573 - Darlene Love en Phil Spector
In de jaren vijftig waren er nog geen echte plaatproducers. Een opname bij de grote Amerikaanse platenmaatschappijen vond meestal plaats onder leiding van een a&r manager, die bij zo’n bedrijf actief was met artiesten en repertoire. Hij bepaalde welke artiesten onder contract genomen werden een welke liedjes in een studio vastgelegd moesten worden.
Sessies duurden meestal drie uur voor het vastleggen van vier songs. Daar waren met de vakbond nauwkeurige afspraken over gemaakt voor het inhuren van muzikanten. De a&r-manager was vaak zelf musicus of artiest geweest. Daardoor kon hij goed beoordelen of de opname geslaagd was. Zo niet, dan werd de opname in zijn geheel over gedaan, totdat het resultaat bevredigend was.
Mitch Miller (1911-2010), een voormalige hoboïst, klassieke geschoold, was er een goed voorbeeld van. Hij stond aan het roer bij Columbia Records in New York. Miller bemoeide zich bijvoorbeeld met artiesten als Johnnie Ray, Doris Day, Franke Laine, Guy Mitchell en Tony Bennett.
Phil Spector
Op de Amerikaanse westkust had je tal van kleine bedrijfjes die met succes van zich lieten horen in de begintijd van de popmuziek, die toentertijd rock & roll genoemd werd – zoals Specialty, Imperial, Liberty, A&M, Dolton, Era – en niet te vergeten Philles Records, opgezet door Phil Spector en Lester Still (1918-1994).
Phil Spector, die als frontman van de Teddy Bears in 1958 voor het eerst van zich liet horen met zijn eigen compositie ‘To Know Him Is To Love Him’, wordt algemeen gezien de man die het – als eerste – fundamenteel anders aanpakte. Hij registreerde niet in de studio, hij produceerde.
Phil nam een centrale plaats in. Zijn producties waren Phil Spector-producties. Hij gebruikte de stemmen van zijn artiesten voor zijn eigen ideeën. Vooral die van Ronnie Bennett, met wie hij in het huwelijk trad, Tina Turner (Anna Mae Bullock), Bill Medley, Bobby Hatfield (Righteous Brothers), TimiYuro, Ray Peterson en Darlene Wright (Darlene Love).
In 2013 liet Darlene haar herinneringen publiceren. In My Name Is Love keek de zangeres terug op wat ze beleefd had, met uiteraard aandacht voor haar ervaringen met de man van de zogenaamde ‘wall of sound’, Phil Spector dus. Het boek geeft een persoonlijk inkijkje in hoe het toeging in de jaren dat de muziekbusiness voor een niet onbelangrijk deel bepaald werd door de excentrieke zoon van Russische immigranten.
De autobiografie is mijn leidraad voor dit artikel. Daarin geeft zij haar persoonlijke kijk op wat ze heeft meegemaakt.
Darlene Wright
Darlene is op 26 juli 1941 geboren in Los Angeles. Haar ouders, Ellen en Joe Wright, hadden al een zoon verwekt, Johnny. Dat was voorlopig genoeg. Ellen raakte echter opnieuw zwanger. Een poging om een einde aan die zwangerschap te maken mislukte. Na Darlene kwamen er nog drie kinderen in het arme gezin.
Joe Wright had de ambitie om dokter te worden. Daar kwam niets van terecht. Hij verhuisde van Port Arthur in Texas naar Los Angeles, waar het niet goed met hem ging. Hij belandde zelfs in de gevangenis. “He was a bit of a shady character”, hoorde Darlene. Na zijn detentie zocht Joe soelaas bij de kerk, de Pinkstergemeente. Hij mocht er – onbezoldigd – optreden als helper van de pastor. Zijn geld moest hij op een andere manier zien te verdienen.
Darlene: “Daddy had to keep a full-time job in addition to his church duties. He worked the roads until he hurt his back using a jackhammer. In those days the best offer the county made was to give him a night job cleaning buildings. My father wasn’t too proud to take any work. When he wasn’t cleaning buildings he was shining shoes on Saturday mornings in front of the Sears Roebuck building”.
In 1951 kwam haar vader opnieuw in de problemen – nu bij de kerk. Hij werd dat jaar overgeplaatst naar San Antonio in Texas. Het gezin, vader en moeder met vijf kinderen, leefde er onder primitieve omstandigheden. Bovendien was er in die streek sprake van rassendiscriminatie.
Zwarte muziek
Het jonge zwarte meisje raakte in de ban van wereldse muziek. “I heard some of the new rhythm-and-blues sounds that my parents would never let in our house. The artists – the Robins, Johnny Ace, Jesse Belvin – were making what were still called ‘race’ records, a potent blend of country and urban blues and Southern gospel, and the precursors to rock and roll.
And the lyrics! You never heard anything like them in church! The music was sweaty and thrilling and a little licentious. Some of the lyrics on these records were so bawdy, we felt as if we were learning about sex”.
Darlene en een vriendin luisterden in het geniep naar de platen (en ‘ondeugende’ teksten) van Hank Ballard & The Midnighters: ‘Work With Me Annie’ en – het gevolg – ‘Annie Had A Baby’. “They should have been sold in plain brown wrappers with girlie magazines”, vond ze later.
De twee meisjes werden betrapt door haar moeder. “I cannot believe you have brought that filth into this house”, kreeg ze te horen. Moeder Wright gooide een van de platen tegen de muur. De 78-toeren plaat viel in stukken uiteen.
Gospel-muziek was wel gewenst. Thuis hadden ze een verzameling platen van zangeres Marian Anderson, zoals ‘He’s Got The Whole World In His Hands’ en ‘Twelve Gates To The City’.
Darlene ging met die platen meezingen. Dat gaf haar zelfvertrouwen. “I started imitating Miss Anderson, that low, rumbling alto, that voice that called angels to attention. Standing there flat-footed next to the Victrola in the living room, I was shocked, embarrassed, and secretly in thrall to what was coming out of my mouth”.
Met die zang maakte ze indruk in de kerk en in haar omgeving. Seculiere en religieuze muziek raakten echter steeds in botsing met elkaar, ook bij anderen.
Met de de Blossoms bij Sam Cooke
Vader Wright zag meer kansen als hij zich aansloot bij de Baptisten. Zo belandde het gezin opnieuw in Los Angeles. Darlene maakte er optredens mee van Aretha Franklin, Sam Cooke en de Davis Sisters. Bij het zingen van gospel songs viel het meisje er op. Als lid van een koortje met vriendinnen kwam de beroemde zwarte crooner Nat ‘King’ Cole luisteren. “We thought we’d gone to heaven”, zo ervaarde ze dat.
Op een feestje ter gelegenheid van een trouwerij zong ze samen met Gloria Jones, Fanita Barrett en Nanette en Annette Williams, die zich de Blossoms noemden. Annette was in verwachting. Ze zochten iemand om haar plaats in te nemen. Darlene viel in de smaak. Na de officiële ceremonie namen ze haar mee naar het kantoor van hun manager. Darlene deed er auditie en werd aangenomen. De Blossoms hadden een contract met Capitol, een grote platenmaatschappij in Hollywood.
Haar ouders waren evenwel niet blij met de nieuwe rol van Darlene.
De zwarte meisjesgroep liet op het juiste moment van zich horen. “The Blossoms got lucky in that we came along just after Elvis had opened America’s ears – or at least the ears of American kids”.
Ze werden uitgenodigd om op de achtergrond te zingen bij plaatopnamen. Het was wel even wennen. Hun coach, Eddie Bill, bracht hen naar de studio van Capitol voor een opname van de blanke zanger James Darren – ‘all of us dressed in our best church clothes, high heels, and stockings. I swear we spent more time getting ready than we did singing. And we sure felt like fools when we got there and everybody else was wearing blue jeans and tennis shoes. We were scared to death, unsure of our talent’.
De meisjes waren gek op Sam Cooke. Ook met hem mochten ze samenwerken. “Working in the studio with Sam was my first experience of seeing what real genius could do. There was a full-size orchestra there and maybe six other singers, who all were white except one. We were still pretty nervous, but we had a little more confidence (and this time we didn’t dress up). If Sam Cooke thought we were good enough, then we must have had something.
The first song we did was ‘Everybody Likes to Cha Cha Cha’, and then a couple of others that weren’t hits, and then we did ‘Chain Gang’. It was so exciting, because we got to see music changing in front of our eyes, like that day when you catch the first whiff of spring in the air”.
Darlene realiseerde zich, liet ze in het boek optekenen, dat ook Cooke bij heel wat mensen in de problemen kwam toen hij overstapte van gospelmuziek naar pop en meteen een teenageridool werd. “A precious song like ‘You Send Me’ became a cause for damnation. I wonder what they would have said about ‘Work with Me Annie [van Hank Ballard]’”.
In die tijd had het meisje ook zelf amoureuze ervaringen, waarbij ze in verwachting raakte en een zoon, Marcus, op de wereld zette.
Bewondering voor Bobby Darin
Maar het ‘gewone’ leven ging door. De Blossoms (‘the only black backup group in L.A.’) deden het in de studio zo goed dat ze meer en meer gevraagd werden. Door Sam Cooke waren ze in contact gekomen met Herb Alpert en Lou Adler, die zijn hit ‘Wonderful World’ geschreven hadden. Ook waren ze van de partij bij opnamen van uiteenlopende artiesten als Doris Day, Bobby Day, Roy Rogers, Jan and Dean, Shelley Fabares en Ray Charles.
Vooral het werk met Bobby Darin in 1962 gaf bevrediging. Bobby was in de weer met een album vol Ray Charles-songs. “He didn’t sound black, but he was true to the spirit of the songs. He wasn’t trying to mimic Ray. He was just showing his love for the man and the music, and it came through. We worked on this album in Los Angeles every day for two weeks, three or four hours a day. Bobby was a true gentleman, very quiet, very professional, always telling us how glad he was that we were making this record with him”.
Ontmoeting met Lester Sill en Phil Spector
De Blossoms hadden in Los Angeles enkele keren sessiewerk gedaan voor Lester Sill, die zich opwierp als producer en muziekuitgever. Sill was onder meer betrokken geweest bij de hits van gitarist Duane Eddy en Lee Hazlewood. Hij kende de weg in de muziekbusiness.
Darlene: “He owned a record company with another guy, and he said his partner wanted to meet me, to talk about recording a song or two. I saw it as just another session call, and a few days later I was being introduced to a little man in a toupee, sitting at a piano”.
Darlene werd voorgesteld aan zijn partner – ene Phil Spector. Samen runden ze een bedrijfje dat Philles (Phil en Lester) heette.
De ontmoeting vond plaats in een opnamestudio – Goldstar – ‘a relatively obscure studio on Santa Monica and Vine. It was a dingy place that hadn’t been painted in years. The entrance was in the back, and you had to go through an alley to get to it.
There was a hamburger stand near the entrance. The carpet was in tatters, and you could fit maybe one and a half people in the hallway at the same time. I almost didn’t want to go in because the entire security consisted of a girl near the door who must have booked all the sessions”.
Lester Sill (1962)
Van die eerste ontmoeting met Phil had ze nog herinneringen toen ze haar memoires aan het schrijven was.
“Lester Sill led me down the hall and into the studio, and there, at the piano, sat his partner in Philles Records, Phil Spector. Phil was a hotshot in New York. Before his eighteenth birthday, in 1958, he had written and sung on a No. 1 record by the Teddy Bears called ‘To Know Him Is to Love Him’. But nobody really knew him in L.A. – and you would never guess that he had grown up in California by looking at him, with his pasty, Lord Fauntleroy face, waiflike frame, and dark suit and tie.
He smelled like perfume – in those days if men wore anything, it was aftershave like Old Spice or Mennen Skin Bracer. Phil smelled like musk.
As dark as it was inside Gold Star, he wore his sunglasses. And when he stood up, in four-inch heels, I was still taller than he was. And that was with his toupee on. He was very polite and all business. Whatever he knew of my reputation, he didn’t let on”.
Eerste opname met Phil Spector: ‘He’s A Rebel’
Darlene was verbaasd dat niet alle Blossoms maar zij alleen was uitgenodigd. Phil Spector haalde bladmuziek te voorschijn. Zo ging dat meestal niet. “Within three minutes he was playing from a lead sheet on the piano. I usually learned songs from the songwriter’s demo, but Phil didn’t want any instant interpretations influenced by the songwriter’s style. He wanted me to learn it from scratch”.
Darlene was er niet blij mee dat ze weldra alleen met Spector achterbleef. “Lester disappeared down the hall and for about half a hot minute I got the creeps being alone with this man in the studio. But that was the first and last time I was ever close to being afraid of Phil Spector”.
Darlene werd op de hoogte gebracht over het wel en wee van de Crystals, een meidenzanggroep die vanuit New York opereerde en bij Philles onder contract stond.”They’d already had two Top 20 hits – ‘There’s No Other Like My Baby’ and ‘Uptown’, tenement anthems that were sung by urban teenagers with a nobody-knows-the-trouble-I’ve-seen grit. But for some reason, the smoke puffs of these songs never quite reached me in L.A. I knew the Shirelles, the Chantels, and the great Marvelettes. But the Crystals? Their name on Phil’s résumé did nothing to impress me”.
Stand-in voor de Crystals
Darlene kreeg de song te horen die de producer wilde vastleggen. “Phil played through the song a few times: ‘See the way he walks down the street’, he sang in his reedy monotone. It sounded like just another tribute to a teen dream, this one from the wrong side of the tracks, or the police blotter”.
Ze vond het allemaal prima. “I can sound like a swooning teenager, I thought”. Maar ze vroeg zich tevens af, waarom hij niet in New York was. “I kept wondering why he just didn’t cut it back in New York with the Crystals”.
Phil, zo bleek, was gevallen op de gospelachtige stem van Darlene. “It turned out that Phil wasn’t necessarily looking for a gee-whiz-shoo-bee-doo lead vocal. As we worked through it, he encouraged the low, growling side of my voice, the righteous indignation and in your-face testimony that I usually saved for church”.
Jack Nitzsche, zijn arrangeur, kwam erbij: ‘a quiet, gangly man in severe specs who looked like a cross between a beat poet and a chemistry-lab nerd hatching a plot to blow up the world’.
De opname moest zo snel mogelijk plaatsvinden, die zelfde week nog. “I found out Phil had plenty of reasons for recording the song in L.A. other than wanting me to sing it. A version of the song, ‘He’s a Rebel’, had been recorded in New York, by an unknown singer named Vikki Carr”.
De song, ‘He’s A Rebel’, was geschreven door Gene Pitney. Aaron Schroeder, diens manager, had Phil getipt. Die zag er een hit in en moest vanwege de concurrentie onmiddellijk handelen. “Phil didn’t have time to send for the Crystals. He had to get the record out fast, because he was sure this song was going to make him king of the hill”.
Phil Spector bood Darlene maar liefst drieduizend dollar aan als zij de zangpartij voor haar rekening wilde nemen. Over royalties werd evenwel niet gepraat. Een paar dagen later stond ze bij Goldstar achter de microfoon, met muzikanten als pianist Al Delory, drummer Hal Blaine en saxofonist Steve Douglas.
Spector bouwde het geluid op.“It could never be too big for him. He wanted more: two pianos, heavier percussion, louder drums”.
Darlene raakte zo opgewonden dat ze uit de maat ging zingen. Ze was van huis uit immers een gospelzangeres. Ze wilde het meteen overdoen. Maar Phil was juist tevreden. “‘I like the mistake’, he said with a glint in his eye”. De andere Blossoms mochten het achtergrondkoortje doen.
Darlene had er weinig vertrouwen in. Toen ze thuis kwam vertelde ze aan Leonard Peete, haar echtgenoot: “It’s a cute song, but it’s probably not going anywhere”.
Nummer één in de hitlijsten
‘He’s A Rebel’ werd uitgebracht zonder dat haar naam vermeld werd. Het was gewoon de nieuwe single van The Crystals, die vanwege de haast niet bij de plaatopname betrokken waren.
Darlene wist niet wat haar overkwam toen ze de single onverwacht op de radio hoorde. “I was on the freeway coming home from a recording date, probably late in the summer of 1962, when I heard ‘He’s a Rebel’ on the radio for the first time”.
I heard it on KGFJ, which was the big black/R&B station in Los Angeles. Now, I have never considered myself an R&B singer. If anything, I’m a rock and roll singer, but to hear ‘He’s a Rebel’ on KGFJ along with hits by James Brown and Solomon Burke gained me admission to a rather inaccessible club. I didn’t even mind when the deejay said, ‘That’s a hot new prospect from the Crystals’.
I knew it was me, and, no matter how the missionaries at church might chew and crow, I was proud of it”.
Billboard, 3 november 1962
Iedereen was blij toen de single van de ‘Crystals’ omhoog schoot in de hitlijsten, alleen haar ouders wat minder. “I think Mama and Daddy were secretly happy that my name wasn’t on it, because it would mean fewer headaches for them at church”.
Op 3 november bereikte ‘He’s A Rebel’ de toppositie in Amerika, vóór Gene Pitney (‘Only love can break a heart’), Brenda Lee (‘All alone am I’), Chubby Checker (‘Popeye’) en Nat King Cole (‘Ramblin’ Rose’).
Voor Darlene werd geen feestje georganiseerd. Ze had slechts haar stem uitgeleend aan de Crystals. “It didn’t really feel like my record”.
De Crystals (op één in de hitlijsten) waren woedend volgens haar. “The group, which included Barbara Alston, Delores ‘Dee Dee’ Kennibrew, and a new fifteen-year-old lead singer, La La Brooks, were furious that Phil had used them in a shell game of guess-the-artist”.
Voor Phil Spector maakte het niet uit. “To him the singers were no more important than the third violin or the second engineer. He was the star of his records, and if that meant bruising the egos of his own artists, then the Crystals were just a sack of August peaches”.
Om haat en nijd te voorkomen deed de producer er alles aan om te voorkomen dat Darlene en de Crystals elkaar ontmoetten. “Phil did a good job of keeping us all separated, so it wasn’t until much later that I crossed paths with the real Crystals”.
‘Da doo ron ron’ en ‘Zipa-Dee-Doo-Dah’
Het sessiewerk ging nog een tijdje door. Zo mochten de Blossoms een nieuwe single van Duane Eddy (‘Dance with the guitar man’) met hun zang opvrolijken. Bij die gelegenheid kwamen ze als de Rebelettes op het label. De eigen platen van de meisjes, de Blossoms, scoorden echter nauwelijks.
Phil Spector had vooral oog voor de stem van Darlene, kun je in het boek lezen. Hij wilde haar stem opnieuw gebruiken bij ‘Da Doo Ron Ron’. Tijdens de opname werd ze zo kwaad dat ze de Goldstar-studio uitholde.
Darlene voelde er niets voor om dat weer anoniem te doen. “I wanted either my name or the Blossoms’ on it and a contract to go along with it”. Zij en de andere meisjes hadden aan het succes geroken en stonden erop dat Phil dat zou honoreren. “Even though my name hadn’t been on ‘He’s a Rebel’, I knew that it could have been. Once you get a taste of the spotlight, you crave it. It becomes an addiction”.
Phil Spector en Darlene Love
De meisjes werden uitgenodigd op het kantoor van de advocaat van de producer. Ze wilden voortaan een royalty krijgen van 3 procent. Darlene stond er op dat haar naam op het label vermeld zou worden. Dat moest contractueel vastgelegd worden. Alleen sessiegeld was niet meer voldoende.
Van Spector kregen ze de verzekering dat het geregeld zou worden. In het boek was ze niet helemaal duidelijk wat ervan terecht kwam.
Spector besloot om de opname van ‘Da Doo Ron Ron’ niet meteen uit te brengen. In plaats daarvan vroeg hij de Blossoms om mee te werken aan een rock-versie van ‘Zip-a-Dee-Doo-Dah’, een liedje uit de Disney-film ‘Song of the South’.
Voor die opname gebruikte hij niet alleen Darlene en Fanita van de Blossoms, maar ook Bobby Sheen. Zijn stem, aldus Darlene, leek immers op die van Frankie Valli en Smokey Robinson, twee populaire zangers op dat moment. De plaat werd uitgebracht onder de naam Bob B. Soxx and the Blue Jeans.
Darlene: “We turned that little kids’ song upside down and inside out by slowing it down to a mind-numbing pace and then letting loose with a few gospel whoops that might have put the fear of God into some overseers in the 1800s”.
Op toernee
Spector, zo is in het boek te lezen, vond dat de meisjes maar eens op toernee moesten gaan. En daarom deden ze dat, blijkbaar zonder tegenwerping. Ze kwamen terecht in het zwarte (‘chitlin’) circuit helemaal aan de andere kant van het Amerikaanse continent. Ze hadden er nauwelijks inkomsten en leden soms honger. Van heel weinig geld moesten ze eten.
Waarom deden ze dat? Het lijkt wel of Spector ook hun manager was geworden. Duidelijkheid daarover gaf ze niet. In haar boek tekende Darlene op: “At the beginning, Phil was very solicitous and complimentary, the equivalent of roses and candy every day. Then I signed the contract and things started to get a little ugly”.
Tien dagen lang stonden ze in New York. Wat moesten ze daar? Het was er donker, vuil en koud. Dat waren ze in Californië totaal niet gewend. Uiteraard miste Darlene haar zoontje Marcus en de rest van haar familie. Dat had ze niet eerder meegemaakt.
De Blossoms, zo lijkt, waren onderdeel van een package, met onder anderen de Shirelles, Four Seasons en Dionne Warwick, die op dat moment haar eerste hit ‘Don’t Make Me Over’ had. Dionne nodigde het gezelschap uit voor het Kerst-diner.
Darlene trad niet alleen op in de Brooklyn Fox maar ook in het beruchte Apollo-theater. Als je daar niet presteerde, liet het publiek dat goed merken.
Darlene: “The crowd was full of bravado and soul food from the joints that ringed the theater, and they wouldn’t settle for amateurs, whom they booed off the stage. You had a whole mountain of pop acts appearing with you, from the one-hit wonders scrambling for their footing to the phalanx of legends at the top, singers like Ruth Brown and B. B. King. With this no-mercy crowd, we didn’t just have to be as good as them, we had to be better, five or six shows a day”.
Vijf keer per dag moesten ze er op de planken staan.
De Crystals waren sterren in New York. Hoe zou dat gaan als Darlene ‘He’s a Rebel’ voor dit kritische zwarte publiek ten gehore bracht.
Zelf schreef ze er later over: “This crowd may have been tough, but they had good ears and knew we could sing. The only trouble we got into was when the emcee told them that we had sung ‘He’s a Rebel’.
The Crystals were local heroes, so this was a big slap to them, and we could hear the crowd bristling. But the emcee also arranged for the orchestra to have a chart of the song, and when we started singing, the audience knew it was no lie and gave us a standing ovation”.
Fanita en Darlene, op pad met Bobby Sheen om de single ‘Zip-A-Dee-Doo Dah’ onder de aandacht te brengen, deden heel wat ervaring op tijdens hun verblijf in het oosten van het continent. Ze ontdekten dat het werk als sessie-artiesten nogal verschilde van je liedjes overal in het land live vertolken.
In New York leefden ze van een eenvoudige kippen-maaltijd voor nog geen twee dollar. “We were hungry and overworked and lonely”.
In Baltimore belandden ze in een boardinghouse (Mom’s Place) voor vrouwelijke zwarte entertainers. “Mom would always have a warm cup of something for us any time of day, and she let us know where we could get our hair done or where to take our laundry”.
Na afloop van hun optreden werden ze meegetrokken in ‘wild parties’, met alcohol, cocaïne en harder stuff’. Op die feestjes zagen ze Little Eva (van ‘The Locomotion’) en de Orlons (van ‘The Wah-Watusi’).
De man die verreweg de meeste indruk maakte was Marvin Gaye. “Lord, he was as handsome as Sam Cooke. Maybe even more so, because he was so shy.
Even though Fanita and I were married women now, we turned into giggling, stargazing schoolgirls around Marvin. He was married, too, but you’d never have known it then because of the harem he had around him. Fanita and I became spot backup singers for Marvin during these shows, singing ‘Stubborn Kind of Fellow’ offstage”.
Marvin Gaye en de Blossoms
Meer details over die parties gaf Darlene niet. Maar hoe dan ook, ze deed flinke ervaring op over het leven van artiesten in het land. Wat was ze blij weer in het zonnige Californië te zijn. Daar had ze haar huis, haar echtgenoot, haar zoontje en het gewone sessie-werk.
Intussen verscheen ‘Zip-a-dee-doo-dah’ in de Amerikaanse top tien. Daar lees je in haar boek niet over.
Waar ze wel over schreef is dat ze na het tekenen van het contract met Philles Records eindelijk een eigen opname mocht maken. De song heette ‘’He’s Sure The Boy I Love’, afkomstig uit de pen van Barry Mann en Cynthia Weil. Bij die gelegenheid bepaalde Phil dat ze een echte artiestennaam moest hebben. Darlene Wright werd enigszins tegen haar zin omgedoopt in Darlene Love.
Harry Knipschild
26 oktober 2025
Clips
* Phil Spector, Teddy Bears, To Know Him Is To Love him
* Bob B Soxx, Blue Jeans, Zip a dee doo dah
- Raadplegingen: 830