569 - Alides Hidding en de Time Bandits (1977-1986)
Vanaf 1969 was ik werkzaam bij platenmaatschappij Polydor in Den Haag, later Rijswijk (ook Laren en Hilversum). Op voorspraak van Willem van Kooten (1941-2025) werd ik er aangenomen als hoofd van de publiciteit. Toen ik eenmaal ‘binnen’ was werd ik vanwege mijn brede belangstelling beetje bij beetje ook met andere taken belast.
Hans van den Broek, die Freddy Haayen, Rob Oeges en Evert Garretsen als directeur was opgevolgd, nodigde me in het voorjaar van 1977 uit om hem te vergezellen bij een trip naar Hilversum, waar de Ierse zangeres Dana opnamen maakte voor TopPop. Tijdens de gezamenlijke autorit vroeg hij of ik belangstelling had om de plaats in te nemen van Gerrit den Braber (1929-1997), die Polydor als A&R-manager verlaten had.
Per 1 september 1977 werd ik in die functie benoemd. Vanaf die dag werd ik verantwoordelijk gesteld voor het Nederlandse repertoire van het bedrijf. Aan Hans rapporteerde ik rechtstreeks tot dat hij vanwege een affaire het bedrijf (helaas) moest verlaten. Hans was de beste directeur die ik in mijn loopbaan heb meegemaakt.
Niet alles ging zoals ik het wilde. Je moet nu eenmaal beslissingen nemen en die pakken niet altijd goed uit, zoals onderstaand verhaal aangeeft.
Eddy Ouwens
Eddy Ouwens
Als A&R-manager ging ik niet alleen op zoek naar veelbelovend nieuw talent, maar ook naar mensen die dat in goede banen konden leiden. Zo slaagde ik er bijvoorbeeld in om de gebroeders Buijs (managers Jan en Jaap, uit Volendam) aan te trekken. En een producer als Arie ‘Eddy’ Ouwens, die het Eurovisie-Songfestival met Teach In gewonnen had; in 1977 had hij als Danny Mirror een internationale hit gescoord met ‘I Remember Elvis Presley’. Eddy had meer successen op zijn naam staan, onder anderen Bolland & Bolland en Jackpot.
Bij Polydor waren ze tevreden met deze aanpak.
Boozy
Ouwens timmerde aan de weg met een groep uit het noorden: Boozy. Met ‘Angela’ en ‘Dance To The Music’ (op het Poker label van Basart) wisten ze behoorlijke hitsingles af te leveren. Eddy was bereid om Boozy te laten verhuizen naar Polydor. Bij Basart was hun carrière enigszins blijven steken. Volgens allerlei verhalen kwam dat door personeelswisselingen, maar ook omdat leider Bert Tamaela van Molukse afkomst was. Dat was – vanwege de treinkapingen (zie Massada) – een handicap om aandacht op de radio te krijgen. Ook Polydor-artiest Daniel Sahuleka leed eronder.
Een eerste Boozy-single op Polydor, ‘Sexy Lady’, leverde niet het beoogde resultaat op. Hoe nu verder?
Ouwens, die snelle successen gewend was, zat ermee in zijn maag. Voor hem hoefde het weldra niet meer. Na ‘Sexy Lady’ kreeg ik te maken met bandlid Henk van Zeyst (drummer), die min of meer als woordvoerder optrad. Hij liet me allerlei songs horen, waar ik niet van onder de indruk was. Hoe moest ik verder? Moest ik wel verder?
Boozy (Henk van Zeyst met bril)
Alidus Hidding
Tijdens een van zijn bezoeken aan mijn kantoor in Hilversum bracht Henk een tape mee met wel een uur muziek. Het waren songs, geschreven, gezongen en uitgevoerd door een nieuw lid van de groep, de mij onbekende Alidus Hidding. Ik was er geweldig van onder de indruk, kan ik me nog goed herinneren. Steeds opnieuw luisterde ik naar die tape van Alidus. Hij had een eigen stijl – in zijn songs en ook in zijn manier van zingen.
Alidus, voelde ik, zou het ver kunnen brengen. Er was echter één probleem. Hoe graag ik het ook wilde, ik kon maar geen nummer ontdekken dat geschikt was voor een single – ‘noodzakelijk kwaad’. Ik zat er behoorlijk mee in mijn maag.
Pim Koopman
Aan contacten geen gebrek. Regelmatig kreeg ik op de De Rijklaan bezoek van producers, artiesten, managers, noem maar op. Mede door mijn vriendschap met Frits Hirschland kwam ik in gesprek met Ton Scherpenzeel, toetsenman van de populaire EMI-groep Kayak. Ton had de ambitie om zich te ontplooien als producer. Maar EMI, de maatschapij waar Kayak onder contract stond, gaf hem geen kans. Daarom wendde hij zich tot Polydor.
Ik probeerde Ton op weg te helpen, liet hem producties maken met Marjol Flore, David Ireland en Sphinx – helaas zonder het gewenste resultaat.
Het duurde niet lang of een tweede lid van Kayak kwam bij me aankloppen. Pim Koopman (1953-2009) had bij EMI wel kansen gekregen, maar was niet tevreden over de aanpak van het bedrijf. Misschien kon hij bij Polydor beter uit de verf komen.
Pim maakte een zeer bevlogen indruk op mij. Enthousiasme en kundigheid straalden van hem af. Ik kon hem geen vaste baan aanbieden – dat was wat hij het liefste wilde – maar wilde hem wel in staat stellen zijn kwaliteit te demonstreren. Als het aan hem lag zou hij dat doen met zijn eigen groep, zijn hobby groep, zoals hij het uitdrukte – Diesel.
Intussen zat ik met die opnamen van Alidus in mijn maag en liet stukjes aan Pim horen. Die raakte er, evenals ik, helemaal van in de ban. Wat een geweldige artiest, zei hij, mijns inziens terecht. En wat jammer dat ook hij geen mogelijk single-nummer gehoord had.
‘Hollywood Seven’
Pim kwam terug. Tijdens zijn werkzaamheden bij EMI-Bovema kreeg hij te maken met de groep Lucifer en de hit ‘House For Sale’, een productie van Hans Vermeulen (1947-2017). Pim wist uit de eerste hand dat de twee songwriters – Gloria Sklerov en Harry Lloyd – nog meer sterke liedjes op hun naam hadden staan. In een van die songs, ‘Hollywood Seven’, zag hij mogelijkheden voor Alidus, die immers niet zelf met een sterk eigen nummer op de proppen gekomen was.
In mijn onschuld gaf ik Pim de vrije hand om ‘Hollywood Seven’ in de DMC-studio van Bert van Rheenen vast te leggen. Voor de begeleiding zou hij een beroep doen op de leden van zijn hobby-groep. Ik kende de song niet, maar Pim was zo overtuigend dat ik hem zijn gang liet gaan. Alidus werkte graag mee.
Het experiment met Pim pakte prima uit, vond ik. Trots liet ik het resultaat aan mijn collega’s horen. Iedereeen zag ‘Hollywood Seven’ helemaal zitten.
We moesten nog één probleem oplossen. Alidus Hidding klonk niet als de juiste naam voor zo’n single. Na enige discussie werd hij voortaan Alides genoemd.
Tot mijn tevredenheid werd de single enthousiast opgepakt in Hilversum. ‘Hollywood Seven’ bereikte een 25ste plaats in de Nederlandse top 40. In een artikel in de Waarheid werd Alides bovendien genoemd in een overzicht van artiesten die 1980 tot een ‘noemenswaard jaar’ hadden gemaakt.
Een succes ook voor Pim Koopman als producer en onze samenwerking. Met zijn groep Diesel maakte hij hits als ‘Going Back To China’ en ‘Sausalito Summernight’ – dat tweede nummer zelfs met een klassering in de Hot 100 van het Amerikaanse blad Billboard. Pim manifesteerde zich tevens met een aantal grote Maywood-hits bij EMI, zijn ‘oude’ bedrijf.
Geen vervolg
Er leek een mooie toekomst open te liggen voor Alides bij Polydor. Het pakte anders uit. De noordelijke artiest hield zich afzijdig. Zonder mij of Pim op de hoogte te brengen was hij aan het oefenen geslagen met een aantal muzikanten uit Amsterdam. Een tijdje later kreeg ik bezoek van Willem Goebel, manager van de New Adventures, een andere succesvolle Polydor-groep.
Willem liet me een tape horen die Alides met nieuwe muzikale vrienden gemaakt had zonder dat ik daarvan op de hoogte was gesteld. De kosten bedroegen ongeveer tienduizend gulden, meen ik me te herinneren. Of ik de rekening maar wilde betalen. Dan konden we, zonder Koopman, verder gaan bij Polydor.
Met Alides had ik een exclusief contract voor twee jaar afgesloten. Wat hij gedaan had was in feite een aantasting van de formeel gemaakte overeenkomst. Zo ging je niet met elkaar om, vond ik. We hadden ons bij Polydor geweldig uitgesloofd om een onbekende artiest van de grond te krijgen. En dan nu dit. Het duurde niet lang of de band tussen Polydor en Alides kwam ten einde.
Na enige tijd bleek dat Alides toegetreden was tot een groep die zich voortaan de Time Bandits noemde. Die tekende bij een andere platenmaatschappij (CBS) en maakte er een aantal hitsingles, te beginnen met ‘Live it Up’. Andere successen waren onder meer ‘I’m Specialized In You’, ‘Listen To The Man With The Golden Voice’ en ‘I’m Only Shooting Love’. In 1986 kwam er een einde aan de reeks successen.
In die tussentijd had Alides de smaak te pakken om goed in het gehoor liggende songs te schrijven. Totdat zijn ‘vermogen’ weer was opgedroogd.
De naam Time Bandits was door band-lid Peter Smid bedacht naar aanleiding van een film van Monty Python.
Terugblik
Van een afstand bleef ik de loopbaan van Hidding volgen – tot op de dag van vandaag. Recentelijk ben ik eens gaan opzoeken hoe de media er melding van maakten, met name de noordelijke regionale kranten en later interviews op YouTube.
Ten tijde van ‘Hollywood Seven’, kon je in het Nieuwsblad van het Noorden lezen, woonde Alides nog gewoon thuis bij zijn ouders in Schoonoord (Drenthe). De familie bestond al lang uit bakkers. Aan een redacteur van de krant vertelde hij dat het de bedoeling was geweest om ‘Hollywood Seven’ op te nemen met de groep Boozy, waarvan hij lid was. “Maar de groep stond me tegen. Geen eigen geluid. Daarbij was de instelling verre van professioneel. Men rommelde maar wat aan. Dat beviel me niet langer en dus ben ik eruit gestapt”.
In interviews ging Alides soms losjes om met de feiten.
Alides, 26 jaar, keek in 1980 terug op zijn jeugd. “Toen ik 19 jaar oud was ben ik een koksopleiding gaan volgen. Niet dat ik dat wilde, maar je moet toch iets doen. Twee jaar heb ik dat volgehouden. Maar je raakt toch in die muziek verstrikt. Zeker ik, want ik ben er van jongs af aan al mee bezig. Mijn familie is erg muzikaal. Mijn opa speelde viool en sitar. Oma zat in de zangvereniging. Mijn vader speelde accordeon op feestjes en partijtjes. Dus ben ik ook accordeon gaan spelen. Zelfs nog eens Drents kampioen geweest.
Dan ging ik met mijn vader mee naar zo’n feestje en dan speelden we samen op één accordeon. Hij de basislijn en ik de tweede stem op het klavier. Dat was allemaal wel leuk, maar toen ik op een verjaardag een gitaar kreeg werd dat mijn grote liefde. Hoewel ik ook piano heb leren spelen en andere toetseninstrumenten”.
1980
“Aanvankelijk heb ik in wat onbekende groepjes gespeeld rond Emmen. Symfonische rock en later top-40 werk. Totdat ik op een keer door een kennis tijdens een optreden in Emmen aan de jongens van Boozy werd voorgesteld. Die hoorden dat ik zelf thuis wel eens nummers opnam. Wilden ze wel horen. Ze waren enthousiast en ik werd lid van Boozy. Dat heeft een tijdje geduurd totdat het mij niet langer beviel”.
Over het heden (1980) vertelde hij: “Ik ben succesvol op dit moment. Maar ik sta pas aan het begin. Ik ben nog niet door die hel gegaan om me staande te houden in dit vak. Ik ben niet van plan om te gaan optreden als solozanger. Ik ben nu op zoek naar geschikte jongens om een band mee te vormen. Tot nu toe heb ik alleen nog maar een bassist. Wie interesse heeft kan contact met mij zoeken.
Ik wil wel rock gaan spelen. Maar niet te heavy. Ik zoek creatieve jongens, die zelf ook een beetje inbreng hebben. De groep gaat alleen wel verder onder mijn naam. Dat lijkt me logisch. Mijn naam is tenminste een beetje bekend”.
Alides kon dus profiteren van de uitstraling van de hitsingle ‘Hollywood Seven’.
Eerste optredens van de Time Bandits
Een noordelijke verslaggever was erbij toen de nieuwe groep eind 1981 in Emmen optrad. De leden waren, meldde hij, afkomstig uit andere bandjes: Alides uit Boozy, Otto Cooymans (toetsen) uit Hollander, Peter Smid (bas) uit de Houseband en Tommy Bachman (drums) uit de begeleidingsgroep van Daniel Sahuleka. “Al die ervaringen waren in het uitgangspunt van de Time Bandits te vinden. De Time Bandits spelen [dan ook] een tamelijk elementair soort popmuziek – een alles bijeen houdende discobeat met daarop een brouwsel van funk- en reggae invloeden – strak en hecht”.
Dat vond hij niet voldoende: “Swingen ging het nog niet in de Pyramide Club”.
De verslaggever probeerde een verklaring te vinden. “Misschien voelden de muzikanten zich nog wat onwennig. Wellicht speelde de akoestiek hen parten. Zelf zijn ze immers gewend in een hoog hol schoollokaal te repeteren”.
Maar het eindresultaat, vond hij, haalde niet het niveau van de hit ‘Live It Up’. “De muziek bleef op de startbaan, koos geen enkel ogenblik echt het luchtruim”.
Eerste interview
Time Bandits in Muziek Expres
Muziek Expres liet de leden van de groep aan het woord. Na de hit ‘Live It Up’ hoefden ze zich bij de platenmaatschappij geen zorgen te maken, verkondigde Peter Smid. “Als wij maar creatief blijven, dan houden we het wel tien jaar vol”. Ze moesten niet denken dat de Time Bandits een pure disco-groep was, die snel weer uit het zicht kon verdwijnen. “We zijn geen dansbandje of zo. ‘Live it up’ is niet het enige nummer dat we kunnen spelen. In het begin was het zelfs heel maf. We speelden Arabische nummers en zo. Het moet geen eenheidsworst zijn, dat is ons streven. Alles moet kunnen. We willen ons niet afbakenen”.
Ondanks de verschillende achtergronden was het wel duidelijk wie de muzikale leider van de groep was: Alides.
Peter Smid: “Alides is de spil. Alles draait om zijn uniek stemgeluid. Hij componeert ook het leeuwendeel van de songs”. Tommy Bachman: “We zijn niet zo’n democratische band”. Otto Cooijmans : “Het werkt het best met één iemand die de leiding heeft omdat je je dan bezig kan houden met musiceren in plaats van discussiëren”.
Hidding bevestigde in zekere zin wat de anderen te berde hadden gebracht. “Ik kom meestal met een compleet idee voor een song, maar voor de uiteindelijke uitwerking zijn we natuurlijk alle vier verantwoordelijk”. Hij was immers op de proppen gekomen met de song voor de hitsingle, al had hij die niet zelf geproduceerd. Dat hadden Tom Barlage en Willem Ennes (van de groep Solution) gedaan.
Interview met Louis du Moulin in 1984
Bij CBS hoefden ze zich, zoals aangegeven, voorlopig weinig zorgen te maken over de continuïteit van de hitsingles. Aanleiding voor de media om Alides aan het woord proberen te laten. Dat was niet altijd eenvoudig, schreef popjournalist Louis du Moulin. Hij noemde hem een ‘anonieme popster om wie een schier ondoordringbare waas hing’.
Du Moulin in 1984: “Somber, dromerig, afstandelijk en ook eigenzinnig zijn de typeringen waar deze laatbloeier uit Drenthe het van de buitenwacht meestal mee moet doen. Niet zelden worden deze toegedichte karaktertrekken samengevat tot heel simpel: kapsones”.
Alides snapte die beschrijving wel. “Mijn gelaatsuitdrukking is niet altijd even vrolijk. En af en toe heb ik ook mijn slechte momenten. Dan denk ik echt dat het zo niet langer kan. Maar over het algemeen ben ik juist heel positief. Ik geloof heilig in de liefde, in alle mogelijke vormen. Luisteren naar elkaar is mijn steeds terugkerende boodschap, want dat is het begin van alle begrip. Probéér althans eens naar elkaar te luisteren. Bij een hoop mensen vind ik de bereidheid daartoe nog wel eens ontbreken, helaas”.
Het interview werd wat losser. Alides erkende dat het Time Bandits succes ‘zijn ego krachtige groei-impulsen had gegeven’.
Hidding: “Vroeger was ik een heel verlegen jongetje. Ik zonderde me altijd af. De liedjes die ik dan schreef durfde ik niet eens te zingen. Als ik het dan toch deed dan wilde ik per se niet dat de mensen me zouden horen. Ik zong zo zacht mogelijk. Daarom heb ik die kopstem, die nu mijn handelsmerk is, ontwikkeld.
Eerlijk gezegd wil ik daar nu wel een beetje van af. Bij optredens wil die hoge stem nog wel eens problemen geven. We gaan meestal behoorlijk te keer, veel harder dan de mensen die alleen onze singeltjes kennen. Het kost dus erg veel moeite om boven de muziek uit te komen.
Dat ik zelfverzekerder ben heeft alles te maken met het scoren van The Time Bandits. In betrekkelijk korte tijd heb ik me toch maar vier keer waargemaakt via een top tien single (achtereenvolgens ‘Live it up’, ‘I’m specialized in you’, ‘Listen to the man with the golden voice’ en ‘I’m only shooting love’).
Ik voel me extra gesterkt en zal ook de laatste zijn die zegt dat we straks zo maar weer weg zijn”.
Alides vertelde er niet bij dat hij opnieuw met Pim Koopman als producer in zee was gegaan. Door zijn successen bij Polydor had Pim een goed aanbod gekregen om als producer bij CBS in dienst te treden, het bedrijf waarmee de Time Bandits zich verbonden hadden.
Pim Koopman
In het gesprek bekende Alides dat hij in het verleden zo’n driehonderd liedjes geschreven had. “Soms luister ik er nog wel eens naar om weer eens te voelen hoe ik vroeger was”.
Intussen was het wel duidelijk geworden welke kant hij op wilde. “Je bent niet zo maar een artiest. Ook niet als je toevallig eens een keertje in de hitparade staat. Eerst moet duidelijk zijn voor je zelf welke kant je op wil. Dat heeft bij mij jaren geduurd, gewoon een groeiproces, dat door het succes met de Time Bandits enorm is versneld.
Zelfvertrouwen is nu geen probleem meer. Wat wel steeds moeilijker wordt is dat de mensen steeds hogere verwachtingen van je krijgen. Om te voorkomen dat men ziek van je wordt moet je steeds vernieuwen”.
De artiest begon over ‘How Does It Feel’, de nieuwe single van de Time Bandits. “In feite hebben we een groot risico genomen”. Deze keer een langzaam nummer. “Het heeft niets te maken met alle vorige. We wisten van te voren dat het publiek veel tijd nodig zal hebben om te wennen aan het idee dat we ook andere muziek in huis hebben”.
‘How Does It Feel’ wist geen hit-klassering tot stand te brengen.
Van Drenthe naar Amsterdam
Alides, afkomstig uit een dorp in Drenthe, keek verder de wereld in – te beginnen in Amsterdam. “Hier vind je alle facetten van het leven”, vertelde hij. “Alle mooie vormen, maar ook alle degradaties. Dat geeft me power, inspiratie. Veel meer dan ik in Groningen of in Emmen had kunnen opdoen.
Natuurlijk ligt het er ook aan hoe je je leven indeelt. Als ik iemand was geweest die gewoon getrouwd was en in Amsterdam alleen maar woont dan had het allemaal weinig uitgemaakt!
Mijn instelling is om me helemaal in het stadsleven te storten en er van te genieten. Evenals ieder ander baal ik soms ontzettend van Amsterdam. Om simpele dingen waar je hier voortdurend mee geconfronteerd wordt, zoals het niet kunnen parkeren van je auto, kan ik furieus worden.
Ik zit ook niet gebakken aan Amsterdam. Stel dat er een aanbieding vanuit Amerika komt dan ben ik zo vertrokken. Ik ga waar mijn muziek me brengt”.
Alides in de wereld
Volgens Alides hadden de Time Bandits het al gemaakt in Frankrijk. “Van ‘I’m specialized in you’ werden in Frankrijk het afgelopen jaar meer dan 200.000 exemplaren verkocht. Thans is ‘Listen to the man with the golden voice’ op weg naar een evenaring van de afzet van die geweldige binnenkomer.
Binnenkort gaan de Time Bandits op tournee langs vijftien grote West-Duitse steden. Daarna volgt wellicht een promotiebezoek aan Canada, waar voor hun mengsel van soul, funk en disco de belangstelling razendsnel toeneemt.
Canada is extra interessant als ingang tot Amerika. Hoeveel groepen maken het niet eerst in Canada en vervolgens in Amerika? Eerst richten we echter onze aandacht op Duitsland. Het is eigenlijk wonderlijk dat we daar nog niet zijn doorgebroken en in een veel moeilijker land als Frankrijk wel.
We hebben zojuist een paar optredens voor ongeveer driehonderd journalisten gedaan. De reacties daarop waren zo enthousiast dat meteen die toer is geregeld”, aldus Alides Hidding, die er aan toevoegde dat de afhankelijkheid van de vertegenwoordigende maatschappij in het buitenland hem bijzonder frustreerde.
Alides was niet tevreden over de aanpak van zijn platenmaatschappij. “We zijn, toen we drie jaar geleden ons contract afsloten, een beetje stom geweest. We tekenden bij CBS, bijna automatisch, voor de gehele wereld. Als we straks weer om de tafel gaan zitten voor verlenging willen we daar onderuit. Nu gebeurt het maar al te vaak dat de zaak in een land stil blijft liggen als de betreffende mensen van je maatschappij niet zoveel in je zien. Je zit dan vast, terwijl er best anderen kunnen zijn die iets met je ondernemen willen.
Bij een grote firma heb je ook nog te maken met wereldsterren. Om in ons geval [CBS] een afdoend voorbeeld te geven: Michael Jackson. Als er van hem een single uitkomt, houdt dat voor de Time Bandits in dat ze maar even moeten wachten. Het geld, daar gaat het om.
Dat aan willekeur overgeleverd zijn willen we ondervangen door een soort licentieregeling. In landen waar CBS niet werkelijk de Time Bandits wil steunen kunnen we dan met een andere maatschappij”.
Inmiddels was de samenstelling van de groep veranderd. Ake Danielson was in de plaats gekomen van Otto Cooymans, Joris Albeda had Tommy Bachman als drummer vervangen. Van de oorspronkelijke Time Bandits was behalve Alides alleen Peter Smid over.
In zekere zin draaide ‘alles’ om Alides. Du Moulin schreef dan ook ‘dat aan zijn artistiek leiderschap binnen het dynamische kwartet volgens Alides Hidding niet getornd werd’.
Alides legde het uit. “Het is allemaal met ‘Live it up’ begonnen. Daar heb ik op voortgeborduurd en dat gaat nog steeds goed, dus waarom zouden we plotseling de taakverdeling moeten omgooien? Als ik nou geen ideeën meer had. Ik heb er eerder te veel.
Ik ging naar Griekenland met vakantie vorig jaar, in m’n eentje, en ik kwam met negen liedjes terug. De andere jongens schrijven wel nummers. Peter bijvoorbeeld heeft voor de Houseband, zijn vorige groep, een groot deel van het repertoire geleverd. Maar of het materiaal van de anderen nou binnen het bestek van de Time Bandits past, ik denk het niet. Daarbij ontbreekt het bij hen vaak aan een pakkend melodietje, waarvoor dan toch mijn hulp wordt ingeroepen. In zo’n geval wil ik ook als auteur meetekenen, want om het melodietje gaat het toch. Gelukkig doet niemand daar kinderachtig over. Ook in dat opzicht zijn we heel professioneel”.
Vanwege zijn auteurschap verdiende Alides dus meer dan de overige Time Bandits.
De man met de gouden stem
Begin 1984 bereikte de single ‘The Man With The Golden Voice’, geschreven door Alides en geproduceerd door Pim Koopman, de Nederlandse top 10.
Harrie Creemers van de Limburger reisde van Heerlen naar Hotel Americain in Amsterdam om Alides te interviewen. De kop van zijn artikel luidde: ‘De man met de gouden stem, dat ben ik zelf’.
In het interview verduidelijkte Alides: “Het is een nummer dat gaat over mijn uitgaansleven, de koorts die iedere avond zo tegen twaalf uur bij me opkomt. Die magische stem roept me constant en wat ik bij me zelf ook denk, steeds krijgt een mysterieuze kracht me weer naar een feestje of de disco in”.
Creemers: “Alides Hidding kent zijn kracht. Zegt van zichzelf dat hij talent heeft, de drijvende kracht achter de groep is en het nog ver hoopt te schoppen”. Toch vond hij hem ‘geen opschepper’, afgaande op de kwaliteit van de hitsingles.
Mede door de nieuwe hit, aldus de journalist, maakten de Time Bandits goede tijden door. In eigen land hapte de jeugd maar wat graag naar de sappige souldisco van het Amsterdamse kwartet.
Creemers: “Het buitenland lonkt in bescheiden mate. In West-Duitsland verzorgen Hidding, Danielson, Smid en Alberda binnenkort twintig optredens, in het voorprogramma van Imagination en Kool and The Gang. Die twee namen geven al aan, in welke richting je het bij de Hollandse bandieten moet zoeken: swingen in het kwadraat”.
Hidding deed volgens hem een moedige poging tot zelf-analyse. “Ik hou van snelheid en probeer dat in onze muziek tot uitdrukking te brengen. Die soul-disco is iets waar ik in de loop der jaren naar toe ben gegroeid. Het begon met de blues en daarna zijn Jimi Hendrix en The Who m’n idolen geworden. Hendrix omdat hij op een waanzinnige manier gitaar en lichaam als één geheel wist over te brengen, The Who door hun revolutionaire act en het doorbreken van de normen in die tijd.
Als tiener was ik al met muziek bezig. Ik woonde toen in Schoonebeek, en als gitarist solliciteerde ik bij Harry Muskee. De blues sprak me aan, alles wat vrij oorspronkelijk en gevoelsmatig is, doet me wat. Mensen met gevoel in hun stem, zoals nu Paul Young, waar ik helemaal weg van ben”.
Over zijn rol in de Time Bandits gaf Alides aan: “In de Houseband was Peter Smid de leider, bij ons is hij gewoon bassist, rustgevende factor en een geweldig fijne vent. Ik heb waardering voor hem, omdat hij wat in me ziet. Hij legt zich er bij neer, dat ik onze muziek bepaal. Er kunnen niet vier kapiteins op één schip zijn. Bij Time Bandits zijn we zo professioneel, dat we zoiets begrijpen en accepteren. Andere ideeën best, maar het is toch zo dat ik heb bewezen zelf met goed en degelijk materiaal te komen”.
Hoger plan
Alides wilde zijn muziek – en zeker ook zijn teksten – op een hoger plan brengen. “Als ik heel eerlijk ben, moet ik zeggen dat mijn muziek op een hoger niveau ligt dan mijn teksten. Er moet meer een boodschap in de nummers komen. Wat dat betreft is de laatste single ‘How does it feel’ pas iets, waar ik tevreden over ben. Een visie op de maatschappij. Het gaat over geduld en liefde opbrengen. Dat raakt steeds meer zoek. Mensen moeten zich er bewust van worden, dat het iets heel moois is om te kunnen leven. Langzaam zie ik die vooruitgang in mijn muziek komen. Dat betekent meer zekerheid, succes geeft eergevoel”.
Hidding vergeleek zijn 1984-repertoire met hoe hij indertijd begonnen was. Hij dacht weer terug naar de tapes die ik [HK] vier jaar eerder afgeluisterd had, toen hij nog met Boozy in de weer was. “Ik heb laatst eens becijferd, dat ik thuis zo’n driehonderd eigen nummers heb liggen. Daar zit evolutie in”, vertelde hij aan Harrie Creemers.
De vraag is of Alides, de verlegen jongen van weleer, zijn hand niet aan het overspelen was. Vanaf 1984 wisten de Time Bandits nauwelijks meer te scoren. Het nieuwe nummer ‘Reach Out’ kwam niet hoger dan 35 in de top 40. Ook Peter Smid verdween uit de Time Bandits. ‘Endless Road’ (in 1985), Dancing On A String’ en ‘’I Won’t Steal Away’ (1986) haalden nog een klassering. Daarna kwam er een einde aan de reeks hits van de groep, die regelmatig van samenstelling veranderde. De Time Bandits zijn inmiddels een beetje vergeten.
Alides Hidding en Dan Hartman
Alides heeft nog een tijd in de VS samengewerkt met de Amerikaan Dan Hartman (1950-1994, bekend van ‘Relight My Fire’). Tegenwoordig woont hij, als ik het goed heb, in België. Dat is een ander verhaal.
Harry Knipschild
15 september 2025
Clips
* Alides Hidding, Hollywood Seven
* Time Bandits, I'm Only Shooting Love
* Time Bandits, Listen To The Man With The Golden Voice
* Alides Hidding interview, 2011
Literatuur
‘Groningse groep Boozy maakt furore’, Nieuwe Winterswijkse Courant, 20 april 1979
‘Hollywood Seven: Alides Hidding’, Leidse Courant, 12 juli 1980
‘Alides Hidding solo met ‘Hollywood Seven’, Nieuwsblad van het Noorden, 16 juli 1980
‘Alides Hidding band zoekt toetsenist’, Nieuwsblad van het Noorden, 1 november 1980
‘Welke artiesten en groepen hebben 1980 tot een noemenswaardig popjaar gemaakt’, De Waarheid, 12 december 1980
Eddy Determeijer, Time Bandits hebben ervaring in huis’, Nieuwsblad van het Noorden, 28 december 1981
‘Time Bandits: we willen een vrolijke band zijn’, Muziek Expres, februari 1982
Louis du Moulin, ‘Als Time Bandits beroemd worden, komen we nog voor de rechter’, Vrije Volk, 7 januari 1984
Harrie Creemers, ‘Alides Hidding over de succesformule van Time Bandits. De man met de gouden stem, dat ben ik zelf’, Limburgs Dagblad, 26 januari 1984
‘Time Bandits terug uit Australië’, Veronica-blad, 18 mei 1985
Jaap van Eik, ‘Wat is er toch geworden van Alides Hidding’, Aloha, december 2004
- Raadplegingen: 729