Minstrels rond te trekken, legde hij uit.
“I left the Christies in January 1965. I’d just spent four years on the road doing 200 to 300 shows a year. When Randy Sparks and I co-wrote the song, ‘Green Green’ in 1963, it pretty much summed up my philosophical outlook on life.
Uit de tekst van dat liedje, liet hij op 9 oktober 2005 weten, kon je opmaken hoe hij over het leven dacht: “Well I told my momma on the day I was born, don’t cha cry when you see I’m gone, there ain’t no woman gonna settle me down. I just gotta be travellin’ on. Yeah There ain’t nobody in the whole wide world gonna tell me how to spend my time, ’cause I’m just a good lovin’ ramblin’ man. Hey buddy can you spare me a dime”.
Ter verduidelijking: “It was all about me, me first, me second and me third”.
Langzamerhand veranderde hij van mening. “As time went by, my exposure to world inequity and the moral hypocrisies I saw, even in my own life, changed the way I felt about everything”.
Als het aan Barry had gelegen was hij ander repertoire gaan zingen. Maar door het succes leek dat niet mogelijk te zijn. “The owners of the group didn’t want us to change. They wouldn’t let us sing anything controversial. They just wanted us to go on singing the shallow, little fun songs we were known for. I reached the point where I couldn’t sing ‘Green Green’ or ‘Billies Mule’ one more time”.
Weg uit de groep
Tijdens een tournee door Italië had hij definitief de knoop doorgehakt. “When we returned from the San Remo music festival in Italy, I quit”.
Het management hief een dreigende toon aan, kon hij zich nog goed herinneren. “One of the owners of the Christies told me if I left the group he would make sure I would never work in Hollywood again; he told me I would be finished in the music business”.
Het was geen loos dreigement geweest, moest hij constateren. Alle deuren gingen dicht en bleven dicht. “It was true; every door I knocked on was closed to me. Every record producer was out of town, out of the office or just too busy at the moment to see me. Would I please leave my name and number and they would get back to me. But they never did.
I couldn’t believe it; I mean I had just spent four years as a lead singer/song writer with one of the biggest groups in the country and I couldn’t even get someone to call me back on the telephone”.
Geen interesse in de muziekbusiness meer voor Barry
Het zag er somber uit voor de eens zo populaire zanger. Eén moment kon hij zich nog goed herinneren. Hij was nagenoeg brodeloos en hoorde zijn eigen muziek op straat. “I remember walking down Hollywood Boulevard with my friend Paul Potash. We were on our way to a movie and just as we were walking past this music store, I heard my voice coming out from inside. They were playing ‘Green Green’. There I was; I had $5.00 in my pocket, just enough to go to the movie, buy a popcorn and a coke.
Van de ene verbazing in de andere: “Then right at that exact moment a convertible stopped at the stop sign and playing on its radio was ‘Chim Chim Cheree’ [ook van de New Christy Minstrels].
I just stood there dumbfounded, here I was dead broke on the street, (when you only have $5.00 to your name, you’re broke)”.
Het leek wel een scène uit een film, had hij beseft. “I’m standing there listening to my voice, coming from two different directions, singing two different songs and there isn’t an A&R man in town that will see me. I felt like an actor playing a part in a movie, who could write a script like this?”
Optreden van de Byrds
Ciro’s optreden van de Byrds (26 maart 1965)
Na regen kwam zonneschijn, ook voor Barry McGuire. Hij had geluk dat hij van de partij was bij een optreden van de Byrds. “A month or so later some friends of mine were introducing their new hit single ‘Tambourine Man’ at Ciro’s, a one time hot club on the strip. It was Roger McGuinn, Gene Clark (who’d come through the Christies), David Crosby, Chris Hillman and Michael Clarke.
As I recall it was their first public performance and everybody had turned out for the show. All the A&R guys that were out of town must have suddenly come home because they were all there. The press was there, Bobby Dylan was there”.
Barry had niets te verliezen. “I was there, and at that moment I didn’t care who was there because my friends were breaking a new sound that had never been heard before, and I was dancing! I loved to dance, whirling, leaping, spinning, swimming under water, just trying to wriggle out of my skin”.
Terwijl hij stond te dansen op de muziek van de Byrds, hoorde hij zijn naam noemen: “Right in the middle of my self-generated euphoria, someone nearby called my name, ‘Hey Mac’, (as I was called in those days) “What you doing these days?”
I danced over to his table and told him I was dancing.
He said ‘Yeah, yeah, but are you singing?’”
Lou Adler
De voor hem onbekende man bleek muziekondernemer Lou Adler te zijn.
“Right away he had my attention. ‘No, not right now, no one wants to see me’, antwoordde hij.
“He introduced himself, ‘My name is Lou Adler’. He invited me to sit down at their table saying, ‘these are some of my friends, Phil Sloan, Steve Berry and Bob Dylan’.
I said something like ‘well it’s great to meet you guys, what’s up?’”
Phil Sloan
Lou Adler, zo bleek, trad als zakenman op voor liedjesschrijver Phil Sloan (1945-2015). Phil en hij zochten een zanger voor nieuwe songs die Phil geschreven had, werd hem verteld. “Lou told me that Phil was writing some new tunes and they were looking for somebody to sing them. He asked me if I would like to come by his office next week and give them a listen.
I said ‘Sure, I’d love to’”.
Op dat moment had Barry zo weinig zelfvertrouwen dat hij het daarbij liet zitten.
“Lou gave me his address and phone number and I danced off into mental oblivion”.
Achteraf bleek dat de belangstelling van Adler voor McGuire een serieuze zaak was. “ Three days later, I was staying with a friend in North Hollywood when the phone rang, it was Lou. ‘Hey Mac, you’re a tough guy to track down. I thought you were going to come by and see me this week’.
I told him I’d lost his number”.
Lou Adler liet er geen gras over groeien. “He asked me where I was and told me to stay right there and he would send a car to pick me up.
Two hours later I was sitting in Lou Adler’s office listening to Phil Sloan’s new tunes. They were very cool songs and Phil’s lyrics were saying exactly what I felt. So we set a recording date for a couple of weeks later”.
De nog ‘onvoltooide’ opname van ‘Eve of Destruction’
Barry: “It was a three hour session. We’d finished two songs and Lou thought the third song sounded too much like the first song, so he said let’s do something else. I’d been working on ‘Eve’ and had the hand-written lyric sheet in my back pocket, so I said I would really like to do ‘The Eve of Destruction’.
Lou said, ‘Let’s go for it’.
De tekst van de song was niet goed leesbaar. “I pulled out the wrinkled up piece of notebook paper, smoothed out all the wrinkles as best I could, and hung it on the music stand over in the corner where I’d been singing. None of the musicians that day knew the song, so Phil Sloane went through it twice, all four chords.
Hal Blaine said, ‘We got it, let’s cut it’.
So with Hal on drums, Phil on guitar, and Larry Knechtel on bass and me over in the corner singing the words from the wrinkled up paper, [technicus] Bones Howe pushed the red button and it was a done deal. One take”.
Meer tijd was er niet. Ze moesten de studio verlaten. “ I missed the high note in last chorus, so we did a very rough punch in and that was it, we were out of time. Our three hours was up and another band was out in the hall waiting to get in the studio”.
McGuire was niet helemaal tevreden hoe het gegaan was. “I didn’t like my vocal because I had missed the last note in the chorus and there was a place in the song where I go, augh, you can’t twist the truth. The reason for the augh, was because I lost my place on the wrinkled paper”.
De sessie bleef onvoltooid. “I wanted to re-cut the vocal track but we were out of time, so we decided we would come back next week and re-do the vocal. I think that was on a Thursday afternoon”.
Ernie Farrell aan het werk
Ernie Farrell
In de muziekbusiness heb je altijd veel randfiguren, is mijn [HK] ervaring Ze proberen een graantje mee te pikken. In het geval van ‘Eve of Destruction’ was dat Ernie Farrell, fotograaf en freelance platenpromoter. Die snabbelde zijn inkomsten waarschijnlijk met losse opdrachten bij elkaar.
“The next day Ernie Farrell, who was a professional photographer as well as a record promoter, came by Lou’s office to see if he had anything new.
While Lou was out of his office, Ernie picked up a couple of dubs off of Lou’s desk. ‘Eve of Destruction’ was one of those dubs. He went straight from Lou’s office to photograph a birthday party for a young teenage girl whose dad was the program director for KFWB. In 1965 [radiostation] KFWB was the number one rock station in Los Angeles.
After a few shots Ernie ran out of flash bulbs, so he went out to his car to get some more, and he saw the dubs he’d picked up at Lou’s, so he thought ‘Hey, I think I’ll play these for the kids at the birthday party and see what they think’”.
Farrell was kennelijk uitgenodigd op een verjaardagsfeestje van de dochter van de programmaleider uitgenodigd. Daar liet hij ‘Eve of Destruction’ en andere liedjes horen. Zo verdiende hij wellicht wat geld.
“When he played ‘Eve’ the kids said, “Can you play that one again?’ And he did, two or three more times.
The girls grabbed the dub and ran into the house and said, ‘Dad, dad, listen to this’”.
De man van het populaire radiostation kwam meteen in actie. “He told Ernie that if Dunhill [het label van Lou Adler] could get this record mastered, pressed, and shipped by Monday he would go on it as a ‘Pick to Hit’ for that week.
Farrell pakte de draad op. “Ernie called Lou”.
Als het aan Adler gelegen had zou Barry snel de studio ingaan om de single alsnog te voltooien. Maar opnieuw bleek hij onvindbaar te zijn. “As usual Lou couldn’t find me”.
Adler liet er echter geen gras over groeien. Zijn relatie met het belangrijke radiostation stond op het spel. Hij zette een koortje aan het werk om de oorspronkelijke opname te perfectioneren. “He got some background singers to go ‘ooh, aah’”.
Daarmee was zijn spoedklus nog niet afgelopen. “Over the weekend he mixed it, mastered it, pressed it, and shipped it”.
Nummer één op 25 september 1965
Barry McGuire wist niet wat hem overkwam. “Four days after I recorded it, I got a call at the North Hollywood number where I was staying, saying ‘Barry turn your radio on to KFWB’.
I did and there it was, ‘The Eve of Destruction’ – it still had the ‘augh, you can’t twist the truth’ line in it because I never got to back in to record over it. Sometimes raw and naked is the way it’s supposed to be.
Over the years people have said to me, ‘Wow, you really sound angry and frustrated in that song’.
I always tell them ‘Yeah I was, I couldn’t read the words on that dumb piece of wrinklie paper’”.
Op 21 augustus 1965, acht maanden nadat hij uit de New Christie Minstrels was gestapt, verscheen zijn solosingle in de hitlijst van Billboard. Vijf weken later bereikte ‘Eve of Destruction’, zoals eerder gemeld, de toppositie in die hitlijst.
In het populaire Amerikaanse tv-programma ‘Hullaballoo’ werd de hitsingle als volgt aangekondigd: “De song waar jullie nu naar gaan luisteren is geschreven door een jongeman, negentien jaar oud. In onze dagen is dat niets nieuws. Het lied heeft een heleboel belangrijke dingen te zeggen. Een paar weken geleden is het opgenomen door Barry McGuire. Het is nu nummer één in het land. Het bewijst dat een song populair kan zijn en iets te zeggen kan hebben”.
Geen protestzanger
Door het liedje van Sloan te zingen kreeg McGuire het imago van protestzanger. Daar was hij het helemaal niet mee eens, verklaarde hij.
“When the song hit the charts I started getting all kinds of hate mail. ‘Go back to Russia you commie bum’. Years later I found out they even had an F.B.I. file on me. They immediately labelled the song a ‘Protest Song’ which to me it never was. If you go to a doctor and he tells you, you have a melanoma that needs to be removed, do you call him a protest doctor, I don’t think so”.
‘Eve of Destruction’ was de enige echte solohit van Barry McGuire. De opvolger, ‘Child of Our Times’ kwam niet verder dan 72. Een jaar later bereikte hij met ‘Cloudy Summer Afternoon’ nog een bescheiden plekje in de Hot 100 van Billboard.
In 1966 werd het succes ‘Eve of Destruction’ geëvenaard door een andere Barry: militair Barry Sadler (1940-1989). Met ‘The Ballad of the Green Berets’ bereikte de sergeant eveneens de toppositie. Het was een lied dat het goede van de Amerikaanse interventie in Vietnam benadrukte. Een heel ander verhaal!
Barry Sadler
Barry in 2005
Barry gaf op zijn website aan wat het lied voor hem betekende: een spiegel van de tijdgeest. “To me ‘Eve’ was, and still is, nothing more than a societal mirror, reflecting back at the world the hypocrisy of this present age, political hypocrisy, industrial hypocrisy, social hypocrisy, spiritual hypocrisy. The song offers no answers, it just asks the questions and hopefully the listener will wake up and look around”.
Het bleef niet bij dat lied van Phil Sloan, legde McGuire in 2005 vast. “Years later I wrote and recorded a song “If you’re still alive and you can hear this song, you know this world cannot survive ’cause somethin’s all gone wrong. You may not like hearing it. You could be right in fearing it. But this world of ours is dying and you know it won’t be long till it’s gone. So don’t blame God for the sins of humanity, the human race has fallen from the ways of the Lord. Yeah, don’t blame God for the sins of humanity, livin’ for the dollar we’ll be dyin’ by the sword”.
De herboren artiest legde twintig jaar geleden uit: “Not a happy song, but sometimes I feel like a passenger on the Titanic, running up and down the companion ways, shouting, ‘The ship is sinking’, but everyone is so busy wheeling and dealing, so busy making money and chasing their sensual fantasies, they’re just not interested. And the few who are trying to do the right thing, just don’t know what the right thing is to do”.
Wat zouden zijn lezers ervan denken: “How about you, do you know what the right thing is to do?”
Barry McGuire later
‘Eve of Destruction’ was zeker nog niet weg, verklaarde Barry McGuire twee decennia geleden. “ I still sing ‘Eve’ because I feel it’s more valid today than it was when I first recorded it forty years ago.
Rodney King [1965-2012] once asked ‘Can’t we all just get along?’ The truth of it is, without a common God or a common enemy, human beings just don’t seem to be able to get along. What do you think?”
Met die woorden, met die vraag, sloot Barry McGuire het artikel op zijn eigen website af.
Harry Knipschild
14 november 2025
Clips
* New Christy Minstrels, Green Green
* New Christy Minstrels, Chim Chim Cheree
* Phil Sloan, Eve of Destruction
- Raadplegingen: 629