558 - Chris Farlowe, de zanger van ‘Out Of Time’
In de jaren zestig raakte de Britse popmuziek in een stroomversnelling. De eerste popartiesten deden hun best om in te haken op de Amerikaanse tienermuziek. Dat veranderde toen allerlei groepen in navolging van Buddy Holly en de Crickets, Chuck Berry en andere zwarte artiesten op een originele manier van zich lieten horen. De Beatles, afkomstig uit Liverpool, waren er het schoolvoorbeeld van.
John, Paul, George en Ringo werden snel supersterren met eigen liedjes als ‘Love Me Do’, ‘From Me To You’, ‘She Loves You’ en ‘I Want To Hold Your Hand’. De Rolling Stones en de Animals importeerden de Amerikaanse rhythm & blues muziek. Ze gaven er wel een eigen draai aan.
John Henry Deighton wordt Chris Farlowe
Dankzij de grote doorbraak van Britse popmuziek wisten ook anderen de weg naar de top te vinden. Een van hen was John Henry Deighton, op 13 oktober 1940 geboren in Londen. Hij maakte opgang onder de naam Chris Farlowe.
Popjournalist Norman Jopling bracht Farlowe eind 1962 onder de aandacht van zijn lezers. Chris had de leiding over een eigen groep. In een artikel over de groeiende belangstelling voor blanke Britse bluesmuziek schreef hij dat de groep in de Londense Discotheque Club (Wardour Street) opviel: “Chris’ bluesy approaches go down like a bomb”.
Farlowe had al een single mogen maken, die op het Decca-label was uitgebracht. Dat stelde echter niet veel voor. “‘Air Travel’ isn’t quite commercial enough to make the grade”.
Steun van andere artiesten en de media
Eric Burdon
Eric Burdon, zanger van de Animals (‘House of The Rising Sun’) was een van de bewonderaars van Chris Farlowe. Aan popjournalist Keith Altham vertelde de uit het noorden van Engeland afkomstige artiest: “I used to come down from Newcastle to listen to Alexis Korner and Cyril Davies. There are only about three groups I’d travel to see these days – Spencer Davis, Chris Farlowe, and the Beatles”.
Georgie Fame was het met hem eens. “His band gets better and better”.
Anno 1965 vond je in de Britse popkranten steeds positieve berichten over Farlowe en zijn Thunderbirds. Zoals op 28 augustus, na een optreden in Londen. Chris Welch: “Chris Farlowe and the Thunderbirds blew up Bluesville at the Manor House, London. Chris kept numbers short and punchy, and sang powerfully ‘Mr. Pitiful’, ‘Rockin’ Pneumonia’, ‘Buzz With The Fuzz’, ‘Ain’t Necessarily So’ and many more”.
Op 6 november constateerde Georgie Fame dat Farlowe aan het samenwerken was met de Rolling Stones. Dat verbaasde hem niet in het minst. “Noticed how the Rolling Stones and Chris Farlowe have been working together recently? Not surprising, actually, as Chris is the ‘white hope’ of the new generation of British R and B men and the Stones always have their fingers on the ‘hip-button’. After a recent RSG [tv-show Ready Steady Go] with the Stones, Chris sang ‘In The Midnight Hour’ and Brian Jones went potty, said he’d stolen the show”.
Mick Jagger
Mick Jagger wierp zich op als producer van de artiest. Peter Jones ging kijken en luisteren. Mick en Peter raakten aan de praat over de kwaliteit van de Britse rhythm & blues. Die zou zeker niet onder doen voor wat Amerika op dat moment leverde.
Jagger: “At the moment, there’s too much reliance placed on American stars. You get this sick scene where people seem to think that a coloured American R and B artist is better than a British one simply because he is a coloured American. Ours are just as good – just compare Chris Farlowe’s version of ‘In The Midnight Hour’ with Wilson Pickett’s and you’ve got the answer”.
In de Britse hitlijst van Melody Maker op 4 december 1965 vonden we de Rolling Stones op 5 met ‘Get Off Of My Cloud’, de Animals op 11 met ‘It’s My Life’, Wilson Pickett op 31 met ‘Don’t Fight It’, Otis Redding op 39 met ‘My Girl’ en de Spencer Davis groep (met Stevie Winwood) nieuw op 48 met ‘Keep On Running’.
Elders in de popkrant een groot artikel met als kop ‘The Strange Case of Chris Farlowe’, met als ondertitel ‘I wanted to do ‘Midnight Hour’ but I was told it wasn’t commercial’.
Voor het grote publiek was Chris Farlowe nog steeds een onbekende artiest. Hij kon immers geen hitsingle op zijn naam schrijven. Ten onrechte, las je. “Tom Jones, Paul McCartney, Eric Burdon, Georgie Fame, Zoot Money and Stevie Winwood are pleased to talk for hours on the subject of Chris and his remarkably authentic blues voice”.
Steeds meer mensen in het vak lieten zich enthousiast over de zanger uit.
Tom Jones: “I like Chris and the Thunderbirds. He’s got a marvellous sound”.
Zoot Money: “I think his singing and the way he uses his voice are far in advance of most other singers. He’s been singing this kind of music the right way for some time. I dig him very much. He’s an ‘in’ singer, ‘supported’ by some who make a million a week. I don’t mean his friends like Eric Burdon, but those who say: ‘Yeah, he’s great’, but don’t do anything to help”.
Mick Jagger en Keith Richards: “Chris is a great artist. Whether watching him in a club or producing a record he’s great either way”.
Andrew Oldham, manager van de Rolling Stones: “He’s the first since Mick Jagger who can really sing and, with the right pushing, Chris could become not only an R&B singer but an all-round entertainer”.
Chris Farlowe in 1962
Missers
Tot dan toe had Farlowe nog steeds niet de kans gekregen om commercieel voor de dag te komen. Een cover van ‘In The Midnight Hour’ was niet gewenst, suggereerde de auteur van het artikel. Een tweede ‘misser’ was ‘Yesterday’, de song van Paul McCartney, die in Engeland een hit was geworden in de uitvoering van Matt Monro.
Niemand minder dan Paul McCartney had zich ingezet om ‘Yesterday’ juist door Chris te laten zingen.
Farlowe: “I couldn’t believe it. I thought, ‘Is he having goes at me?’ But he told me he didn’t like Matt Monro’s version because it was schmaltzy. He wanted someone with a bit of soul to sing it, and I told him I’d try and do a good job”.
McCartney kwam zelfs in alle vroegte, vier uur in de morgen, bij hem en zijn moeder aankloppen. Chris haalde zijn moeder uit bed om een kop thee te maken, vertelde hij. “She shouted downstairs, ‘Oh no, you haven’t brought someone home. I’ve got to go to work in the morning’.
Then I said it was Paul.
You never saw anybody get out of bed and dressed so quickly in your life – lipstick and all! She kept his empty cigarette packet after he’d gone”.
Toch kwam er niets van. Het was mosterd na de maaltijd. “Matt had already made a hit”.
Ondanks alle ‘tegenslagen’ leek Chris Farlowe aan het einde van 1965 best optimistisch. Hij had veel steun in het vak en de media. En hij kreeg in de studio hulp van niemand minder dan Mick Jagger. Niet de eerste de beste.
Farlowe: “I’m knocked out if people in the business like me. It certainly boosts your confidence. I’m not embarrassed – just knocked out. I suppose the thing started about nine months ago. One day I was at the Scene Club and the Animals who had just come down to London, looked in. Eric said: ‘You were bloody great’, and we’ve been friends ever since”.
Vrienden had Chris genoeg. Nu nog een hitsingle – voor de echte erkenning.
Immediate
Andrew Loog Oldham (op dat moment 21 jaar), de Stones manager, zat boordevol ambities. In augustus 1965 was hij – samen met Tony Calder (24) – een eigen platenlabel begonnen, Immediate Records. “It’s the way we are”, verkondigden ze, “we’re immediate”.
Maureen Cleave schreef over hem in de Evening Standard: “Many think he is the only interesting thing about the Rolling Stones. He is a tall thin young man. He has crisp golden curls and the face – as I so often point out – of a world-weary Little Lord Fauntleroy. His enthusiasm, however, belongs more to the conventional schoolboy hero; it used to be directed exclusively at himself for he believed he was the greatest record producer in the world”.
Cleave: “They doll their convictions up in grand – and, some might think, meaningless – advertisements. ‘Big rockets fly high; out of reach’, it says in a full page in the Record Mirror this week. ‘They can’t see you, nor you them. You can see small rockets, they can see you, that is contact!’
Beneath the advertisement goes: ‘Immediate Records, A New Record Company of Tomorrow Today’.
Mr. Oldham and Mr. Calder are thrilled with this but even more excited by the stamp that will go on their envelopes. It says: ‘Immediate Record Company Ltd., not just a company that makes records but a record company’”.
Oldham in Record Mirror: “We believe that success lies in dispensing with accepted tradition and going against the current trend, which is to deal with pop merchandise in a stiff and unimaginative manner. We want to give an aura of youth. There’s no room in the business for an old-club atmosphere... one must adopt streamlined American methods of selling and promotion”.
De twee Britse muziekondernemers schrokken voor weinig terug – ze wilden succesvolle platen maken. Met hulp van Philips in Engeland beschikten ze over een goedgevulde portemonnee. “Their method is to release very few records and then back them up all over England with intense publicity”.
Weldra verschenen de eerste Immediate-singles op de Britse platenmarkt, singles van de McCoys (‘Hang On Sloopy’, Immediate nummer 1), zangeres Nico, de Strangeloves, de Poets, John Mayall en anderen.
Tony Calder en Andrew Oldham
Chris Farlowe bij Immediate
In 1965 verscheen de eerste Immediate-single van Farlowe (Immediate 16), geproduceerd door Eric Burdon van de Animals – een nieuwe versie van ‘The Fool’, een song van Lee Hazlewood en eerder vastgelegd door Sanford Clark. Succes bleef uit.
In januari 1966 probeerde Immediate het voor de tweede keer – ditmaal met ‘Think’, een song van Mick Jagger en Keith Richards, die samen met Andrew Loog Oldham de productie deden. Art Greenslade trad op als arrangeur. Het nummer verscheen later ook op het Stones-album ‘Aftermath’. Ook bij Immediate nummer 23 lukte het niet.
Farlowe liet zich niet uit het veld slaan. In januari 1966 schreef Maureen Cleave: “He is a determined young man, the sort of person who finds out what is the best of anything and then insists on having it”.
Farlowe behield de steun van de Stones. In februari verklaarde Keith Richards: “I’m very proud of Chris”.
Het album van Chris Farlowe
Ook Immediate bleef in hem geloven. De platenmaatschappij bracht niet alleen singles van de zanger uit. In het voorjaar verscheen het album ‘14 Things To Think About’. Daarop niet alleen ‘Think’, maar bovendien ‘zwarte’ songs als ‘Lipstick Traces’ (Benny Spellman), ‘Don’t Play That Song’ (Ben E. King), ‘My Girl Josephine’ (Fats Domino), maar ook ‘Summertime’, ‘I Just Don’t Know What To Do With Myself’ (Dusty Springfield’ en toch ook ‘Yesterday’.
Achterop de LP-hoes schreef Ray Tolliday: “In recent months the music industry has witnessed the transition of a great, but practically London based club singer into a nationally known artist. That singer is of course Chris Farlowe, the most important vocal talent to emerge from this country in some time.
Chris is no newcomer to the scene. His fantastic voice has been delighting club audiences for the past few years, and a list of some of the more famous fans read like a pop world ‘Who’s Who’.
Suffice to say that whatever adjective one uses to describe Chris’ singing, the operative word is singing, with a capital ‘S’.
‘Out Of Time’
persbericht Immediate
Halverwege juni 1966 verscheen de derde single van Chris op het Immediate label: ‘Out Of Time’, wederom geproduceerd door Mick Jagger en van een arrangement voorzien door Art Greenslade.
De redacteuren van de Britse popkranten beseften dat Chris Farlowe eindelijk met een hitsingle voor de dag gekomen was. John Wells in New Musical Express: “Symphonic-like opening leads into beat ballad which builds to a might crescendo. This is a Jagger-Richard number produced by Jagger and I can’t see it missing. It’s from the Stones LP [‘Aftermath’]. Chris Farlowe really gets behind it. He swamps you in sound. There are also shades, presumably from Jagger, of ‘Lady Jane’. I suspect that Jagger joins in the chorus”.
Bij Record Mirror waren ze het helemaal met hem eens: “It’s very exciting, different sounding, and Chris phrases most energetically. Hit material. Top fifty tip”.
Penny Valentine (Disc) uitte zich het meest in superlatieven. Boven haar recensie stond in grote letters: “Fantastic Farlowe! May be a no. 1”. En ze vervolgde: “This is a fantastic thing. Having never really gone overboard for Chris before all I can say now is I bow before a superior force. My favourite Stones LP track starts off like ‘Dance with me’ and then Chris comes in with a slightly husky voice. When the strings sweep along I just collapsed and remained in a happy stupor for the rest of the record. Though I did manage to hear parts where Chris sounded remarkably like Mick Jagger, I love the arrangement and wouldn’t be at all surprised if it got to number one!”
Het duurde geen week of ‘Out Of Time’ debuteerde in de Britse hitlijsten. Nog voor het einde van juli hadden Chris Farlowe, Mick Jagger en Immediate een nummer één hit.
Op 30 juli eindigde de single op de hoogste plaats – vóór ‘Black Is Black’ (Los Bravos), ‘With A Girl Like You’ (Troggs), ‘Get Away’ (Georgie Fame), ‘Sunny Afternoon’ (Kinks), ‘River Deep Mountain High’ (Ike & Tina Turner), ‘The More I See You’ (Chris Montez) en ‘Mama’ (Dave Berry).
Rik Gunnell en Chris Farlowe in 1966
Vanzelfsprekend wierpen heel wat mensen zich nu op als ontdekkers van Chris Farlowe. Een bekend spreekwoord in die tijd luidde: “Een hit heeft vele vaders, een flop is een weeskind”.
In Record Mirror verscheen die week bijvoorbeeld een artikel met als kop: ‘Rik Gunnell: The Man Behind Fame and Farlowe’. Rik had een management-bureau.
Bij die gelegenheid verklaarde Gunnell: “All my bands – from the highest to the lowest – are good musicians. When we started off four years ago, it was the time of the group boom, half of them didn’t know one end of the guitar from the other. We let our boys develop their own image, then we push it.
It’s taken a little while longer for me to build up my acts than it has some managers. Mine are not like some of these groups who have one fantastic hit and you can buy them for forty quid now. I want my artistes to go on making money for the rest of their lives”.
Chris Farlowe was een prachtig voorbeeld van die aanpak, liet hij weten.
Gunnell: “Until October 6, 1965, he had untold contracts with other people and was working for round the £35 to £40 mark. I couldn’t take the risk of building him like Georgie [Fame] unless I had him solely on my books. We eventually sorted things out and I signed him exclusively to us.
Being a good friend of Andrew Oldham, he came to me and said he wanted to record John Mayall. I said okay, but take Chris because he’s a great talent that I’m going to develop. The group rehearsed and rehearsed, there were one or two changes in the group, but now it’s a first-rate group”.
Gunnell zou er dus voor gezorgd hebben dat Chris Farlowe dankzij Immediate onder de pannen kwam. Met ‘Out Of Time’ kreeg hij eindelijk de erkenning die hij verdiend had.
‘The Art of Chris Farlowe’
Met zo’n hit wilde Mick Jagger wel verder gaan. De frontman van de Rolling Stones trad op als producer van een gloednieuw album, ‘The Art of Chris Farlowe’. Daarop niet alleen die nummer één hit, niet alleen covers van zwarte songs als ‘I’ve been loving you too long’ (Otis Redding), ‘Reach Out I’ll Be There’ (Four Tops) en ‘What Becomes of the Broken Hearted’ (Jimmy Ruffin) – maar ook songs uit de pen van Jagger & Richards: ‘Paint It Black’, ‘I’m Free’ en ‘Ride On Baby’.
Mick liet zich graag interviewen over zijn rol. “I’m quite pleased with it, actually. It’s the first album I’ve produced, and we had to rush it out. I’ve been sneaking into Pye recording studios for about the last fortnight at 10 o’clock in the morning.
Studio space was limited, and we had to cut three tracks at each session, so we worked hard. I selected all the numbers, but if there was any number Chris hated, it was out”.
Mick was zo positief dat Keith Altham hem de vraag voorlegde of Chris Farlowe geen betere zanger was dan hij zelf.
Het antwoord luidde: “You're putting me on the spot now, aren’t you? Well, er, yes! Technically, that is!”
Mick Jagger en Chris Farlowe
Je zou denken dat Farlowe het nu voorgoed gemaakt had. Dat was echter niet het geval. Het door Jagger geproduceerde album verkocht goed, maar was geen echte topper. De opvolgers van ‘Out Of Time’ waren evenmin kas successen. ‘Ride On Baby’ bereikte niet eens de top 50. Kleine hitjes – in 1967 – waren ‘My Way of Giving’ en ‘Handbags and Gladrags’. Die laatste single werd niet meer door Jagger geproduceerd, maar door componist Mike d’Abo. Meer dan een 33ste plaats in de hitlijsten zat er niet in.
Het vervolg
‘Out of Time’ was – achteraf – het hoogtepunt uit de loopbaan van Chris Farlowe. Toen zijn platen minder verkochten was hij in zekere zin tot ‘weeskind’ gedegradeerd. Immediate Records was succesvol met de Small Faces, Twice As Much, P.P. Arnold, The Nice, Fleetwood Mac, Humble Pie en Amen Corner. Goed verdiend werd er echter niet meer. Het lijkt erop dat er meer geld uitgegeven werd dan er binnenkwam.
Op 11 april 1970 kon je in vakblad Cashbox lezen: “Immediate Records went into voluntary liquidation March 18th at a crowded meeting of creditors with an estimated deficiency of £264,993. Immediate director Andrew Loog Oldham attended the meeting and it was announced that the other director, Tony Calder, had resigned last December.
The reasons given by Immediate for its present position was the rising cost of studio and recording facilities, inadequate book-keeping and excessive expenditure on advance royalty payments to artists. A liquidator and a committee of investigation were appointed to conduct further investigations into the company’s affairs on behalf of the creditors”.
Chris Farlowe werd in 1970 de zanger van Colosseum, een jazz-rock groep. Bij die gelegenheid schreef Chris Welch: “Chris Farlowe and Colosseum – the mind boggles! One of the country’s most powerful vocal talents has joined the most explosive force in groups to form what should become a fruitful and exciting combination.
The Farlowe Story has certainly been one of high hopes and disappointments. Back in the mid-sixties he was sweating out soul and blues material in the clubs of the West End. His unusually authentic soul voice quickly grabbed the attention of fans and fellow musicians.
Mick Jagger, Paul McCartney and Eric Burdon were all fans of the Farlowe lungs which could bellow ‘Midnight Hour’ with the greatest intensity this side of the Atlantic. He was signed to various labels, at one time under the pseudonym of ‘Little Joe Cook’ – which fooled many blues fans when he recorded ‘Stormy Monday’.
With Immediate Records he achieved chart success and hit number one with ‘Out Of Time’. But then his career seemed to take a downward turn.
He went to the States for nine months, ‘recording and gigging’, with a pick-up band called The Hill, but although widely-praised, it did not set the scene alight. Like many others, he found mostly disappointment.
Although Chris has known some tough times, he doesn’t seem to have any bitterness. Probed about the past he merely says: ‘Oh yeah – there were some disappointments. People messed me around a lot. I just want to sing well with a good band – that’s all. I’m not worried about hit singles now. I’ve got my shop in the Camden Passage (London) which sells military regalia. Whenever showbusiness gets aggravating – I go down the shop and talk to the customers. Singing will always be in me – I can’t stop singing whatever happens”.
Chris, 28 jaar, was inmiddels een veteraan in de popmuziek. Hij keek terug en had hoop op een nieuwe toekomst. “When I played at the Flamingo, jazz was still being played there – but it died. Now it seems to be coming back with bands like Colosseum, Air Force, Chicago, Blood, Sweat and Tears – only much tighter. The Flamingo was a hard school for a lot of musicians, like Eric Burdon, Georgie Fame, John Mayall and myself”.
Bij Colosseum was voor Farlowe geen lang leven beschoren. Na een tijdje voegde hij zich bij een andere groep, Atomic Rooster. Chris Farlowe bleef zingen en behield meestal de steun van de pers. Maar zijn loopbaan als popzanger was voorbij.
Engelse top 50, 30 juli 1966
Op 23 maart 2001 werd Farlowe door Pieter Steinz in NRC omschreven als ‘eendagsvlieg’. Als je bij de Nederlandse Wikipedia gaat zoeken lees je: “Farlowe’s muzikale carrière begon in een skiffle-bandje in 1957. Later werd hij bekend door covers van Rolling Stones-nummers. Hij werd bekend door zijn nummer één-hit in 1966, ‘Out of Time’, ook oorspronkelijk van de Rolling Stones. Farlowe brengt nog steeds albums uit. Zijn laatste was ‘At Rockpalast’ (2006). Sinds 2015 is hij regelmatig te gast bij Van Morrison.
‘Out of Time’ verscheen enkele malen in de onderste regionen van de top 2000. De laatste keer was in 2004: op plaats 1883.
Harry Knipschild
6 mei 2025
Clips
* Chris Farlowe interview, in 2025
Literatuur
Norman Jopling, ‘The wildest men in the world’, Record Mirror, 15 december 1962
Keith Altham, ‘Eric Burdon, Animal trainer’, New Musical Express, 30 april 1965
Chris Welch, ‘Chris Farlowe & the Thunderbirds, The Manor House, London’, Melody Maker, 28 augustus 1965
Peter Jones, ‘Georgie Fame meets Mick Jagger person to person for R&B talk’, Record Mirror, 6 november 1965
‘The Strange Case of Chris Farlowe’, Melody Maker, 4 december 1965
Maureen Cleave, ‘So who is Chris Farlowe then?’, Evening Standard, 22 januari 1966
Keith Altham, ‘Neurotic Bird Song’, New Musical Express, 11 februari 1966
‘LP 14 things to think about’, Immediate Records, voorjaar 1966
John Wells, ‘Jagger gives Chris hit’, New Musical Express, 17 juni 1966
‘Chris Farlowe, Out of Time’, Record Mirror, 18 juni 1966
Penny Valentine, ‘Fantastic Farlowe! May be a no. 1’, Disc, 18 juni 1966
Richard Green, ‘Rik Gunnell: the man behind Fame and Farlowe’, Record Mirror, 30 juli 1966
Keith Altham. ‘The Art of Chris Farlowe’, New Musical Express, 4 november 1966
Keith Altham, ‘Jagger talks about Farlowe LP’, New Musical Express, 4 november 1966
Chris Welch, ‘Colosseum: Farlowe That!’, Melody Maker, 26 september 1970
Mick Brown, ‘Chris Farlowe’s back in time’, Sounds, 16 augustus 1975
Pieter Steinz, ‘Eendagsvlieg Chris Farlowe’, NRC, 23 maart 2001
- Raadplegingen: 1663