586 - Crispian St. Peters – een ster in 1966
De eerste popidolen – solisten als Bill Haley, Ricky Nelson en Elvis Presley – waren afkomstig uit de Verenigde Staten. In de loop van de jaren zestig, de sixties, nam Groot-Brittannië het voortouw. Britse popgroepen – vooral de Beatles en Rolling Stones – verdreven de meeste solozangers en -zangeressen van de top in de hitlijsten. Min of meer in navolging van Buddy Holly & The Crickets (afkomstig uit Lubbock in Texas) stonden er vaak vier personen op het podium: een zanger, gitarist, basgitarist en drummer.
Natuurlijk waren er uitzonderingen: in Amerika Bob Dylan en andere singer-songwriters bijvoorbeeld. Aan het Verenigd Koninkrijk had je Marianne Faithfull, Cilla Black, Tom Jones, Donovan, Sandie Shaw, Dave Berry, Chris Andrews.
Succesvolle soloartiesten waren er in Engeland altijd wel geweest: Cliff Richard, Billy Fury, Helen Shapiro, Adam Faith, Emile Ford, Marty Wilde, Eden Kane, Tommy Steele, Mark Wynter, Jess Conrad en niet te vergeten Lonnie Donegan, koning van de skiffle.
Peter Smith wordt Crispian St. Peters
In 1966 verscheen een nieuwe ster aan het pop-firmament. Robin Peter Smith (1939-2010) trad in het openbaar als Crispian St. Peters. Met de single ‘You Were On My Mind’ (op het Decca-label) bereikte hij op 20-jarige leeftijd begin van dat jaar een top tien notering in Engeland. De song, uit de pen van Sylvia Fricker (van het duo Ian & Sylvia) was in Amerika al een grote hit geweest voor de folkrock groep We Five uit San Francisco – een productie van Frank Werber, eertijds manager van het Kingston Trio.
De grote ambitie van Crispian was om succesvol te zijn met het schrijven van eigen liedjes. Op elfjarige leeftijd was hij daar al mee begonnen. Hij had er dan ook niet zoveel zin in om een cover ten gehore te brengen. Dave Nicholson, die hem ontdekt had en optrad als zijn manager en platenproducer, liet zich niet ontmoedigen. Twee eerdere singles waren geflopt. Deze keer moest het lukken. Nicholson wist eerst de moeder van de zanger over de streep te trekken. Crispian kon geen nee meer zeggen.
Dave Nicholson
Toen de single in januari 1966 in de Britse hitlijsten verscheen, werd de nieuwe ‘ster’ door de pers benaderd om zijn verhaal te vertellen. Zijn manager, Dave Nicholson, was er steeds bij als hij aan het woord was. Er verschenen interviews met Norrie Drummond van New Musical Express en Richard Green van Record Mirror.
Nicholson, die bij platenmaatschappij EMI werkzaam geweest was, legde uit dat hij de artiest ontdekt had in een pub van zijn geboorteplaats Swanley (Kent).
Crispian bevestigde de woorden van zijn manager. “That’s right. I was singing in the Bull and David asked me if I’d ever written any songs. I had written over seventy, mostly country and western things. I like people like Johnny Cash. He asked me to make a demo for him, so I went to the studio and got the contract”.
Van bokser tot zanger van popmuziek
Crispian had een ruime ervaring met de meest uiteenlopende baantjes. Hij was bijvoorbeeld bokser geweest. Het boksen had hij weten te combineren met zingen op de plekken waar hij zich sportief manifesteerde. Tijdens zo’n ‘optreden’ was hij door Nicholson ontdekt. “When I was boxing, I started singing at youth clubs, then I moved up the road to the Bull and that’s where David came in. I might have become a boxer full-time if I hadn’t started making records”.
Enigszins trots vertelde Crispian dat het hem gelukt was iemand knockout te slaan. In het begin van zijn zangcarrière was het succes echter voorlopig uitgebleven. “Crispian scored one knockout during his boxing activities, but his first record didn’t even get beyond the first round”.
Dat zijn eerste twee platen (‘At This Moment’ en ‘No No No’, eigen nummers) niet werden opgemerkt gaf de jongeman een enorme dreun. “I was very depressed”, bekende hij.
Nicholson stuurde hem naar een familielid in Australië om bij te komen. “David sent me to Australia for a few weeks to have a rest and get over it. All the sun and laying around helped a lot. I was also able to do quite a lot of writing out there”.
In een tweede interview vertelde Crispian dat hij ook andere baantjes gehad had. Het was niet altijd even goed afgelopen, zo bleek. “When I left school I had many jobs. I worked on a farm, then in a garage. One day I was backing a brand new car out of the showroom and crashed it into a wall. End of that job!”
Overmoedig?
Aan de redacteur van New Musical Express liet de onervaren Crispian St. Peters zich dingen ontvallen die grote indruk maakten. Tijdens zijn verblijf in Australië – drie maanden – had hij veel geleerd, zei hij. “A fantastic experience! I learned how to handle a cabaret audience. Now I feel I can do anything Sammy Davis can do”.
Crispian was misschien een beetje overmoedig geworden door het plotselinge succes van ‘You Were On My Mind’. Het liedje had hij naar eigen zeggen gehoord tijdens een ontmoeting met de Amerikaan Barry McGuire, die voor de promotie van zijn hit ‘Eve Of Destruction’ naar Engeland gekomen was. Barry had de song van Sylvia Stricker op zijn eigen elpee vastgelegd.
Kritisch over andere artiesten
Ongevraagd of niet, Crispian zette zich stevig af tegen wat er op dat moment gaande was in de muziekbusiness.
De popjournalist vergeleek hem een beetje met de succesvolle zanger Adam Faith.
Crispian reageerde fel. “It’s a load of old. Adam Faith has developed into an album singer. I am a pop singer – and I’m exciting like my record is”. De artiest ging door. “I’m sexier than Dave Berry. And more exciting than Tom Jones. Tom has rubber legs and that’s all”.
Het hek was van de dam. Volgens hem stelde het optreden van menige popgroep niet veel voor. “There are very few British groups with anything like a good stage act. Off hand I can only think of three which have anything to offer. The Who, the Rolling Stones and the Beatles. And the Beatles are past it”.
Volgens hem waren de Beatles dus over hun hoogtepunt heen. Dat gold tevens voor de songs van John Lennon en Paul McCartney. Tijdens het gesprek liet Crispian zich ontvallen: “I’ve written about 80 songs. They’re of a better class than most Beatle songs”.
Dave Nicholson gooide nog wat olie op het vuur. Hij knikte en verkondigde: “This boy is going to be Presley all over again”.
Crispian was het met zijn manager eens. “Better than Presley. I’m going to make Presley look like the Statue of Liberty”. En dat stond stil, terwijl Elvis met zijn heupen draaide.
De zanger van ‘You Were On My Mind’ plaatste zich in de traditie van de oude rockers, artiesten als Gene Vincent, Jerry Lee Lewis en hoe Elvis Presley in zijn jonge jaren geweest was. Toen gebeurde er iets als ze optraden. Dat was in 1966 nauwelijks meer het geval, vond hij.
Met zulke uitspraken kon je wel een leuk stukje in een Britse popkrant schrijven. En zo gebeurde het ook. In zijn artikel schreef Drummond: “Startling claims by Crispian! There was a time, not so long ago, when pop singers were modest, humble creatures. But latest trends are to have a go at fans and fellow artists. Modesty, apparently, has given way to downright conceit. One of the new breed popsters, who considers himself God’s gift to show business, is Crispian St. Peters! He jumps up to no. 10 in this week’s NME chart with ‘You Were On My Mind’”.
Crispian in Melody Maker
Twee weken later liet Crispian zich ondervragen door een redacteur van Melody Maker. Die reageerde natuurlijk op de eerder gedane uitspraken van de veelbelovende artiest. Zijn single ‘You Were On My Mind’ was intussen doorgestoten naar een tweede plaats in de hitlijst van de krant, achter Nancy Sinatra (‘These Boots Are Made For Walking’), maar boven ‘Michelle’ van de Overlanders, ‘18th Nervous Breakdown’ (Rolling Stones) en ‘Love’s Just A Broken Heart’ (Cilla Black).
Crispian werd vergeleken met P.J. Proby, die zich evenmin bescheiden opstelde. De Amerikaan werd omschreven als een ‘a controversial swiper at the hallowed stars’.
De Brit verzette zich tegen die beschuldiging. De pers had hem een verkeerd imago gegeven. “Crispian claims that any controversy that bubbled up over his statements is purely incidental and is not designed to build up an image”.
Tijdens een repetitie van het tv-programma ‘Top of the Pops’ legde hij uit dat hij verkeerd was neergezet in bladen als New Musical Express. Hij had gewoon zijn mening gegeven toen hem daarom gevraagd was. “When I’m asked my opinion I give it, what else can I do?”
Crispian wilde zich niet tegen de popjournalisten afzetten. “I’m not knocking the journalists. They do their job very well”. Bovendien, waarom mocht je niet kritisch zijn over popidolen? “Some people think that stars shouldn’t be criticised and people shouldn’t have opinions about them”.
Opnieuw poneerde hij zijn mening over de Beatles. Niet al hun songs waren superieur. “I said that some of the Beatles songs were excellent, some were mediocre”.
Ook begon hij weer over zijn eigen liedjes. “I think that my songs are better than theirs. They would obviously think differently. But that’s my opinion”.
Crispian besefte dat zijn eerdere uitspraken hem geen goed gedaan hadden. “I’m not saying controversial things for the sake of them. I think it would do my career a lot of damage, particularly at this crucial stage. But you can’t expect me to change my opinions just because they might upset a few people”.
Succes door hard werken
De zanger van ‘You Were On My Mind’ liet optekenen dat hij niet zo maar de top van de hitlijsten bereikt had. Hij had er lang aan gewerkt, zei hij. “I’ve been terrifically aware that the hard training I’ve had is helping me. I’m thankful I’ve had plenty of experience. I’ve played rough pubs, poor clubs, and worse ballrooms – and though it wasn’t always pleasant at the time, I’m feeling the benefit now. I’ve proved I can entertain the kids, but I can also entertain old people if I have to.
Now I’m knocking up a bit of money. I’m making sure I get plenty of food. I’m a five meals a day man now”.
Crispian moest regelmatig opdraven om zijn succesnummer voor de televisie te playbacken. Liever zou hij het live gedaan hebben, maar het was hem op dat moment om het even. “I don’t mind. Either suits me. They’re both easy as far as I’m concerned.
If I’m miming, I usually sing a different harmony to the record and doing a live show isn’t very difficult. If you make records, it should be taken for granted you can sing anyway.
Obviously though, if it were a long spot on TV I’d prefer to do it live, because you can move better and get more emotion into it. But for a one song pop show, I don’t mind”.
Crispian, 29 januari 1966
Hij hoopte dat er voor hem in de toekomst meer mogelijk was. Het succes moest uitgebouwd worden naar het Europese vasteland en naar Amerika. “I’d like to make it in the States. One of the things I’d really like to do is play a gunslinger in an American TV western. That’s always been one of my ambitions”.
De redacteur van Melody Maker noemde hem de eerste nieuwe succesvolle solo-artiest van 1966. Hoe zag deze zijn carrière op de lange termijn, vroeg hij hem.
Crispian had zijn antwoord klaar. Als popidool hield je het niet langer dan twee jaar vol. Daarna was er nog werk voor een jaar of vijf. Met het schrijven van goede liedjes kon je het veel langer volhouden. “I realise I’ll have to step aside someday. I’d like to concentrate on writing songs when that day comes”.
April 1966
In de popmuziek kon het met één hit heel snel gaan, constateerde Norrie Drummond, die Crispian in januari al eens aan het woord gelaten had. De zanger reed inmiddels rond in een nieuwe Jaguar. Hij woonde nu in een luxueuze flat bij Hyde Park. “I can now do many things I’ve always wanted to, but could never afford”. Zijn moeder en anderen hadden hem altijd geholpen. Nu was hij in staat om al zijn schulden af te lossen.
Crispian was dan wel niet gelukkiger geworden, maar hij was wel in staat een beter leven te leiden. “I eat, drink and smoke a lot more than I did before. I’m not any happier now, though. But I feel a lot more secure”.
Zijn extravagante manier van leven was een reactie op wat hem niet eerder gelukt was. “If you’ve ever been really broke and hungry as I have, then, when money does come your way, you find that material possessions are essential.
Some pop singers find an expression of extravagance in their clothes, but I don’t regard this as being as important as having an elegant and select home”.
Zijn flat moest nog mooier worden ingericht dan al het geval was. Hij wilde er feestjes gaan geven voor iedereen die hem in het verleden gesteund had. Een flat in Londen was niet genoeg. Hij wilde een ‘large country house’. Crispian: “I want some place with about 20 acres of land, so that I can wander about on my own. It would also be somewhere I could practise shooting. I’ve always been interested in guns and cowboys”.
Over dat eerste interview wilde hij niet meer praten. “Perhaps I was wrong to have made the statements I did, having had only one hit. But I don’t really want to talk about that now”.
Dave Nicholson, zijn ontdekker, manager en producer, was er ook nu bij. Dat eerste succes, hij vond het mooi, maar het was niet meer dan een begin: “I am convinced Crispian is going to be an enormous star. We’ve made it this far, I don’t see anything to stop us now”.
Nederland
De wens van Crispian om ook in andere landen te scoren ging in vervulling, zeker wat Nederland betreft. Op 12 maart 1966 verscheen ‘You Were On My Mind’ in de Veronica top 40 om snel door te stijgen naar een comfortabel plekje hoog in de top tien.
Maar ook hier drongen de verhalen uit de Britse pers door. Op 30 april bijvoorbeeld plaatste de Nieuwe Limburger een artikel met als kop ‘Crispian vindt zichzelf de beste’. Een redacteur legde zijn lezers voor: “Crispian lijdt duidelijk niet aan een minderwaardigheidscomplex, want na zijn eerste grote succes in Engeland verklaarde hij reeds tegenover journalisten dat hij weldra een grotere hoogte bereikt zou hebben als de heren Beatles. Toen hij later bemerkte, dat iedereen hem door die uitspraak zo’n beetje voor half-zacht hield, verontschuldigde hij zich door te beweren dat hij slechts zijn eigen muziek beter vond dan die van de heren Beatles”.
Met dergelijke uitspraken kon je je loopbaan wel eens in gevaar brengen. “Insiders beweren dat zijn succes van zeer tijdelijke aard zal zijn”. Volgens de journalist konden ze daar wel eens gelijk in krijgen. Het bewijs daarvoor had hij al bij de hand: opvolger ‘Pied Piper’ was volgens hem minder van kwaliteit. Hij twijfelde er dan ook aan of het een hit in ons land zou worden. Bovendien was er een cover van de Jets (uit Utrecht) die beter was, vond hij.
Crispian miste de ‘gun-factor’, zoals dat tegenwoordig heet.
Tweede hit: Pied Piper
De opvolger van ‘You Were On My Mind’ was wederom geen eigen nummer van Cristian. De keuze was gevallen op ‘The Pied Piper’, een song uit de koker van Steve Budoff en Artie Kornfeld.
Ondanks het negatieve imago dat de zanger had bij de popscribenten, werd zijn single opnieuw een groot succes, in Engeland en ook weer in Nederland: een tweede plaats met boven zich alleen ‘Sloop John B.’ van de Beach Boys. Deze keer ging ook Amerika mee. ‘Pied Piper’ bereikte er een top 10 notering. Er leek een mooie internationale toekomst op hem te wachten.
top 40, 28 mei 1966
Met twee hits op zijn naam werd Crispian in staat gesteld om met een eerste album op de platenmarkt te verschijnen: ‘Follow Me’, wederom geproduceerd door Dave Nicholson. Op de twee hits na waren alle tracks van de hand van Crispian. In Record Mirror werd de artiest omschreven als een volger en imitator van Elvis Presley. Veel van de songs had hij al eind jaren vijftig geschreven.
Crispian ontkende het niet. “When you write a song, you don’t have things like that in mind. I sing like Elvis on some of the numbers because they suit that style”.
Richard Green was er nu van overtuigd dat het album een bestseller zou worden.
In oktober reed de zanger van ‘Pied Piper’ rond in een nieuwe Jaguar. Het was wennen, kon je opmaken uit een bericht in het Algemeen Dagblad. De Rotterdamse krant berichtte dat hij zijn gloednieuwe auto meteen in de prak reed – tegen een lantaarnpaal.
Vanwege zijn achtergrond als bokser en omdat hij zich als een nieuwe P.J. Proby hautain opstelde werd Crispian de ‘Cassius Clay van de popmuziek’ genoemd.
Na 1966
Na ‘The Pied Piper’ bleven nieuwe hits uit. Aan zijn sterrenstatus kwam snel een einde. Crispian St. Peters viel terug op het niveau van vóór ‘You Were On My Mind’. Het lukte hem nog wel om sommige van zijn liedjes te slijten, onder andere ‘I’ll Give You Love’ aan Marty Kristian, een succesje in Australië. Als hij later optrad was dat nogal eens in het nostalgische circuit, of gewoon in de kroegen waar hij zich manifesteerde toen hij nog niet ontdekt was.
Op de inlay van een cd legde John Reed het als volgt vast: “As sales dipped, the singer found himself playing working men’s clubs. ‘It was a nightmare really, I just did it for the money, which wasn’t a lot’.
Crispian’s career entered a slow period of decline and he eventually found himself broke. He carried on working, though, with tours and club gigs. The longterm effect of this fall from grace would prove disastrous. His brief years of fame were to be blighted by a life of poverty”.
graf van Crispian
Ook privé liep het niet goed af. “He had a series of health problems including a stroke and emphysema. He was divorced and is survived by his son Lee, daughter Samantha and a grandson”, schreef Dave Laing in de Guardian bij zijn overlijden in 2010. Bij de uitvaart waren ongeveer 250 mensen aanwezig. Zijn ‘grafsteen’ was een houten kruis.
De korte loopbaan van Crispian St. Peters geeft nog eens aan hoe betrekkelijk het succes van een popartiest is – kan zijn.
Harry Knipschild
19 april 2026
Clips
* Ian & Sylvia, Yiy were on my mind
* Crispian St. Peters, You were on my mind
* Crispian St. Peters, The Pied Piper
* Crispian St. Peters, The Pied Piper, 1998
Literatuur
Norrie Drummond, ‘New top-tenner shakes NME’, New Musical Express, 28 januari 1966
Richard Green, ‘Crispian – the slow talking man in black digs C&W’, Record Mirror, 29 januari 1966
‘Just another pint-size Proby?’, Melody Maker, 12 februari 1966
Norrie Drummond, ‘Crispian calms down’, New Musical Express, 15 april 1966
‘Crispian vindt zichzelf de beste’, Nieuwe Limburger, 30 april 1966
Richard Green, ‘Crispian St. Peters: Follow Me’, Record Mirror, 25 juni 1966
‘Crispian St. Peters bij Fanclub’, Nieuwe Vlaardingsche Courant
‘Nieuwe Jaguar’, Algemeen Dagblad, 28 oktober 1966
Alan Clayson, ‘Crispian St. Peters: pop singer whose sixties hits included ‘The Pied Piper’’, Independent, 10 juni 2010
Dave Laing, ‘Crispian St. Peters obituary’, Guardian, 14 juni 2010
Abigail Foulkes, ‘Pop star Crispian St. Peters laid to rest’, News Shopper, 12 juli 2010
John Reed op cd inlay ‘The complete recordings’, januari 2014
- Raadplegingen: 522