594 - Glenn Miller vermist na 15 december 1944

In 1944 en 1945 werd Nederland bevrijd door de Amerikanen en andere geallieerde troepen. Eerst het zuiden, na de winter het gebied boven de rivieren. De Nederlandse bevolking kon zich weer laven aan de Amerikaanse muziek, die na de inval van de nazi’s in 1940 verboden was. Vooral de muziek van het orkest van Glenn Miller werd populair. Zijn ‘In The Mood’ (uit 1939) werd de muziek van de bevrijding.

Glenn Miller, op 1 maart 1904 geboren in Clarinda (Iowa) werd niet oud. Op 15 december 1944 stapte de orkestleider in Engeland in het vliegtuig. Op Kerstmis zou hij in de Franse hoofdstad Parijs een concert geven. Zijn vliegtuig moest het Kanaal oversteken maar kwam niet aan. Holland bevond zich in de hongerwinter nadat de bevrijdingstroepen bij Arnhem het onderspit gedolven hadden.

Van Amerika naar Londen

Wat werd er in die tijd over het verdwijnen van de populaire artiest gerapporteerd?

Dankzij het internet is er een en ander over te lezen. Voorlopig natuurlijk niet vanuit bezet Nederland.

Het voltallige Amerikaanse orkest, 48 musici, was na D-Day (6 juni 1944) in het geheim per schip de Atlantische Oceaan overgestoken en in Engeland neergestreken. Begin augustus volgde een prestigieus concert in Londen. Een redacteur van het Britse muziekblad Melody Maker deed verslag. ‘Iedereen die iets te betekenen had’ was aanwezig.

“Glenn Miller is great. His band, of some 46 pieces, is a magnificently competent organisation. Everything about its playing is clean and artistic; the men understand the full meaning of light and shade, and the whole 46 of them can ‘whisper’ as artistically as they can play fortissimo. And the arrangements – but you’ve heard the band on the air, so you’ll know what they’re like.

Not, mind you, that all this any revelation; we have gone well past the days when we gaped at such bands and wondered how on earth the American aces did it; now we know they do, and we are sufficiently familiar with their brand of genius to be able to criticise it.

But let’s start from the beginning. For the benefit of those readers who couldn’t get along, this is what happened.

The curtain rose to disclose a khaki-clad band consisting of five trumpets, four trombones (captain Glenn himself bringing them up to five for certain numbers), six saxes, guitar, piano, bass, drums, French horn, twenty violins and six vocalists.

After the signature tune we had ‘In The Mood’ – you may know the tune!”

Enzovoort…

Verdwenen

Op 30 december 1944, twee weken na de ‘vermissing’ deed Melody Maker opnieuw verslag – op de voorpagina. Over het verleden werd medegedeeld: “Glenn Miller first became prominent as trombonist with Ben Pollack. He recorded and arranged with Red Nichols and his Five Pennies, worked with the Dorsey Brothers, Glen Gray, Benny Goodman, Ray Noble etc., forming his own band in March, 1937.

Major Glenn Miller came to this country in July 1944, with the American Band of the A.E.F. [American Expeditionary Force] – forty eight strong, and consisting of one of the finest musical aggravations ever to visit these shores. They have broadcast consistently on the A.E.F. programme of the BBC, given hundreds of troop and charity concerts (including the Jazz Jamboree), and also recorded here for HMV with Dinah Shore.

Their impeccable playing and brilliant musicianship, as well as the polished slickness with which their broadcasts and concerts are carried out, have rocketed Glenn Miller to the peak of British affection – even enhancing the terrific reputation he made over here with his brilliant pre-war orchestra”.

Glenn Miller (midden) 12 december 1944

Over de vermissing kon je die dag lezen: “His last broadcast in person in this country was on December 12, and he left England by air on December 15 to fly to Paris and join the rest of his band, who had already arrived there safely.

Since then there has been complete silence. No news has come from him or the plane in which he was travelling; in fact, he and the machine seem completely to have vanished, and on Christmas eve Shaeff [Supreme Headquarters Allied Expeditionary Force] issued a short statement – which was broadcast by the BBC in its news bulletin – officially announcing him to be missing”.

Zijn vrouw was op de hoogte gesteld. “Major Miller’s wife in the United States has been informed by the authorities that he is missing, and in her long hours of anxiety and waiting for news she has the deepest sympathy of us all. We can only hope that by the time the next issue of the Melody Maker is printed it will be possible to announce that major Miller has been located – and is safe”.

Voor de rest was het afwachten. Leefde Glenn nog? Was hij ondergedoken of gevangen genomen?

Die vraag viel niet te beantwoorden. “Dance band fans all over the world, and the hundreds of thousands of allied troops who have been cheered and entertained by his music, will learn with the very deepest concern the grave news that major Glenn Miller, celebrated leader of the American band of the allied expeditionary forces, has been officially reported missing”.

Nog geen nieuws

Op 6 januari 1945, opnieuw in Melody Maker: “There is still no news of major Glenn Miller. Dance music circles all over the world have been buzzing with conjecture, and his legion of friends and admirers hope that, even at this eleventh hour, good news will come through of his whereabouts.

We are officially informed, however, that there is still a complete lack of any information that could in anyway cast daylight upon the mysterious fate of Major Miller, whose disappearance on this comparatively short flight across the Channel is one of the strangest occurrences that the Melody Maker has ever had to report”.

De oorlog was nog niet afgelopen. De troepen moesten met muziek opgepept worden. Jerry Gray nam de leiding ‘tijdelijk’ over. “At the moment the band is continuing its concerts to the Allied troops on the Continent under the leadership of ace-arranger Sergeant Jerry Gray, and there is a possibility that the band may be brought back to England to record further programmes for the air before going on its travels again.

Whether the band will return to America or continue under its present leadership in the European sphere of operations has not at the moment been decided”.

Op 15 januari 1945 drukte het Amerikaanse muziekblad Downbeat een artikel af. Over zijn verleden werd gemeld: “He began studying trombone when he was ten, and after attending the University of Colorado, entered name band circles with a chair in Ben Pollack’s outfit. The leader figures on many early hot jazz discs and a dip into Charles Delaunay’s Discography finds his horn listed with groups like the Original Wolverines, the Mound City Blue Blowers and the Louisiana Rhythm Kings.

After the usual apprenticeship with name bands, he organized his own outfit in 1938 and a year later had reached a popularity peak unsurpassed by any other name bands, winning top honors in the ‘sweet’ division of the annual Down Beat poll in both 1940 and 1941.

He was a remarkable arranger and it was this ability, plus a rare facility for getting the most out of his musicians, that made his band unparalleled for beautiful sax blends (with an unmistakable clarinet-over-saxophones trade-mark) and an unearthly precision that was the result of long, strenuous hours of rehearsal and the despair of other arrangers and leaders”.

In 1942 had Glenn Miller vrijwillig dienst genomen. “Major Miller disbanded his civilian orchestra at the height of its popularity in September of 1942, enlisting in the Air Corps with the rank of captain. It was his job to organize all the Army Air Forces bands, as well as later to play a weekly network radio program with his own service band.

While overseas, he put on air shows over both the AEF and BBC with the same band, which included such music stars as pianist Mel Powell, drummer Ray McKinley and arranger Jerry Gray, the latter also acting as assistant leader”.

Bing Crosby, Jerry Gray, Glenn Miller

Hoop

Downbeat over de vermissing op 15 januari 1945: “A delayed war department report announcing the disappearance of Major Glenn Miller on a plane flight from England to Paris has shaken the entire music world. Details of the incident are still lacking, but the latest report from the war department indicate that Major Miller made the channel crossing in a two-man fighter plane.

Apparently it has yet to be determined whether the plane lost its way and landed in enemy territory, was shot down by enemy aircraft or, as has been suggested as a wildly, remote possibility, was struck by a robomb [vliegende bom, V1, V2]”.

Helen, de echtgenote van Glenn verkeerde nog steeds in grote onzekerheid. “When Major Miller left for army duty overseas, he left a wife, Helen, and two adopted children behind him”. Wat kon je tijdens de oorlog anders doen dan afwachten. “Friends of Mrs. Miller are heartened by her confidence that her husband is safe and will return”.

Glenn Miller-dag: 5 juni 1945

Kort na de bevrijding werd Glenn Miller nog steeds als vermist beschouwd. Zijn verdwijning werd ingezet om oorlogsobligaties te verwerven. “Even though Major Glenn Miller is listed officially as missing in action in U. S. Army Air Force files, he still goes on working in another way to help bring victory und peace to the world. On June 5 in scores of theaters throughout the country, there will be on observance of ‘Glenn Miller Day’ in conjunction with the sale of war bonds”.

In Downbeat schreef Frank Stacy op 15 mei 1945: “Here in New York City, where the Miller band found its greatest triumphs, the Paramount Theater will be center of activities. At this writing, not all details for the Paramount’s ‘Glenn Miller Day’ are complete but admission to the theater will be through the purchase of war bonds (ranging from $25 to $10,000) where first a military pageant will be held to be followed up with performances by ace name bands and other entertainers from all the fields of stage, screen und radio.

Bands und performers already set to make appearances include Benny Goodman, Xavier Cugat, Count Basie, Guy Lombardo, Louis Prima, Gene Krupa, Cab Calloway, Marion Hutton and Perry Como, while a fleck of others not yet determined will also do their bit.

‘Glenn Miller Day’ is not intended to be a day of sorrow – nor a day for elegies. The entire feeling throughout the tribute to Major Miller will be on one of hope – hope that he is alive and well and that word may soon come of his safety”.

Nog steeds geen zekerheid

In mei 1945, zes maanden na zijn verdwijning was er nog steeds hoop. “Since the day that the bandleader vanished while flying from England to Paris, there has been no official explanation of the mystery.

Those who knew him well when he was building his first band and fighting tough odds to climb to the top of the name band lists have the feeling that he must turn up.

One close friend, now a well-known bandleader who owes much of his success to Miller’s help, said: ‘If you know Glenn very well, you just can’t believe he’s dead. Nothing could keep him down’.

Glenn Miller werd gezien als hét voorbeeld van de Amerikaanse droom – van ‘rags to riches’.

Stacy had zich verdiept in allerlei details uit het leven van de steeds populairder wordende musicus. Over zijn jeugd schreef hij bijvoorbeeld: “His father, Lewis Miller, worked as a carpenter. When Glenn was five, his family, which included another son, moved to a farm in the Nebraska Dust Bowl. Here the Millers lived in a hut of sod with the grassy side of the earth turned outward to protect them against the wind and the rains.

Life was hard. The people of this section were little more than pioneers battling nature to eke out a painful existence. During the cold months, Glenn’s father worked in a town almost 40 miles away and in summer, the Millers lived in constant dread of prairie fires which rose up periodically to destroy their homestead. Their nearest neighbor was four miles away and the family had to endure loneliness as well as the misery of poverty”.

Terugblik op het leven van Glenn Miller

Over zijn eerste stappen in de muziek: “Alone much of the time, Glenn spent his hours in dreams and a psychologist would probably say that it was out of these forsaken, formative years that there grew the later terrific drive which stamped him as a man who had to succeed.

His mother, Mattie Lou, was his sole, loving companion and it was she who taught him simple melodies out of a hymnal and started him on an early musical education.

In later life, Glenn told an interviewer that it was his mother who encouraged him in his attempts to master the language of music.

‘I almost drove my father nuts practicing trombone’, he said.

Jeugdige Glenn Miller

After five years of hardship, Glenn’s father was ready to give up wresting a living from the earth and brought his family to North Platte, Nebraska, where he returned to his old trade of carpentry.

Other children were born here und it became necessary for Glenn, though still a youngster, to help out. ‘My first job was milking a cow at $2 per week’, Miller recollected once.

The Millers moved once more before Glenn began studying trombone. This time it was to Grant City, Missouri, where he worked as a butcher’s helper.

Oddly enough, it was through this job that he first found an instrument and took music lessons. The butcher had a beat trombone he no longer cared for. When Glenn discovered it one day and appeared fascinated by the strange sounds it produced, the boss gave it to him and offered to show him how to make it work.

One other story says that Glenn later traded this horn for a new pair of shoes and subsequently earned enough money to buy a brand-new one. Meanwhile, he practiced as much as possible, played in local concerts and in his school bands.

By the time Glenn was ready for high school, his family had migrated again – to Fort Morgan, Colorado, where he supported himself by working in a sugar beet factory and at various odd jobs. After graduation, he took his first berth with a band in Laramie, Wyoming.

When the band broke up, he returned home and enrolled at the University of Colorado where he stayed for two years, met his future wife, Helen Dorothy Burger, and kept himself going by working with local bands, one of which was fronted by Boyd Senter and played at the Albany Hotel in Denver.

Glenn had shown a love for football while in high school and, in college, he tried out for the team and developed into an All State left end.

When he left college, Miller headed for the west coast and quickly found jobs with small outfits, eventually winding up in a chair with the Ben Pollack band. This was in 1926/27”.

Vrijwillig in dienst

De artiest werd steeds geprezen omdat hij zich vrijwillig had aangesloten bij het Amerikaanse leger. “Glenn Miller, though his position as a married man and the father of two adopted children placed him in a temporarily draft-exempt position, announced that he was accepting a captain’s rank in the Army Air Corps.

Knowing that his move demanded some public explanation, Glenn made the following statement, in part: ‘I, like every American, have an obligation to fill. That obligation is to lend as much support as I can to winning the war.

It is not enough for me to sit back and buy bonds. I sincerely feel that I owe a debt of gratitude to my country. I am sure that no matter what my career or livelihood would have been, the mere fact that I have had the privilege of exercising the rights to live and work as a free man puts me in the same position of every man in uniform, for it was the freedom and democratic life we have that enabled me to make the strides in the right direction’”.

Glenn Miller (rechts) ontvangt gouden plaat in 1942

Het laatste optreden van het ‘gewone’ orkest liet de mensen niet onberoerd. “The band played its last date at the Adams Theater in Newark to a houseful of crying kids. This was no hokum, no contrived stunt; it was obvious that for these kids who came to the last professional performance of the Glenn Miller band, here was real tragedy. A simple, unpretentious man with a great gift for the music they liked best was leaving them.

Miller himself was strongly affected and members of the band turned away to hide tears. Newspaper people, trying later to describe the scene, found it almost impossible because, while all emotional public events have a touch of the unnatural, here was one that didn’t, though it might when reported in cold print.

A few days later, Glenn reported for duty and, as captain Glenn Miller, was sent eventually to Atlantic City, where he was given the job of building bands for the Army Air Force”.

Over zijn verblijf in Europa tekende Stacy op: “In June 1944, the Miller unit packed its duffel bags and horns for an overseas jaunt. Arriving in London, it knocked out GI cats who hadn’t heard any live, big-time swing since they’d left the States.

Besides playing regular concerts for Yanks abroad (and extremely interested Britishers), the band did a regular series of broadcasts over BBC, some of which were also used for propaganda purposes against the enemy”.

25 december 1944

Glenn Miller zou op 15 december 1944 niet voor het eerst het Kanaal overgevlogen zijn. “Word came through from headquarters that the Miller band was to be sent across the Channel to entertain troops near the front lines and Glenn Miller (now a major) took a trip over to France alone to lay plans for the subsequent arrival of his band. He returned to England as the story is now understood from reliable sources here.

Then, on another flight back to Paris, he disappeared.

Word of the strange flight reached the United States on the day before Christmas, approximately two weeks after major Miller had been reported lost.

The rest of the band, with drummer Ray McKinley acting as leader, went ahead with their orders and reached Paris in time to play a program beamed across the Atlantic to home on Christmas Day.

That major Glenn Miller was not on hand to lead his orchestra on that Christmas Day program was a personal tragedy for millions of music fans throughout the world.

That he will return to safety and to the music he loved is the hope of millions of Glenn Miller music lovers who will take part in the ceremonies on June 5 – ‘Glenn Miller day’”.

Op 15 mei 1945 besefte menigeen dat Glenn Miller de vlucht over het Kanaal wellicht niet overleefd had. Niet alleen waren er plannen voor een Glenn Miller-dag, er werd al verder gedacht. “In the event that Major Glenn Miller, reported missing in action over the European front for several months, fails to return, a group of musicians and leaders in music business are planning to establish a ‘living memorial’ to the bandleader in Hollywood.

The plan is to found a ‘Miller Music Institute’, a training center for young musicians consisting of rehearsal halls, practice studios, and teachers who will aid young and promising musicians to get ahead in the music field with ‘Miller scholarships’”.

Nederland

Tijdens de Tweede Wereldoorlog was ons land afgesloten van de Angelsaksische cultuur. Dat veranderde na de bevrijding. In 2011 sprak ik erover met Fiet de Groot (1927-2023). “Toen we bevrijd waren hoorden we heel andere muziek – de muziek van onze bevrijders, de overwinnaars”, zei ze.

In het artikel (dat je hier kunt lezen) nam Genn Miller een bijzondere plaats in. We lazen wat het Nederlandse muziekblad Tuney Tunes in 1947 afgedrukt had op drie bladzijden. Verwezen werd naar films met zijn muziek die in de oorlogsjaren in Amerika op het witte doek te zien waren geweest: ‘Sun Valley Serenade’ (1941) en ‘Orchestra Wives’ (1942) met daarin behalve ‘In The Mood’ ook ‘Chattanooga Choo Choo’. ‘Kalamazoo’, I Know Why’ en ‘At Last’.

De exploitatie van Glenn Miller was op volle toeren gekomen. Het blad plaatste artikelen over Harry James, Louis Armstrong Ted Weems, Frank Sinatra, Dinah Shore, Nat King Cole en anderen. Maar Glenn Miller was verongelukt en zijn dood had mythische proporties aangenomen, kon Fiet de Groot zich nog goed herinneren. “Dat gaf hem een speciale status”.

Eén van de mythes was zijn afscheid in Engeland, op weg naar Parijs waar hij nooit zou aankomen. Als je afging op wat er gezegd werd zouden meer dan 1000 mensen bij het vertrek van zijn laatste vlucht aanwezig geweest zijn.

Glenn Miller Story (1954)

In 1954 volgde een derde film, een biopic, ‘The Glenn Miller Story’, met James Stewart als Glenn Miller in de hoofdrol. De film kreeg drie Oscar-nominaties. Het Nieuwsblad van het Zuiden maakte van de gelegenheid gebruik om een lang artikel aan de Amerikaanse ‘held’ te wijden. Hij werd geciteerd als de leider van ‘waarschijnlijk het volmaakst geoefende dansorkest van alle tijden’.

“Op het gebied van de amusementsmuziek verrichtte de lange, gebrilde bandleider het onmogelijk geachte. De band begon in 1937 met een schuld van 20.000 dollar. Miller had er al z’n geld in gestoken. In 1940 verdiende de band bijna een miljoen dollar per jaar. Glenn was toen al aardig op weg om zelf ook miljonair te worden”.

Zijn populariteit kon je afmeten bij een nieuwe ontwikkeling – die van de jukeboxen. “Toen de muziek-automaten in 1940 populair werden, was één op de drie platen die gespeeld werden, er een van zijn orkest. In 1920, toen de grammofoonplatenindustrie een hoogtepunt bereikte vestigde Gene Austin een record. Van zijn ‘Blue Skies’ werden een miljoen platen verkocht. Maar in 1940 brak Glenn Miller dit onaantastbaar geachte record. Van zijn ‘Chattannooga Choo Choo’ werden 1.100.000 platen omgezet.

In een van de kortste carrières, die een orkest kende (Millers orkest bestond slechts vijf jaar) won Glenn Miller alle mogelijke titels, onderscheidingen en wedstrijden. Bij tal van stemmingen over ‘de beste band’ kwam hij met een overweldigende meerderheid uit de bus.

En toen – op het hoogtepunt van zijn carrière – ontbond Glenn Miller dit miljoen-dollar-orkest dat zijn levensdoel was, om dienst te nemen in het Amerikaanse leger. Hoewel hij als kostwinner in verband met zijn leeftijd en wegens zijn slechte ogen nooit opgeroepen zou zijn!”

Cashbox album hitlijst 9 juni 1954

Helen en Glenn

In het artikel werd de rol van Helen Burger – zijn echtgenote – benadrukt. “In 1928 belde Glenn vanuit Denver zijn vroegere schoolvriendinnetje Helen Burger op, die in geen jaren iets van hem gehoord had. Hij vroeg haar telefonisch ten huwelijk. Helen was in de war gebracht door haar onberekenbare aanbidder, en nam het huwelijksaanzoek aan. Ze kwam naar New York en zij trouwden in een kleine kerk.

Glenn verdiende aardig, maar Helen was niet tevreden. Hij had toch een ander doel in zijn leven. Zij haalde Glenn over om zijn muziekstudie te hervatten. Ze verhuisden naar goedkope kamers. Hij componeerde het begin van zijn ‘Moonlight Serenade’.

Helen begon een spaarpotje te maken. Toen ze 1842 dollar bij elkaar had, overtuigde ze Glenn ervan, dat hij met een eigen band moest beginnen. Glenn werkte als een paard. Speelde, arrangeerde (vaak had hij 40 originele arrangementen klaar liggen) en organiseerde.

Helen maakte het verlangen in hem wakker naar een eigen band met een eigen klank. Tweemaal stelde hij er een samen... twee maal ontbond hij deze orkesten omdat ze niet waren wat hij ervan hoopte en verwachtte.

Maar de derde keer lukte het. Met slechts vier musici uit zijn vorige bands en een aantal anderen vormde hij ‘de’ Glenn Miller Band die in Boston debuteerde. ‘Een goeie band’ zei iedereen. Er kwamen tal van engagementen los.

Maar Glenn Miller was nog niet tevreden. Hij repeteerde dat de stukken er af vlogen (dat bleef hij zijn leven lang doen), werkte enorm hard en ijverde ervoor, dat zijn musici ook goede vrienden werden.

Een engagement in de Meadowbrook in New Jersey (voor een maand) leidde tot prolongatie tot drie maanden; ook de radio werd attent op dit orkest.

Daarna was het ‘bekeken’. Na tien uitzendingen rees de Glenn Miller Band als een meteoor omhoog. Glenn Miller werd ‘de assepoester van de muziekwereld’; er was geen houden aan. De grootste theaters en dancings begonnen om Glenn te vechten. In 1939 maakt hij in één week in het New York Paramount Theatre een recette van 56.000 dollar en in 1940 was de band goed voor een half miljoen dollar per jaar. Er werden in dat jaar 3 milljoen platen van Glenn Miller verkocht. De band was onbetwist de populairste in de Verenigde Staten en bleef dat tot 1943 toe”.

In 1954 konden ook de Nederlanders uitgebreid kennis maken van het Europese Miller-avontuur. “Op 10 september 1942 werd Glenn Miller kapitein in het Amerikaanse leger. Zijn eerste taak was alle mogelijke orkesten van de luchtmacht te organiseren. In 1943 ontbond hij zijn eigen orkest om in juni 1944 naar Engeland over te steken met een nieuwe band ‘The Flying American Band of the Supreme Allied Command’. Eenmaal per dag werd deze band door de BBC uitgezonden en de enorme populariteit van Glenn Miller bleek uit de reacties der soldaten.

Op 15 december 1944 steeg de intussen majoor geworden musicus met een eenmotorige Norseman C-64 op in Engeland om een kerstuitzending in het inmiddels bevrijde Parijs te organiseren.

Dit vliegtuig kwam nooit aan. Vermoed wordt, dat het in het Kanaal gestort is. De Glenn Miller Band was toen 528 maal voor de radio opgetreden en was 435 maal voor het publiek verschenen”.

In de krant werd anno 1954 vermeld dat er na het overlijden van de populaire artiest jarenlang een Glenn Miller Band in leven gehouden werd. De stijl van zijn muziek bleef. “Duizenden genieten er nog steeds van”.

Glenn Miller stond na de Tweede Oorlog niet bekend als een pionier op muziekgebied. “Hij veroverde in ongekend korte tijd de harten van miljoenen liefhebbers van melodieus klinkende, prettige muziek. Zijn werk was af, gepolijst en harmonieus. Miller hield niet van een kakofonie van wonderlijke geluiden, hij bracht zijn publiek een soort muziek, dat jong én oud streelde. Het was modern en in feite de eerste swing-muziek – maar vóór alles, het was aangenaam, beschaafd”. De journalist van de krant vertelde zijn lezers dat zijn terrein ‘slechts dat der amusementsmuziek was’; hij wordt tot de beroemdheden van onze tijd gerekend’.

De film

In de recensie uit 1954 is te lezen dat de film van grote allure was. “Zij eiste vooral muzikaal, enorme voorbereidingen en werd met grote liefde gemaakt. Het is een zeer onderhoudende, een goede, innemende film. Dankzij James Stewart, die we hier weer zien als de schijnbaar aarzelende en toch in feite gedecideerde man en dank zij June Allyson, die men nooit schattiger en bekoorlijker zag”.

Auteur van het draaiboek, Valentine Davies, had laten weten dat er geen onwaarheden in de film voorkwamen. Dat had hij van de weduwe vernomen.

Bij het in omloop komen van de film werd gesteld dat het leven van Glenn Miller niet super-sensationeel was geweest. Ook zijn muziek was volgens menigeen niet bijzonder. Davies: “Ik heb nog nooit iemand Miller een muzikaal genie horen noemen, maar volgens onze menselijke begrippen vinden de meesten van ons hem een groot man”.

Achteraf kun je in elk geval stellen dat de blijvende populariteit van Glenn Miller zeker te maken had met zijn onverwachte dood. Artiesten die niet oud werden, zagen hun populariteit in zo’n geval omhoog schieten. Denk aan James Dean, Buddy Holly, Jim Reeves, Otis Redding, Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jim Morrison, Elvis Presley, Freddie Mercury. Glenn Miller was in zekere zin de eerste van die rij.

Harry Knipschild

31 mei 2026

Clips

* Aankondiging BBC-radio over vermissing

* Glenn Miller, Chattanooga Choo Choo

* Glenn Miller, In The Mood

* Glenn Miller, Moonlight Serenade

* Film Orchestra Wives

Literatuur

‘Glenn Miller’s super London show’, Melody Maker, 5 augustus 1944

‘Glenn Miller is missing’, Melody Maker, 30 december 1944

‘The mystery of Glenn Miller’, Melody Maker, 6 januari 1945