592 - John Farrar schreef de hits van ‘Grease’

Een van de grote successen in de geschiedenis van de popmuziek was de film ‘Grease’. Olivia Newton-John en John Travolta speelden de hoofdrol in de film, die op een musical gebaseerd was. Robert Stigwood was verantwoordelijk voor de productie. Barry Gibb schreef de titelsong, die gezongen werd door Frankie Valli (van de Four Seasons). Olivia Newton-John zong ‘Hopelessly Devoted To You’. Olivia en John Travolta zorgden voor een daverende climax in de film met de song ‘You’re The One That I Want’.

    Uit eigen ervaring bij Polydor in 1978, 48 jaar geleden, meen ik me goed te herinneren dat de soundtrack in een paar maanden tijd ongeveer 820.000 keer verkocht werd in ons land. Een groot gedeelte van de verkoop (ongeveer een kwart) bestond uit voorbespeelde musicassettes.

Ik weet nog dat RSO-labelmanager Jerry Voisin in eerste instantie 1000 exemplaren van de duet-single had laten persen. Met name Nico Dokters van Leeuwen, Polydor-vertegenwoordiger in Brabant, viel tijdens een verkoopvergadering van ongeloof bijna van zijn stoel. “Zo weinig”, zei hij. “Ga maar snel bijpersen”. Ondanks het feit dat de single ook verkrijgbaar was op het dubbelalbum met de soundtrack van de film, gingen er bijna 300.000 stuks van het duet over de toonbank, zoals je die toen nog had in de platenwinkels.

    Het succes kwam niet helemaal uit de lucht vallen. John Travolta had kort daarvoor de hoofdrol gespeeld in ‘Saturday Night Fever’. Ook daarmee maakte hij een overweldigende indruk op het jeugdige publiek.

Olivia Newton-John

Nog wat meer uit eigen ervaring. Olivia Newton-John leerde ik in 1971 persoonlijk kennen. Ze had een cover gemaakt van ‘If Not For You’, een song van Bob Dylan (op het album ‘New Morning’). George Harrison had het nummer al eerder in zijn repertoire opgenomen.

    Polydor had in Nederland de rechten voor die opname verworven. Olivia bezocht Nederland voor een tv-optreden; als ik het wel heb mocht ze meedoen aan het toenmalige NCRV-programma van Eddy Becker. Aan mij om een dagje met haar op stap te gaan, eerst naar Hilversum, later naar Loosdrecht en Amsterdam. Olivia was een vrolijke meid. Het was heel gezellig om met haar op te trekken.

    Ik had niet echt vertrouwen in de verkoopmogelijkheden van ‘If Not For You’. Achteraf terecht. Misschien was het wel de eerste en laatste keer dat we in Nederland van haar zouden horen, dacht ik.

    Het ging anders, ‘Banks of Ohio’ vond ik een geweldige single, maar ook die lukte niet hier. Vanaf dat moment volgde ik haar carrière wel nadrukkelijk. Met de aanpak van ‘Banks’ ging het steeds beter in de VS. Met liedjes als ‘Let me be there’ en ‘If you love me let me know’ werd Olivia een ‘topper’, die uiterst succesvol in Amerika was. Haar rol in ‘Grease’ was dan ook geen debuut.

In alle eerlijkheid verdiepte ik me meer in Olivia dan in degene die haar platen produceerde en veel van haar hits schreef. Dat was John Farrar, op 8 november 1946 geboren in Melbourne (Australië). Recentelijk vond ik een interview met Farrar in het Amerikaanse blad Songwriter (1979), een tijdschrift gewijd aan degenen die de liedjes schreven, die ze zelf of anderen zongen. Zo kwam ik meer te weten over de twee grote hits uit de film ‘Grease’. Een andere invalshoek.

    Farrar was 32 jaar, het succes van ‘Grease’ was nog vers.

John Farrar

Het viel Rich Wiseman op hoe bescheiden de songwriter zich opstelde. Hij was ‘devotedly modest and soft-spoken’. “His is not the tale of ego and fanatical drives. Rather this is the story of an amiable, talented young Australian who was given an opportunity – and who made the most of it”.

    Farrar kon het nog steeds niet geloven. “He gave a ‘why me?’ shrug of his shoulders”.

John Farrar

John Farrar, zo bleek, was ondanks zijn jeugdige leeftijd geen nieuweling in het vak. Twintig jaar eerder, toen hij 12 jaar was, begon hij gitaar te spelen. Dat ging voortvarend. Farrar zag er zelfs een toekomst in. “I saw myself spending my life in recording studios, just being a guitar player”. Zo ging het ook een tijd met Jimmy Page, die later een dominante rol in Led Zeppelin zou vervullen.

    Erg ambitieus leek John in die tijd niet te zijn. “It seemed impossible to get enough money to go overseas”.

Farrar was lid van een groep die zich de Strangers noemden. Ze wisten zich een vaste plaats te verwerven in het wekelijkse Australische tv-programma ‘The Go Show’. Ze verzorgden de begeleiding van de solisten die erin optraden. John werd bovendien ingeschakeld om de arrangementen van de liedjes voor zijn rekening te nemen. Dat deed hij bijvoorbeeld bij de Bee Gees, Olivia Newton-John en Pat Carroll, met wie hij anno 1971 in het huwelijk trad.

    Heel wat groepen, die in Australië bekend waren geworden, trokken naar Engeland om verder te komen. De Bee Gees en Easybeats bijvoorbeeld. Harry Vanda van de Easybeats (‘Friday On My Mind’) vertelde me een paar jaar geleden dat Australië te klein was. Na een paar tournees, zei hij, was je er wel uitgekeken.

Ook Olivia Newton-John en Pat Carroll kregen de kans om hun geluk een tijdje in Engeland te beproeven. De meisjes wonnen een talentenjacht en dat was de prijs. In Londen vormden ze het duo Pat en Olivia. Na enige tijd moest Pat terug naar Australië omdat haar visum verlopen was.

    Olivia had meer geluk. Ze kreeg een relatie met Bruce Welch van de Shadows. Samen met Hank B. Marvin, een andere Shadow, wilde deze een zanggroep beginnen in de stijl van Crosby, Stills & Nash. Tijdens een toernee van de Shadows door Australië had Farrar in het voorprogramma gespeeld en dat had een band opgeleverd.

    Misschien wel op voorspraak van Olivia werd John Farrar vanuit Engeland gebeld door Bruce Welch. Wellicht tot zijn verbazing kreeg hij telefonisch de vraag voorgelegd: “How would you like to be a member of Marvin, Welch . . . and Farrar?”

Marvin, Welch & Farrar

Farrar reageerde positief op de uitnodiging. Olivia, die in Engeland was achtergebleven, vond het prachtig. “She was knocked out by this, because she got to see Pat and me again. So while we were waiting for the group to get sorted out, Bruce and I started producing Olivia together”.

    Zo kwam haar versie van ‘If Not For You’ tot stand, zoals boven aangegeven. Het groeiende succes voor de platen van Olivia, vooral in Amerika, had als gevolg dat Marvin, Welch & Farrar op de tweede plaats kwam, vertelde laatstgenoemde aan Rich Wiseman. "Even though our group did wind up recording three albums, Marvin, Welch and Farrar gradually took second place. Not through choice, but because the group didn’t happen”.

‘Hopelessly Devoted To You’

Als je afgaat op wat in Songwriter geschreven werd, was het Olivia die aan John Farrar vroeg of hij niet een liedje wilde schrijven voor de nog onbekende film ‘Grease’. Het moest een langzaam nummer zijn, een ‘ballad’. “She asked me if I could do it. I said yes”.

    Een van de favoriete liedjes van Farrar was ‘End of the World’ van country-zangeres Skeeter Davis (1931-2004). De single was in 1962 een grote hit in Amerika geweest. Farrar in 1979: “That song is my favorite all-time ballad. So I just tried to get the mood of that song”. Eén ding wist hij zeker, vertelde hij in het interview. Het woord ‘devoted’ moest in de titel voorkomen. “I had a couple of free weeks at the time. So I sat down and began thinking about a word that would really hit then, and ‘devoted’ was the word I thought would be really neat”. Dat was ‘devoted’ (‘toegewijd’).

    Eenvoudig was het niet, bekende hij. “It was incredibly hard to write. I wrote pages and pages”. Dat ene woord was bij wijze van spreken belangrijker dan de rest van het liedje. Misschien kwam dat wel omdat het in de film ‘Grease’ verwerkt moest worden, bedacht ik toen ik het las.

Toen hij ‘Hopelessly devoted to you’ af had, liet hij het eerst aan Olivia horen. “She liked it”.

    Na haar goedkeuring stapte hij af op Bill Oakes, die verantwoordelijk was voor de muziek in de film. Robert Stigwood, de Australische producent, werd niet genoemd.

    Bill Oakes liet ‘Devoted’ horen aan co-producer Allan Carr en daarna aan de choreograaf. Dat was Patricia Birch, die eerder bij de musical ‘Grease’ betrokken was geweest.

    Wiseman merkte op dat er heel wat mensen nodig waren om een beslissing te forceren. Op de achtergrond zal zeker ook meegespeeld hebben dat Robert Stigwood het laatste woord had. “A lot of people to please!”, met die woorden reageerde de journalist toen hij over de gang van zaken op de hoogte gebracht was.

    “Ja, het was heel wat om al die mensen achter die song te krijgen”, bekende hij achteraf. Maar zo belangrijk had hij het ook weer niet gevonden. Farrar had weinig vertrouwen in ‘Grease’. “I wasn’t that concerned that the song might be rejected. I didn’t think the movie was going to be such a big deal!”

Die opmerking deed bij mij een belletje rinkelen. Ik meen me nog te herinneren dat ik (als employee van Polydor) het eerste persbericht over de film las uit de koker van RSO, de Robert Stigwood Organisation. Daarin werd gesteld dat ‘Grease’ een budget-productie was. Olivia was ondanks haar populariteit afgekocht voor een tamelijk laag bedrag, waarin ze bovendien afzag van royalties voor de verkoop van eventuele platen van de film.

‘You’re The One That I Want’

De mensen van RSO waren blijkbaar positief gestemd over de manier van werken van John Farrar. “All these people liked it”.

    Bill Oakes vertelde hem dan ook dat ze op zoek waren naar een duet. Oakes had al een visje uitgeworpen, maar nog steeds niet de juiste song gevonden. “Bill said to me, ‘Look, we still need a duet. A few people have been asked to do one, but no one has really come through. Why don’t you try?’”

    Farrar had de smaak te pakken en ging meteen aan de slag. “I raced home. I did a track the first day, didn’t like it, and threw it out. I spent the whole next day coming up with another track. It felt great, so I played it for Bill”.

    In de meest primitieve vorm liet hij het nieuwe liedje horen. Hij had niet meer dan een stukje gitaarspel dat hij had afgekeken van een plaat van de in Engeland verongelukte Eddie Cochran (1938-1960). Geen tekst, geen melodie. Achteraf moest John er zelf om lachen. “It felt like a No. 1 when I did that track. It had three main stages in it, and each stage built up to the next. I got that main guitar phrase from messing around with Eddie Cochran”.

Eddie Cochran

Bill Oakes hoorde het stukje muziek van Farrar even aan en zei dat het goed klonk. Farrar: “So I went out and wrote the words and melody the next day”.

    Het kostte nogal wat moeite om regisseur Randal Kleiser mee te krijgen, kon hij later vertellen. “I played the completed song [‘You’re The One That I Want’] for him. He said . . . ‘It sounds a bit country and western!’”

    Dat was niet als een compliment bedoeld.

    Ten tijde van het interview, na het succes van ‘Grease’ en de twee knallers, was er een einde aan alle twijfels gekomen. Met zijn liedjes had John Farrar raak geschoten, voor Olivia en voor zichzelf.

You’re The One That I Want

Eerst de titel

Aan Farrar werd de vraag gesteld op welke manier hij zijn liedjes maakte. Eerst de muziek of eerst de tekst? Of samen? Elke componist had nu eenmaal een individuele aanpak.

    Een aantal Amerikaanse hits van Olivia was geschreven door John Rostill (1942-1973). Na zijn vroege dood was de rol van producer John Farrar alleen maar groter geworden. Farrar was zich zelf meer gaan bezighouden met het aanleveren van eigen repertoire.

    Een van die liedjes was ‘Have You Never Been Mellow’. Farrar legde uit hoe het gegaan was in Minneapolis, tijdens de eerste Amerikaanse tournee van Olivia, waarin ze op gitaar door hem begeleid werd. De andere begeleiders, voor dat plaatselijke optreden ingehuurd, gebruikten steeds het woord ‘mellow’. Dat bracht hem op het idee om op basis daarvan een liedje te schrijven. De opname ervan belandde als track op een album.

    John Farrar kreeg telefonisch van Olivia te horen dat ‘Have You Never Been Mellow’ op single zou worden uitgebracht. Hij begreep niet waarom. “I remember saying, ‘That’s crazy. That’s never going to sell’. It didn’t seem like a commercial song to me. The chorus had a lot of words in it, and I just didn’t think there was going to be any way”.

    Het pakte anders uit in 1975. De track, in Engeland opgenomen, steeg in Amerika door naar de bovenste plaats in de Billboard hitlijst. John haalde zijn schouders op. “Great songs are a matter of opinion”, zei hij.

Farrar ging door op het thema. “Usually the verse comes first. Not deliberately, but for some reason or another, my things have always ended up by getting into a chorus. When you sit down with an acoustic guitar and you’re in the right mood to write, usually the first words that come out, I’ve found, are the best. At the time, you’ll think, ‘Well, I’ll write this down, but it’s only a dummy lyric’. But then you go back and you think, ‘That’s not bad’”.

    Om aan een goede rijmtekst te komen had je speciale woordenboeken. Gebruikte hij die ook?

    Farrar: “You know those quotation books? I’ll always browse through them. While I don’t get lyrics out of  them, they inspire me in some sort of way that I can’t put my finger on. Maybe it’s just that they help me think in a different kind of way”.

Hij gaf nog wat meer details over zijn aanpak. Je moest het vooral niet te moeilijk maken, was zijn redenering. “I always try to keep my lyrics conversational. Some people go too far poetically, get into really exotic ways of saying things, ways which I’m incapable of even explaining to you. Now, I think a couple of little metaphors here or there are lovely, but the simplest way of saying things is really the best”.

John Farrar en Olivia Newton-John

Repertoire voor Olivia

Zoals gezegd, Farrar schreef lang niet alle liedjes zelf. Hoe kwam hij dan aan zijn repertoire?

    Het antwoord was duidelijk. Als succesvolle artiest ontving Olivia heel wat ‘suggesties’. Aan hem de taak om een keuze te maken.

    Farrar: “About three times a year I personally listen to all the songs that have been sent to Olivia. I lock myself in here. The last time I did it, it took three days. Those three days I worked from 8 a.m. till 2 a.m. I listened to 3,000 songs”.

    Farrar was bang om een mogelijk sterke song te missen. Hij luisterde naar eigen zeggen alles af tijdens zo’n sessie. Uiteraard kon een voorbeeld niet uitblijven. Dat was ‘I Honestly Love You’ (1974), van Jeff Barry en Peter Allen – nog een nummer één hit. “It was right there in my bag full of tapes. And it was just a piano/vocal demo”.

Plaatopnames van Olivia

Heb je een tip aan mensen die je met hun liedje willen benaderen?

    Dat had hij zeker: Niet te veel liedjes tegelijk bijvoorbeeld. “I get tapes with 12 songs on them, and once you’ve heard the first one you know pretty much what they’re going to be like. People must know which song is their best. There are just so many people sending in songs that you just don’t have the time to sit there and learn to love all 12 songs. Two or three songs on a tape is the most”.

    Ongevraagd ging hij door. Van die drieduizend songs bleven er volgens hem een stuk of vijftig over. Die stuurde hij dan naar de zangeres. Olivia was uitermate kritisch wist hij: “She’s more cutthroat than I am! She has very definite tastes”.

    Voor het maken van een album voor Olivia werd drie maanden uitgetrokken, liet hij optekenen. Het opnemen zelf, het zingen, nam niet meer dan twee weken in beslag. De meeste tijd ging zitten in het dubben en mixen. Dat zou je, vind ik, niet verwachten als je de muziek van weleer beluistert.

Niet alles wat Farrar verder deed was even succesvol, moest hij toegeven in het interview. Dat kan natuurlijk ook niet. Zo had hij een album geproduceerd van de Moir Sisters – voor het Rocket label van Elton John. “It didn’t sell. But it was never a commercial proposition in the first place. They write really far out songs, which I think are lovely”.

    Vanwege het succes met Olivia werd hij regelmatig benaderd door beroemde artiesten. Daar wilde hij geen mededeling over doen. De naam Linda Ronstadt viel. Er waren ook plannen om een eigen album op te nemen. Todd Rundgren was zijn favoriete producer. Farrar: “Have you heard his ‘Hermit of Mink Hollow’. Underneath all the heavy stuff, he always has a fantastic melody going. He’s really clever”.

Todd Rundgren

Zijn favoriete songwriters waren de Bee Gees, de gebroeders Gibb, Lennon & McCartney, Alan Tarney en Trevor Spencer, Burt Bacharach en Steely Dan.

    Over zijn eigen succes uitte hij zich bescheiden. Hij had gewoon geluk gehad. “I just happened to be in the right place at the right time”.

Harry Knipschild

17 juni 2026

Clips

* Eddie Cochran, Summertime blues

* Skeeter Davis, End of the World 

* Olivia Newton-John, Hopelessly to you

* John Travolta, Olivia Newton-John, You're the one that I want

* Interview met John Farrar, 1980 

Literatuur

Ray Fox-Cumming, ‘Olivia Newton-John, Nights in White Satin’, Disc, 10 februari 1973

Greg Shaw, ‘Olivia Newton-John. Let me be there’, Phonograph Record, 1 maart 1974

Caroline Coon, ‘Suzi Quatro & Olivia Newton John’, Melody Maker, 20 juli 1974

Ken Barnes, ‘If you love me let me know’ Rolling Stone, 29 augustus 1974

‘Zieke Olivia kwam tijd tekort’, Hitkrant, 30 november 1978

Rich Wiseman, ‘After Grease he’s totally hot and still hopelessly devoted to Olivia’, Songwriter, januari 1979

Allister Hardwick, ‘John Farrar and Pat Carroll’, Wayback Machine, 14 februari 2002