571 - Henk Westbroek op de solotoer
Op 5 augustus 1992 schreef Ron Peereboom Voller een artikel over Henk Westbroek, die in de popmuziek vooral opgang gemaakt had met de single ‘België’ – van Het Goede Doel, waarin hij samen met Henk Temming op de voorgond trad.
De Telegraaf-journalist gaf meer details: “Doctorandus algemene sociale wetenschappen, onderzoeker aan de universiteit en bij het Nederlands Instituut voor Sociaal Seksuologisch Onderzoek, bestuurslid van de Nederlandse filmkeuring voor jeugdigen, zanger en tekstschrijver, televisie-quizmaster, radiopresentator… de carrière van Henk Westbroek kende een grillig karakter”.
De artiest – laten we hem zo maar omschrijven – is op 27 februari 1952 in Utrecht (Zuilen) geboren. Op het internet kun je lezen dat zijn moeder (kapster) ongehuwd zwanger was geworden. Henk werd door een tante geadopteerd. Pas op zijn zeventiende werd hij daarover geïnformeerd. Zijn biologische vader heeft hij nooit gekend.
Uit zijn vroegere jaren herinnerde hij zich dat de Selvera’s bij hem thuis ‘het hoogste’ waren.
Elvis Presley
In een interview met Kees Baars gaf Henk twee platen aan die zijn leven bepaald hadden. De eerste was er een van Elvis Presley: “Toen ik een jaar of twaalf was, mocht ik van mijn ouders voor de allereerste keer alleen ’s avonds naar de bioscoop. Omdat ik als kleine Henkie heel weinig geld had, koos ik de goedkoopste voorstelling. Het bleek de film ‘Girls Girls Girls’ te zijn, met in de muzikale hoofdrol Elvis Presley.
Na het zien van de film wilde ik alleen nog maar Elvis zijn. Later kreeg ik het album en toen bleek er geen goed liedje op te staan, dus dat was wel een beetje een domper. Het was dan ook meer de film die mijn leven veranderde dan de plaat”.
Lou Reed
De tweede plaat was het album ‘Berlin’ van Lou Reed (1973). Henk vertelde dat hij in de hoogste klas van de middelbare school zat. Het was een zeer ongelukkig tijd voor hem, bekende hij later. Zijn verkering was net uit. Bovendien had hij naar eigen zeggen ‘een hoop problemen met de toen heersende democratisering van het onderwijs, waar ik bij mijn school nauw bij betrokken was’.
Voor zijn verjaardag dat jaar kreeg hij het album van Reed cadeau, liet hij weten. Bij het lezen riep dat bij mij de vraag op: zat hij op 21-jarige leeftijd nog steeds op de middelbare school? Of was hij als student sociologie betrokken bij het onderwijs? Dat lijkt me waarschijnlijker.
Maar hoe dan ook: “Een wereld ging voor me open. De uitermate sombere sfeer op die plaat greep me onmiddellijk bij de strot”.
Westbroek reageerde op zijn manier. Hij wilde nooit zo diep zakken als Lou Reed. Hij vond het een prachtige plaat, waar hij steun en troost bij vond. “Dat was mij nooit eerder overkomen”. Sterker nog, het inspireerde hem om zelf teksten te gaan schrijven. “Ik wilde ook wel eens kijken of ik zoiets kon, of ik zo diep kon gaan”.
Hij liet zich dus door Reed inspireren: “De artiest lag op dat moment in scheiding. Wat me frappeerde, was dat hij zijn meest sombere emoties en zijn verdriet op zo’n ontzettend geraffineerde wijze op de plaat heeft weten te zetten. Zijn werkwijze was heel erg resultaatgericht om het zo maar eens te zeggen”.
Het Goede Doel
Een van de teksten die hij schreef na het absorberen van ‘Berlin’ gebruikte Henk toen hij betrokken raakte bij de Nederlandstalige Utrechtse popgroep Het Goede Doel (uit 1979). De jongens troffen het. Nederlandstalige songs deden het goed in het begin van de jaren tachtig. Toontje Lager, Frank Boeijen, Polle Eduard, Robert Long, Herman van Veen, Noodweer en vooral Doe Maar wisten een nieuwe trend te zetten. In die tijd had je bij onze oosterburen de Neue Deutsche Welle, een soortgelijke muzikale ontwikkeling.
De muziek van Het Goede Doel was niet moeilijk. De teksten vielen in de smaak bij de deejays en daarna ook bij het grote publiek. Onder meer ‘Gijzelaar’, ‘Vriendschap’, ‘Alles draait om de eenvoud’ en natuurlijk ‘België’ sloegen aan. De albums van de Utrechtenaren gingen een paar jaar lang als warme broodjes over de toonbank.
Los van Het Goede Doel maakten Henk Westbroek en Henk Temming in 1982 een single met op de ene kant een kerstnummer en op de andere een sinterklaaslied (‘Sinterklaas wie kent hem niet – en natuurlijk Zwarte Piet’). Met name dat tweede nummer deed het goed, tot op de dag van vandaag. Heel bijzonder, een nieuw en actueel sinterklaaslied.
Westbroek in 1988
Als lid van Het Goede Doel liet Henk Westbroek zich anno 1988 ondervragen door een redacteur van Muziek Expres. Hij werd bovendien geduid als VARA-deejay en Hitkwis presentator op tv.
Een nieuw bijzonder album, ‘Iedereen is anders’, was op komst.: “We kunnen we niet spreken van onze elpee. Wij hebben namelijk wel de nummers geschreven en geproduceerd, maar we zingen zelf helemaal niets. In plaats daarvan hebben we allerlei zangers en zangeressen uitgezocht die wij op de een of andere manier bewonderen. Zoals Rob de Nijs, Richenel, Circus Custers en Herman van Veen. Maar ook bijvoorbeeld Peter te Bos van Claw Boys Claw en Marco Bakker. We zijn twee jaar bezig geweest om al die mensen bij elkaar te krijgen”.
Henk Temming en hij waren niet dezelfde persoon. “Henk [Temming] en ik zijn hele gewone jongens. Henk houdt van Prince en van aardbeien milkshakes en ik hou van David Bowie en van haring en gehaktballen. Waar wij van houden, dat vinden heel veel mensen vaak aardig!”
Over zichzelf vertelde hij: “Ik geef alles uit aan eten en drinken. Sommige mensen denken dat je als artiest ook automatisch rijk bent. Nou, ik kan ze meteen uit de droom helpen, hoor! Ik heb niks te klagen, maar rijk, nee. Aan optredens verdien ik sowieso niet, omdat wij natuurlijk met een enorme band zitten. Bovendien treden we niet zo heel vaak op.
In Nederland verkoop je ook niet genoeg platen om daar heel erg rijk van te worden. Je houdt aan een elpee misschien ƒ1,25 over en daar gaat nog eens 40% belasting af, dus reken maar uit.
Bij de VARA verdien ik voor mijn radio-programma’s tweederde van het minimumloon. Alleen de televisie betaalt heel aardig, maar dat doe ik pas sinds kort. Het maakt me allemaal niet zoveel uit. Ik rij geen auto, ik ben niet geïnteresseerd in kleren, ik koop alleen maar wat ik nodig heb. Het enige wat ik belangrijk vind is lekker eten en lekker drinken. En daar geef ik dan zo’n beetje wat ik heb aan uit”.
Henk Westbroek in 1988 (Muziek Expres)
Na Het Goede Doel
Popgroepen hebben niet het eeuwige leven. In 1991 hield Het Goede Doel op te bestaan. Een jaar later liet Westbroek in de Telegraaf afdrukken: “We hadden onenigheid, maar Henk Temming en ik zijn net op tijd gestopt. We kunnen elkaar nog aankijken. Het Goede Doel zit nu in de ijskast, we zien wel wie het eerst de deur weer open trekt. Als dat nooit gebeurt, even goede vrienden”.
Henk Temming verscheen in 1991 al met een soloplaat, Westbroek volgde in 1992. “Het gaat om een Nederlandstalige langspeelplaat, geproduceerd door Erik van Tijn en Jochem Fluitsma, het duo dat vroeger successen boekte met The Dolly Dots en Mai Tai”, liet een redacteur van het Algemeen Dagblad vooraf weten.
Westbroek: “Ik heb zelf alle teksten geschreven, maar elk liedje heeft een andere componist. Dat maakt de plaat heel afwisselend. De muziek lijkt totaal niet op die van Het Goede Doel. Het is ook allemaal veel minder gepolijst, dan wat ik vroeger heb gedaan.
Ik heb het gebruik van synthesizers bewust afgezworen. Alle instrumenten zijn echt en live ingespeeld. Daarmee drijf ik mee op de wind die in Amerika waait. Mensen als Tony Joe White en Bob Seger zijn op hun nieuwe cd’s ook teruggekeerd naar de pre-synthesizer periode. Het effect van het spelen met echte instrumenten is dat de muziek lekker rauw en emotioneel klinkt. Er zit weer gevoel in”.
In tegenstelling tot hetgeen hij beweerde was de plaat nog niet helemaal af. Bovendien was nog niet duidelijk met welke platenmaatschappij hij in zee zou gaan. Westbroek: “Ik verkeer in een luxueuze positie. Diverse platenmaatschappijen hebben belangstelling. Ik denk dat ik gewoon voor de aardigste platenbaas kies”.
Misschien was het wel een verkooppraatje om uit te testen wie er überhaupt belangstelling had. Henk had één voordeel – hij was niet alleen artiest, maar ook deejay bij de VARA.
Zanger en deejay
Nog voor het album [bij Sony] op de markt kwam, gaf hij Ruud Gortzak van de Volkskrant de kans om hem te interviewen. Deed hij dat om moeilijkheden te vermijden?
In de krant werd zijn oude groep neergezet als links. “Met popgroep Het Goede Doel zette Westbroek (40) aan het begin van de jaren tachtig de eerste stappen op de podia van het linkse circuit. Die groep bracht voor vakbondsleden, actiegroepen en ander publiek geestige en alerte teksten op geraffineerde muziek en haalde enkele malen de hitparade. Er werd aan verdiend”.
Aan die aanpak was volgens hem niets veranderd. Gortzak: “Westbroek draait in zijn VARA-programma in principe geen platen waar hij zelf ook maar iets mee te maken heeft. Om vriendjespolitiek te vermijden, laat hij anderen de platen die hij draait uitkiezen. Als verklaring geeft de artiest: ‘Ik ben niet geheel afhankelijk van mijn muziek. Ik ben meer een manusje-van-alles’”.
Wat Henk te vertellen had werd in de krant omschreven als ‘een woordenstroom’. De zanger schetste het kader waarin hij werkte. “De muziekindustrie is de meest kapitalistische die er bestaat. Naar de platen heeft voordien nooit iemand gevraagd. Geen enkele platenmaatschappij heeft ooit brieven gekregen met de mededeling dat de briefschrijvers zaten te wachten op een soloplaat van Henk Westbroek. Het aanbod schept daar echt de vraag. En soms ook niet.
De platenhandel is iets anders dan het verkopen van brood. Als bakkers morgen ophouden met brood produceren, dan gaan de mensen zelf bakken.
Voor platen geldt dat niet. De platenmaatschappijen produceren alleen datgene waarvan zij denken dat ze er iets aan kunnen verdienen, een ander motief hebben ze niet.
Als ze morgen geld kunnen verdienen aan het uitbrengen van de grootste bagger, dan komt ze dat net zo goed uit als het uitbrengen van de allermooiste platen.
Wat dat betreft is een platenmaatschappij ethisch volstrekt neutraal. Ze brengen iets alleen maar uit omdat ze er een paar centen aan kunnen verdienen”.
Westbroek wist hoe de muziek business werkte. Op 13 april zou er een single worden uitgebracht. “Zo’n single is een promotie-instrument voor de plaat, te vergelijken met een trailer voor een film. Omdat de airplay nog steeds afhankelijk is van de hoeveelheid singles die je verkoopt, hebben bands en platenmaatschappijen nog steeds de neiging de domste liedjes van een cd op een single uit te brengen. Nooit het mooiste of het meest sophisticated stuk. Liever een lekker meezingertje”.
Voor een artiest of groep was dat niet altijd leuk. “In Nederland heb je weinig zelf te bepalen. Daar mag je al blij zijn als je een redelijk budget krijgt en dat je enigszins in mag vullen hoe je het wilt doen. Omdat ik in het verleden ooit een paar plaatjes heb gemaakt, kom ik makkelijker bij een platenmaatschappij binnen. Ik krijg ook wel iets makkelijker een aardig budget tot mijn beschikking. Mijn wensen worden wat serieuzer genomen. Hoewel…
Ik had voor de cd twaalf nummers klaar, maar het twaalfde moest budgettair wat afgeraffeld worden. Dat gebeurt regelmatig. Je kunt bij Nederlandse platen tamelijk goed horen wat de laatst opgenomen nummers zijn. Dat hadden we bij Het Goede Doel ook. Deze keer had ik er geen zin in. Ik dacht, dan maar elf, het zijn toch vrij lange nummers en vijftig minuten muziek is heel netjes voor een cd.
Nederlandse platen bevatten trouwens herhaaldelijk een nummertje minder. Vier minuten minder opnemen scheelt toch al gauw vijf- tot zesduizend gulden”.
Over zijn soloalbum vertelde hij: “Deze keer heb ik muzikaal gekozen alles zoveel mogelijk niet uit dozen te laten komen. Het is een opvatting die ik wel aardig vind. Als tegenwicht.
De laatste platen van Het Goede Doel kwamen vaak uit computergestuurdoosjes. Dat waren ook mooie platen, hoor. Daar schaam ik me niks voor. Maar op deze cd speelt een echte drummer, een echte bassist en staan echte violisten. Niet omdat dat per definitie beter is, maar omdat ik het wilde. Er staat trouwens ook een nummer op waarbij de basdrum weer wel uit een computer komt. Daar is die mooier. Tja, je moet nooit de slaaf van een opvatting zijn, zeg ik dan maar”.
Westbroek nam afstand van de groep waar hij heel wat hits mee gemaakt had. “Het is heel verfrissend ook eens met anderen te werken. Het betekent dat ik muzikaal aan het vreemd gaan ben. Best leuk. Ik heb nu gewoon mensen ingehuurd. Die geef ik een goed salaris en een repetitievergoeding”.
Integriteit
Henk Westbroek achter de microfoon
Hoe zat het met de combinatie artiest en deejay, was de vraag die aan hem voorgelegd werd. Was het werk van discjockey voor de VARA-radio wel te verenigen met het maken van platen? Kwam zijn integriteit niet in gevaar?
Westbroek werd woedend. Hij voelde zich vals beschuldigd en ging in de aanval. “Ik kies de platen die ik draai niet uit. Dat is goed. Toen ik pas bij de VARA werkte heb ik drie weken zelf de platenkeus gedaan. Drie weken lang draaide ik een plaat van Frank Boeijen. Hij was minder populair dan nu. Eerlijk en authentiek was ik van mening dat zijn plaat erg mooi was. Toen kwam er een briefje van iemand die vroeg of hij soms een vriendje van me was. Ik dacht, ik draai hem een weekje niet. Daarna kwam er een brief met de vraag of ik een collega het licht van de zon niet gunde. Nou, vanaf dat moment vond ik het handiger niet zelf meer de platen te kiezen”.
Gortzak kreeg te horen dat Henk uit principe geen platen draaide waar hij zelf iets mee te maken had. Met collega’s, zo gaf hij aan, had hij het zelden of nooit over zijn muziek. “Ik zal nooit zeggen dat ik een te gekke plaat heb gemaakt. Nee, die plaat wordt uitgebracht en daarna door een plugger gepromoot. Als de VARA besluit die plaat nimmer te draaien zal ik daar nooit over beginnen te zeuren”.
Westbroek vond dat hij met voorbeelden voor de dag moest komen. “Als Frits Spits me in zijn radioprogramma vraagt of ik met een nieuwe plaat bezig ben, dan zal ik dat niet ontkennen. Als hij me vervolgens vraagt of het een mooie plaat wordt, dan zal ik antwoorden dat ik enigszins bevooroordeeld ben, maar dat ik wel geloof dat het zo is. Als hij hem wil draaien, prima. Ik zal er geen opmerking over maken. Als hij hem niet draait? Even goede vrienden. Ik ga niet lopen leuren. Buiten het feit dat het onfatsoenlijk is zou het ook nog contraproductief zijn”.
Westbroek onthulde hoe het achter de schermen toeging. Bij de KRO was het anders. “Daar had je Peter Koelewijn [als deejay]. Hij liep tegen iedereen te roepen dat hij weer een geweldig plaatje had geproduceerd. Dan dacht ik meteen, dit draai ik dus nooit. Dan zei hij: ‘Mats me nou, jongen, dan mats ik straks jou’. Maar dat deed ik dan niet”.
De artiest zou niet afhankelijk van zijn muziek moeten zijn. Opnieuw gaf hij als verklaring: “Ik beschouw me als manusje-van-alles. Datgene wat ik bovenaan mijn bezigheidslijstje heb staan is erg afhankelijk van mijn bui.
Als ik een tijdje leuk gezongen heb, vind ik zingen het mooiste wat er is. Word ik een beetje moe van optreden, dan vind ik radio maken het plezierigst. Heb ik een tijdje net iets te vaak vervelende programma’s gemaakt, dan is het weer het allerleukste om achter mijn computer te zitten om fraaie tekstjes in elkaar te flansen. Het ligt aan mijn stemming.
Radio maken en tekstjes schrijven vind ik door de jaren heen het aardigst. Zanger zijn is het meest afwisselend, misschien wel omdat dit het vermoeiendst is”.
Frits Spits en Henk Westbroek
Positieve recensies
Het soloalbum werd positief besproken. In het Algemeen Dagblad verklaarde Menno Schenke dat het Nederlandse lied ten onrechte weinig gehoord werd op Radio 3. De argeloze luisteraar werd volgens hem met vooral Engelse teksten gebombardeerd. En dat met producties van hoge kwaliteit. “We noemen Hennie Vrienten, Frank Boeijen, Bram Vermeulen. Zij verblijdden ons de afgelopen maanden met prachtige cd’s. Het van oorsprong Nederlandse lied maakt een bloeiperiode door.
Luister naar ‘Voorjaar’. De eerste soloplaat van Henk Westbroek verkeert hoog in de hitparade met het lied ‘Waar ze loopt te wandelen’, waarvan Golden Earring George Kooymans de muziek schreef. Op ‘Voorjaar’ staan meer liedjes van deze kwaliteit.
De bloei van het Nederlandse lied zit vooral in de teksten die worden geschreven. Henk Westbroek maakte enkele hele mooie voor zijn cd: ‘Ik hou van jou’ – in dit lied echt geen cliché – ‘Dromer’ en ‘Jack the Ripper’. Prachtige teksten die soms zeer geraffineerd op muziek zijn gezet”.
Corné Evers, redacteur van Oor, liet zich in soortgelijke termen uit over ‘Voorjaar’:
“‘Waar ze loopt te wandelen’ is een van de mooiste singles die de Nederlandse popmuziek de laatste tijd heeft opgeleverd. Henk Westbroek schreef dit prachtbloempje samen met George Kooymans.
Het is een uitstekende ankeiler gebleken voor ‘Voorjaar’, het liedjesboeket waarmee de voormalige zanger van de Nederlandse Nederpop-formatie Het Goede Doel zijn solo-debuut maakt.
Behalve met vernoemde Earring werkte Westbroek voor de liedjes op ‘Voorjaar’ samen met muzikanten-componisten als Eric van Tijn en Jochem Fluitsma, Henk Hofstede, Peter Groot Karmelink en Herman Grimme, die ieder op hun eigen terrein tot de absolute top van Nederland horen.
Datzelfde geldt ook voor de muzikanten die op ‘Voorjaar’ meespelen, waaronder bassist Marcel Schimscheimer, rietenblazer Gerbrand Westveen, drummer Marcel Serierse, mondharmonicaspeler Kim Snelten en zangeressen Julia Loko en Lisa Boray.
Bij de voorbereidingen naar ‘Voorjaar’ toe heeft Westbroek per liedtekst gezocht naar de meest geschikte muziekschrijver en vervolgens ook de bandbezetting op deze wijze ingevuld. Dat heeft tot een langspeler geleid waarop op niveau en met gevoel voor nuancering wordt gemusiceerd, in liedjes die niet alleen opvallen door de sluitende eenheid tussen muziek en tekst maar die ook nog eens in hun arrangementen en tot in het detail verzorgde instrumentale invullingen tot het beste behoren wat in Nederland ooit op popgebied op de plaat is gezet.
Luister maar eens naar het sfeervolle door Henk Hofstede van The Nits meegeschreven ‘Begrijp je nou hoe blij ik ben’, naar het van een heuse filmmuziek intro voorziene ‘Jack The Ripper’, naar de gitaarrock in ‘Ik hou van jou’, naar de vette blazerspartijen en de aanstekelijke koortjes.
Henk Westbroek is niet de meest geweldige zanger die er op aarde rondloopt maar hij slaagt er wel in om de beperkingen van zijn stem op geraffineerde wijze in zijn eigen voordeel om te buigen, in teksten die afwisselend ironisch, gewoon lollig, confronterend of ontroerend zijn, maar die altijd op een bijzondere directe manier tot de essentie komen. Bravo! Voor wie het nog niet had begrepen, zo klinkt dus kwaliteit”.
Kankeraar
Voor Corné bleef het niet bij het schrijven van een recensie. Ter gelegenheid van het album mocht hij de artiest bovendien een aantal vragen stellen. Het gesprek liep niet altijd even makkelijk. Niet voor niets werd het afgedrukt onder de titel ‘Interview met een kankeraar’.
Westbroek greep de gelegenheid aan om af en toe zijn hart te luchten. Bijvoorbeeld over zijn inkomen. Wie zich in 1992 met popmuziek bezig hield werd volgens hem gediscrimineerd. “Iedereen die voor Radio 1 werkt, krijgt meer betaald dan iemand die voor Radio 2 werkt en wie voor Radio 4 werkt krijgt weer iets minder betaald. Onderaan de lijst staan de mensen die voor Radio 3 werken, want dat zijn de domste en die betaal je dus het minst.
Ik krijg dus niet eens de helft van het salaris van iemand die soortgelijk werk doet voor Radio 1.
Dat is in de journalistiek ook zo. Iemand die politiek redacteur is, krijgt gewoon meer betaald dan een sportverslaggever of een popjournalist. Dat laatste betaalt het minst, net als werken voor Radio 3”.
Henk had ook moeite met hoe recensies tot stand kwamen. “Over muziek wordt vaak geschreven alsof we het over religie hebben, waarbij een waarheid wordt verkondigd; dan word ik helemaal gestoord en ook een tikkeltje agressief.
Ik haat dat jongens-onder-mekaar sfeertje, wat toch al zo heerst in Hilversum, wat heerst in de kritiek, wat heerst in de platensfeer, die jongens die allemaal gezellig onder mekaar aan de bar in Americain zitten, het sfeertje van wij redden het samen wel.
Dat vind ik stuitend. Zij bepalen namelijk niks. Het zijn alleen maar volgers, die ontzettend blij mogen zijn dat er een of andere artiest is die toevallig uit Amerika wil overkomen.
Het wordt echt erg als er twintig discjockeys aan de bar zitten en je de volgende dag in de recensies twintig keer dezelfde mening terug ziet. En dan denken ze ook nog allemaal dat ze stuk voor stuk heel wijs zijn”.
Corné Evers
Corné probeerde de soloplaat te vergelijken met de albums van Het Goede Doel. “Je hebt voor ‘Voorjaar’ bewust naar andere muzikale wegen gezocht, voor dit doel samengewerkt met uiteenlopende muzikanten als Henk Hofstede, George Kooymans, Jochem Fluitsma en Eric van Tijn. Toch ontkomt de plaat niet aan een vergelijking met Het Goede Doel, door de teksten, door de stem”.
Henk reageerde als volgt: “Niets is nieuw, alles is al gedaan. Dus je zoekt naar een productieconcept, waarvan je denkt: hier is Nederland voorheen nog niet mee verveeld. Aan een ander te beoordelen of dat gelukt is. Maar je hebt natuurlijk gelijk, mijn stem is vrij herkenbaar, dat beetje brommerige geluid. En de teksten ja, dat doet niemand op die manier. Lyriek en cliché, dat is mijn kracht eigenlijk wel”.
Het was de redacteur opgevallen dat Henk overal kanttekeningen bij gezet had. Bijvoorbeeld bij de song ‘Jack The Ripper’. Die ging alleen maar over leugens.
Westbroek: “Ja, dat is toch geestig. Je denkt ineens, wat een onzin zo’n scheppingsverhaal, weet je wat, ik ga het gewoon eens over doen. Met een refrein dat alleen maar onzin is. Jack the Ripper, let wel, Scotland Yard heeft altijd geweten dat Jack the Ripper niet bestond. Dat was namelijk de prins van Wales. Dat kwam alleen niet zo heel goed uit. Jezus was niet de zoon van de Vader, maar gewoon de zoon van een timmerman, de boekdrukkunst is niet door Laurens Janszoon Coster uitgevonden en mensen stammen niet af van apen, ook dat is uitgezocht. Alles is een leugen”.
Was dat een spel, werd hem gevraagd.
Dat was niet het geval. “Zo ben ik. Ik kan namelijk niet anders zijn dan ik ben. Ik heb ook nooit anders willen wezen. Als ik alleen maar aardig gevonden zou willen worden, zou ik vaak bij mijn moeder op bezoek gaan. Als ik alleen maar bewonderd zou willen worden, zou ik andere rijmpjes maken of andere dingen zeggen. En geloof me, dat kan ik best. Ik vind het alleen zo vermoeiend.
Ik vind het gewoon wel prettig om in mijn rijmpjes een beetje te etaleren hoe ik zelf een beetje in elkaar zit. Dat is gewoon mijn manier van tegen de wereld aankijken”.
Een positief ingestelde kankeraar?
“Ik ben in wezen een heel vrolijk mens, maar ik hou wel van een geintje. Ik mag graag kankeren, daar heb ik ook voor geleerd. Ik heb geleerd voor socioloog – we maken tenslotte allemaal fouten in ons leven – en het enige wat ik daar ooit van heb opgestoken, is dat je heel kritisch moet kijken naar alles wat er om je heen gebeurt en ook naar wat je zelf doet.
Ik heb niet de neiging me knollen voor citroenen te laten verkopen. Als iedereen begint te juichen, begin ik niet automatisch mee te juichen maar stel ik altijd eerst de vraag: waarom wordt er gejuicht? Dat is een levensinstelling die ik mezelf heb aangeleerd. Ik begin niet automatisch te juichen als mensen een aardige recensie schrijven over een plaat van Het Goede Doel”.
Politiek
Henk Westbroek, socioloog en manusje-van-alles, had meer noten op zijn zang dan popzanger te zijn.
Tegen de redacteur van de Telegraaf: “Ik ga er gewoon van uit dat ik niet zo heel veel anders in elkaar zit dan andere mensen: hou van een borreltje, drink koffie, ga een paar keer per dag naar het toilet, kijk graag naar mooie mensen en werk voor m’n brood. Ik ben een uitermate grote kluns. Ik kan niet op m’n handen staan, ik kan me niet eens drie keer opdrukken.
Ik woon in een eenvoudig rijtjeshuis in Utrecht. Niet dat ik niet in het Gooi zou willen wonen, maar dat kan ik eenvoudig niet betalen. Villa met drie vierkante kilometer grond, auto met chauffeur, kok, juffrouw die schoonmaakt… of meneer, daar discrimineer ik niet in. Lijkt me ongelooflijk leuk. Maar ik kan het me niet veroorloven, zoals de meeste mensen dus.
Laat ik het zo zeggen: in mijn rijmpjes gebeuren altijd spannender dingen dan in mijn eigen leven.
En wat is muziek nou helemaal? Het is weinig meer dan verplaatste lucht. Soms komt het lekker in je oren aan en soms niet!”
Henk werd horeca-ondernemer in Utrecht – onder andere ‘Stairway To Heaven’ aan de Mariaplaats. En hij ging de politiek in. Aan René Baart van Fret liet hij in 1999 weten: “Ik verveel me nogal snel en ben rusteloos. Radio maken is gewoon mijn werk, toevallig hartstikke leuk werk. En ik zit momenteel in de gemeentepolitiek [van Utrecht], maar dat doe ik niet m’n hele leven lang. Voor de rest hobby ik in de muziek.
Ik moet er niet aan denken om beroepsmuzikant, beroepsschrijver te zijn. Het lijkt me helemaal niet leuk om te zitten wachten tot je weer een liedje mag schrijven. Een enkele keer schrijf ik iets voor een ander, maar als ze opbellen en vragen of ik een liedje à la ‘Zelfs je naam is mooi’ wil schrijven, dan hangt de telefoon er al weer op”.
In zijn politieke aspiraties nam de zanger niet met het minste genoegen. Aan het einde van het millennium solliciteerde hij al naar het burgemeesterschap van Utrecht. In het NRC schreef Jutta Chorus “Hij werd niet uitgenodigd voor een gesprek, omdat hij niet zou beschikken over toereikende ervaring en over voldoende draagvlak”.
Zijn partij, Leefbaar Utrecht, was met veertien zetels de grote winnaar van de gemeenteraadsverkiezingen in Utrecht geworden. Henk toonde zich ‘ongelooflijk verbaasd’ over de resultaten. “Het is een enorme motie van wantrouwen tegen het zittende college”.
In 2013 solliciteerde hij voor de derde keer naar het ambt. Maar hij werd nooit serieus genomen. “Een van de eisen is dat de burgemeester boven alle politieke partijen moeten staan. Maar de ervaring leert dat het toch iemand wordt van de PvdA of VVD”, liet hij bij voorbaat gefrustreerd weten.
Leefbaar Utrecht kreeg een vervolg: Leefbaar Nederland. De partij werd opgericht door Willem van Kooten, Ton Luiting, Jan Nagel, Broos Schnetz en Henk Westbroek. Pim Fortuyn (1948-2002) werd het boegbeeld van Leefbaar Nederland. In de peilingen leek het erop dat Fortuyn premier van Nederland zou worden, totdat hij kort voor de verkiezingen van 2002 op het omroepterrein van Hilversum vermoord werd.
Henk Westbroek en Pim Fortuyn
Politiek en muziek gingen – bij hem in elk geval – niet samen. Op de website ‘3 voor 12’ kun je lezen dat Henk Westbroek, 50 jaar, in 2002 op staande voet ontslagen was. De VARA had dit besloten vanwege zijn politieke uitspraken (‘een grapje’) in zijn programma ‘Denk aan Henk’ en de aankondiging zich actief te zullen inzetten voor de campagne van Leefbaar Nederland.
Henk reageerde verontwaardigd. “Ik ben volkomen van slag. Het is tenslotte ook mijn brood. Ik vind het raar, want ik zeg al 20 jaar over alles en iedereen dingen, altijd met een spottende ondertoon”.
Eigen terugblik
Hoe zou Henk Westbroek op dit alles terugkijken? Het antwoord op die vraag vind je op zijn eigen website, met een korte biografie:
“Henk studeerde jeugdsociologie en werkte als barman, fruitkistenteller bij een jamfabriek, glazenwasser, bibliothecaris en als onderzoeker bij een sociaal seksuologisch onderzoeksinstituut.
Hij was dj bij de VARA, schreef columns voor het Utrechts Nieuwsblad, De Amersfoortse Courant en Dagblad De Pers. Voor maandblad De Kampeervizier recenseerde hij campings.
Negen jaar lang zorgde hij dat de muziek van ‘Kinderen voor Kinderen’ door de muzikale beugel kon en schreef hij vrijwel alle de teksten voor Het Goede Doel, waar hij ook in zong.
Hij was een van de oprichters van Leefbaar Utrecht en zat in de gemeenteraad van deze stad. Hij was ook een van de oprichters van Leefbaar Nederland en verliet de politiek omdat hij er weinig plezier aan beleefde en bedreigingen hem niet bevielen.
Voor RTV Utrecht maakte hij jarenlang kleine documentaires over alles wat hem zelf interesseerde, wat uiteenliep van de manier waarop smeerkaas gemaakt wordt tot de dagelijkse gang van zaken bij de eerste hulp in een ziekenhuis.
Ondertussen was hij tientallen jaren actief binnen de vakbond voor popmuzikanten en zette hij een muzikale solocarrière op poten”.
Harry Knipschild
17 oktober 2025
Clips
* Henk Westbroek, Waar ze loopt te wandelen
* Henk Westbroek, Stairway To Heaven (Utrecht)
* Henk Westbroek vertelt (politiek)
* Henk Westbroek, Zelfs je naam is mooi
Literatuur
‘‘Ik ben een hele gewone jongen’’, Muziek Expres, november 1988
‘Solo-cd Henk Westbroek’, Algemeen Dagblad, 3 februari 1992
Ruud Gortzak, ‘Henk Westbroek preekt nooit voor eigen parochie’, Volkskrant, 21 maart 1992
Menno Schenke, ‘Nederlandse lied bloeit’, Algemeen Dagblad, 21 mei 1992
‘Corné Evers, ‘Interview met een kankeraar’, Oor, 30 mei 1992
Corné Evers, ‘Voorjaarsboeket’, Oor, 13 juni 1992
Ron Peereboom Voller, ‘‘Ik hou wel van een verhaal met een moraal’’, Telegraaf, 5 augustus 1992
René Beaart, ‘Henk Westbroek: ik ben absoluut niet mild geworden’, Fret, december 1999
Kees Baars, ‘Henk Westbroek: Ich bin ein Berliner’, Aloha, februari 2000
René Hartkamp, ‘Henk Westbroek wil serieuze kans burgemeesterschap Utrecht’, Nu.nl, 20 september 2013
Frank Waals, ‘Henk Westbroek: Ik ben door de zus van mijn moeder geadopteerd’, Nieuwe Revu, 20 september 2017
Emma Thies, ‘Nooit meer rocken of een nudistenfeest: Stairway, het iconische café van Henk Westbroek, stopt na 25 jaar’, AD, 31 juli 2020
“Henk Westbroek en Harrie Jekkers: ‘Je moet nooit vergeten waar je vandaan komt’’, Max Magazine, 19 mei 2021
Daanje Samwel, ‘Café van Henk Westbroek verkocht’, RTV Utrecht, 6 april 2024
- Raadplegingen: 581