584 - Paul Simon weer zonder Art Garfunkel

 

Op 7 februari 1970 wist de Nederlandse popgroep Shocking Blue de hoogste positie in de Amerikaanse Billboard chart te bereiken met de single ‘Venus’. In die zelfde lijst was de hoogste nieuweling ‘Bridge Over Troubled Water’ – op 49 – van het duo (Paul) Simon & (Art) Garfunkel. Bij het verschijnen van de single adverteerde hun platenmaatschappij (Columbia Records) kortweg met de – zo bleek – profetische woorden ‘Not just a number one record but an instant classic’.

   ‘Bridge Over Troubled Water’, was de laatste nummer één single van het duo. Een paar maanden later verschenen nog ‘Cecilia’ en ‘El Condor Pasa’, maar niet meer met hetzelfde succes. Dat zelfde jaar nog werd duidelijk dat Paul Simon, op 13 oktober 1941 geboren in Newark (New Jersey) begonnen was aan een soloproject.

 

De Britse popjournalist Roy Carr (geboren in 1945) volgde de muzikale loopbaan van de vier jaar oudere Amerikaanse artiest voor popkrant New Musical Express. Op 23 januari 1971 publiceerde hij een artikel, waarin hij in de kop duidelijk maakte dat Paul aan een eigen album in San Francisco werkte omdat Art andere bezigheden had: “Absent Art creates predicament for Paul solo album”.

 

Tweede solo-album

 

Simon was naar de Amerikaanse westkust getrokken omdat technicus Roy Halee er werkte in de gloednieuwe studio van Columbia in die stad. Het zou zijn tweede soloalbum moeten worden. In 1965 had hij tijdens zijn langdurige verblijf in Engeland ‘The Paul Simon Song Book’ opgenomen. Vanuit Engeland reisde hij toen naar Nederland om er begin december 1965 op te treden in de folk-club van Cobi Schreijer, ondergebracht in de Waag te Haarlem.

   Bij die gelegenheid maakte ik [HK] een eerste interview met de auteur en zanger van liedjes als ‘Sounds of Silence’, ‘Homeward Bound’ en ‘I Am A Rock’. (Je kunt het hier lezen).

 

 

In het artikel gaf Carr nog eens aan wat de reden zou zijn van het tweede solo-project: de afwezigheid van zijn compagnon. “Paul has decided to cut a solo album. By Paul’s own admission, his only motivation for undertaking this project has been due to Artie’s heavy filming commitments on the set for Mike Nichols production of ‘Carnal Knowledge’”.

   Volgens anderen was er meer aan de hand, bekende hij. Zij beweerden: “Simon & Garfunkel have finally decided to split up their partnership in order to pursue their own separate vocations”.

 

Wennen

 

Na al die succesvolle duo-platen, singles en albums, was het wennen voor Simon om het alleen te doen. Misschien zocht hij daarom wel steun bij de technicus, die eerder betrokken was geweest bij ‘Bridge Over Troubled Water’ en andere successen.

   Simon had een hele week in de studio vertoefd. Makkelijk was het niet gegaan, was zijn conclusie. “Paul readily admits that his current venture isn’t proving to be the easiest of assignments. Even with the songs already prepared, the results after a full week in the studios have been very slow in coming.

   The truth of the matter is that although he has cut six untitled tracks, he personally feels that he has achieved very little in terms of personal satisfaction. He has hinted that he knows exactly where the trouble lies, but at the moment he is still reticent to reveal its source”.

   Paul Simon was een perfectionist, wist de journalist: “He took over 100 hours in studio time to cut ‘The Boxer’”.

 

Zonder Art Garfunkel wilde hij het in San Francisco (‘just off Folsom Street in the industrial section’) anders doen. Aan zijn omgeving had Paul verkondigd: “I just want to do this album fast – simple and easy and fast”.

   De artiest probeerde ontspannen te opereren. Roy Carr: “Casually attired in denims, Paul, who appears to be physically trimmer though he’s still retained his recently acquired full beard is more or less letting the sessions take their natural course”.

 

Simon was aan de slag gegaan met drie begeleiders: drummer George Marsh, pianist Mike Finnegan en op bas Donald ‘Duck’ Dunn, lid van Booker T. & The MG’s, de groep met Steve Cropper, Booker T. Jones en Al Jackson (bekend van onder andere ‘Green Onions’ en ‘Time Is Tight’).

   Roy Carr legde uit waarom Dunn assisteerde in de studio: “As to his choice of accompanists, Duck Dunn seemed a natural; for like many other artists, Paul has a great admiration and affinity towards Booker T. and the members of the MG’s, of which Mr. Dunn is one, to the extent that Paul’s original concept of ‘Bridge Over Troubled Water’ was to cut it with the legendary Memphis foursome”.

   De andere sessiemusici waren op instigatie van Roy Halee ingehuurd.

 

Zoals gezegd, die eerste week was niet helemaal bevredigend verlopen. Misschien was Simon wel blij dat hij zijn plaats moest afstaan aan Blood, Sweat & Tears, de groep die het gemaakt had met ‘You’ve Made Me So Very Happy’, Spinning Wheel’ en ‘And When I Die’. De muzikanten moesten hun vierde album voltooien.

 

Plannen

 

Na afloop zou Paul opnieuw in San Francisco neerstrijken om aan zijn eigen album te werken. Bovendien had hij plannen om te experimenteren in Nashville en op het eiland Jamaica. “When they have finished, Paul will again return to take up residency in an effort to add to the number of tracks already in the can. After which he has tentative thoughts of booking studio time in Nashville and Jamaica where apart from recording some newer songs he may re-cut the results of the ’Frisco sessions”.

 

Het zag er naar uit, kon je in New Musical Express lezen, dat als Art Garfunkel zijn filmrol had vervuld, ook de opnamen van het Simon-album voltooid zouden zijn.

   Roy Carr: “Though no immediate date has been set as to when his work will be finalised, Paul envisages that both he and Artie will have completed their respective projects at about the same time.

   Thus they’ll be free to relax and re-think the directions in which they will intend to channel their creative energies. It is quite foreseeable that both Paul and Artie will again reunite to record an album”.

   In die tussentijd wilde Paul Simon college gaan geven aan de universiteit van New York.

 

Roy Carr

 

Interview van Roy Carr met Paul Simon

 

Roy Carr slaagde er later dat jaar in Paul Simon te interviewen – tot zijn grote genoegen. Het gesprek leverde twee artikelen op. In de inleiding bevestigde Roy hoe verheugd hij was met hem te kunnen praten. “It has been a personal ambition of mine to interview Simon. I have written about him at length prior to our meeting. It has pleased him”.

   Simon had gelezen wat Roy geschreven had. “He quoted the concluding paragraph of my last feature in which I documented the events which have led up to him being incommunicado for close on two years”.

   De twee converseerden met elkaar in een suite van hotel Grosvenor House (Londen) – ‘acoustic guitars resting on chairs, the score of Di Mario Gingi’s Balletto open on a table’.

 

Aan het begin van het eerste artikel zette hij op papier: “Paul Simon, poet-musician-singer, is one of the greatest imaginative talents of this century. His association with Art Garfunkel, which by his own admission has now been dissolved, was responsible for not only selling millions of records but preserving for posterity some of the most beautiful and pastoral popular music, which like the writings of his contemporaries, Dylan, Lennon and McCartney, laid down the foundation for a generation’s music”.

 

Art Garfunkel en Paul Simon geen muzikale partners meer

 

Wat was er nu precies aan de hand met de muzikale samenwerking van het beroemde tweetal vroeg hij hem.

   Simon was bereid om die vraag te beantwoorden. “Sure, I’d be glad to. As I stand right now, I have no partnership with Artie. That means, I don’t feel that Artie Garfunkel is my partner. He’s my friend, but I don’t have a partner. I see Artie, in fact I saw him just a couple of days ago”.

 

Zouden er dan nooit meer duetten komen?

   Concrete plannen waren er niet. “It’s not outside the realms of possibility that I’ll record with him again – or that Artie will want to record with me. It’s possible. But we don’t make plans together as a duo any longer”.

 

Was ‘Bridge Over Troubled Water’ bedoeld als een einde van de samenwerking, vroeg hij.

   Die vraag kon Paul Simon niet met ja of nee beantwoorden. Carr vond hem op dit punt ‘somewhat indecisive’. “I’m not sure”, zei hij aarzelend. Er waren meer oorzaken voor de muzikale scheiding. Art Garfunkel ambieerde (ook) een rol als filmacteur. “We both had different directions”.

   Maar hoe dan ook: “We didn’t plan to do anything together after that. I planned that I would go and do an album by  myself and Artie, to work on the movie ‘Carnal Knowledge’”.

 

Paul Simon zag het duo als een popgroep. “Like all groups that were groups and eventually break-up, Simon and Garfunkel was a group and it broke up”. Het was vriendschappelijk gegaan. Ze waren nog steeds goed bevriend. “He’s still my friend and I still see him, but we haven’t sung together in nearly two years”.

 

Langzaam maar zeker was Paul Simon op eigen benen gaan staan. In het begin was het vreemd geweest om zonder Art te opereren. Maar dat veranderde. “After a short while as I grew accustomed to doing things by myself it became very easy and very pleasant”.

   Garfunkel had zijn eigen inbreng gehad in de totstandkoming van de opnamen van het duo. Daar keek Paul, zo leek, nu met gemengde gevoelens op terug. In plaats daarvan luisterde hij naar het commentaar dat hij van andere mensen in zijn omgeving kreeg. Dat soort mensen waren er genoeg, maakte hij in het gesprek duidelijk. “I’ve plenty of people always around me”.

 

Paul Simon bevestigde dat hij in de maanden daarvoor colleges gegeven had. “I taught for a short while – a year or so ago, in fact it will be two years this coming spring – at New York University. I taught a class in songwriting and record making for just one semester. I had a good time and so did everybody else and that was the end of the class”.

   Daar was hij mee gestopt omdat zijn prioriteit kwam te liggen bij het soloalbum, dat nog moest verschijnen. “I didn’t go back in the fall because I was busy working on my album. After that period of teaching, I leisurely put together this album which is about to come out in early January, and that’s pretty much what l was doing as far as my music was concerned”.

   Het album met de titel ‘Paul Simon’ (en elf nieuwe songs) was zo goed als af. “I’ve yet to hear the final acetates”. Dat waren lakplaten, direct gemaakt van de studio-tapes.

   In die tijd verschenen er steeds meer conceptalbums, albums met een thema. Bij Paul Simon was dat niet het geval. “I don’t think so. I didn’t write it that way. But when you’ve got an album of songs written by one artist there must be some undercurrent of relativity passing through it”.

   Paul Simon uitte zich verheugd over het eindresultaat. “I’m very pleased and very happy with it”. Bij de productie had hij dus samengewerkt met technicus Roy Halee (“He has been our engineer all the while”).

 

Roy Halee met Simon & Garfunkel

 

Omgaan met succes

 

Roy Carr kreeg de kans om vragen te stellen, meldde hij aan zijn lezers. Die kans greep hij met beide handen aan. Hoe ging Paul om met zijn succes, werd hem gevraagd. Kon hij daar mee uit de voeten?

   Volgens de artiest was dat geen probleem: “I never felt trapped by my own success. I always knew that I could stop performing or stop doing this or that. It’s not a question of being trapped, just that you’re trying to find something interesting and something that engages you, and which in turn gives you a feeling of purpose.

   The more successful you get the less feeling of purpose you have. When you have a purpose you are working for a future reward... if you know what I mean... if only I could play guitar like Eric Clapton... or if only I could take a solo like George Harrison, something like that”.

 

Met het succes kwam natuurlijk ook het commentaar, de kritiek:  “Once you succeed, then people quite rightly feel that they have the right to judge what you did because you’re holding yourself out as an artist.

   People love to criticise. Take away peoples right of criticism and you’ll take a lot of joy out of the world. People love to criticise and speculate. That’s all right... that’s fine”.

   Het was zaak je eigen standaard te handhaven, gaf hij aan. “What I feel is that you generate your own pressures and your own standards. I have my own standards for when I think I’ve done something well, if I achieve it, then it would be hard to shake it if somebody said it was bad”.  Dat was zijn houvast.

   Op zijn soloplaat zou ook wel commentaar komen. “When I put out this new album, it’s inevitable that people have got to compare it to when I sang with Artie and to what I wrote on the ‘Bridge Over Troubled Water’ album. So what... it doesn’t matter. It’s their prerogative as an audience to stand up and boo when they don’t like it and scream when they love it”.

 

Het tweede interview

 

In het tweede artikel, dat op 1 januari 1972 afgedrukt werd, bevestigde Roy Carr nog eens wat hij uit de mond van de artiest opgetekend had. “Simon is aware – though not unduly concerned – that people will undoubtedly make critical comparisons between the songs on the new album and those that he sang with Artie Garfunkel”.

   De journalist vergeleek hem een beetje met de ene helft van Lennon & McCartney, die na het uiteenvallen van de Beatles in 1970, afzonderlijk van zich lieten horen. “Though he was the songwriting half of the incredibly successful Simon & Garfunkel partnership, Paul Simon – soloist – is now in the same position experienced by Lennon, McCartney or any other active limb of a creative body which has been amputated”.

 

Witte platen

 

Paul Simon sprak zich uit over een nieuwe trend – witte platen (bootlegs). Bij optredens zat er regelmatig iemand in de zaal met een tape recorder. Voor je het goed en wel in de gaten had, liet zo iemand er albums van maken, met een wit label. Soms werden witte platen ook gemaakt van demo-opnamen in een of andere studio.

   Bij Bob Dylan was dat nadrukkelijk het geval, wist de journalist. Zou dat bij Simon ook kunnen gebeuren? “There isn’t a chance that you might suffer from the same predicament as Dylan, whereby a flood of unheard material is made available in bootleg form. I know there’s one album called ‘Chez’ which is supposed to feature both you and Artie singing and talking in a room”.

   Paul Simon reageerde met de woorden: ““I haven’t heard that one, but there’s a lot of Dylan stuff about and there’s a lot of Simon and Garfunkel bootlegs of concerts.

   But the most flagrant bootlegging that’s being done, doesn’t revolve around unreleased material, it’s done by those people who take the album and copy it, then resell it on tape cassettes and cartridges.

   These bootleggers make their money by selling it to the record dealers for much less than the actual record companies. That’s where the big bootleg market is... it’s so much bigger than the bootlegging of discs. I mean there’s a ‘Simon and Garfunkel Greatest Hits’ tape that’s a best seller”.

 

Dylan – witte plaat

 

Ambitie en perfectionisme

 

Hoe ambitieus was Paul Simon nog na al die grote successen samen met Art Garfunkel vroeg de Brit zich af. “Is that hunger and that determination to succeed still as strong today as when you and Artie were working the folk club circuit?”

   Paul Simon voelde zich gestimuleerd door zijn echtgenote en een heleboel andere mensen. “The people that surround me, like my wife and everybody else, are always saying, ‘That’s not as good as that one’, or ‘Why not change that line in that song’”.

 

Opnieuw kwam het perfectionisme van Paul Simon aan de orde. Van bassist Duck Dunn had Carr nog weer eens vernomen hoeveel studio-uren hij nodig had om op tape te krijgen wat hij in zijn hoofd had. “Duck Dunn recently told me that when he recorded with you for the new album, that you’d lay down a take – everyone would like it – but that you would insist on redoing it over and over again until you were satisfied that you had captured a certain mood”.

   Paul Simon kon een glimlach niet onderdrukken. Die zucht naar perfectie betrof één song, waar hij al langer mee in de weer was. “I used Duck on bass and I used Jim Keltner on drums. We just came into San Francisco and started to work on one song which actually was never finished.

   I was looking for something, but I wasn’t quite sure what I was looking for. They’re both really fine musicians and I probably drove them crazy. I didn’t really say anything, I kinda wanted to see what would come and it didn’t upset me in the least, because I was so used to working that way. I had plenty of time and I was just sorta formulating my ideas”.

   Bij de nieuwe soloplaat was het juist de bedoeling om op een meer spontane manier te werken, had Roy Carr al eerder geschreven. Dat zou nog moeten blijken bij het op de markt verschijnen, later in 1972.

 

Simon en Dylan

 

De journalist sneed nog een ander onderwerp aan. Er waren de laatste jaren bijzondere Dylan-albums verschenen. Na ‘Blonde On Blonde’ was Bob voor de dag gekomen met country-muziek. En daarna met een wel heel bijzondere dubbel-elpee, ‘Self Portrait’. Daarop onder meer zijn versies van liedjes als ‘Let it be me’, ‘Blue Moon’ en ‘Take A Message To Mary’. Opvallend was ook het tekstloze ‘Wigwam’ – en dat van de man die bekend geworden was vanwege zijn teksten. Bob Dylan had zich bovendien gewaagd aan een song van Paul Simon, het eerder genoemde ‘The Boxer’.

   Wat vond Simon ervan, vroeg hij hem.

   De artiest wist niet goed hoe hij er op moest reageren. Allereerst vertelde hij: “First of all, I’ll tell you how it came about. I was in the studio and [producer] Bob Johnston came upstairs and said, ‘Dylan’s downstairs, do you want to come down and say Hello’.

   I said, ‘Sure just as soon as I get a chance’, which I did”.

   Toen speelden ze ‘The Boxer’ in de uitvoering van Bob Dylan voor hem.

   Simon: “It was at a time when he was recording a lot of other people’s material for his ‘Self Portrait’ album”.

   Simon liet niet duidelijk merken wat hij vond van de aanpak van Dylan. “About his version... I don’t know, it’s hard to say, you see I identify very strongly with that song. Yes, I suppose it’s OK but I like the Simon and Garfunkel version... I was very pleased with that. It’s one of my favourites of all the Simon and Garfunkel records. It’s a very personal song and it’s hard to imagine any other interpretation.

   It was fine... it was original. Like anything Dylan does, it has its own thing. He did it differently and I didn’t think anyone could do that. Dylan’s version makes me smile”.

   In het interview werd duidelijk dat Paul Simon zich meer verbonden voelde met andere interpretaties. “When Aretha Franklin came along and then Stevie Wonder did it, they both did it in a way that was very natural for the song and they made it for me... I love it”.

 

Bridge Over Troubled Water

 

Paul Simon maakte van de gelegenheid gebruik om te benadrukken hoe hoog Aretha Franklin bij hem in het vaandel stond. “Aretha’s version of ‘Bridge Over Troubled Water’ was fine”. Hij voegde eraan toe dat hij ook onder de indruk was van de uitvoering van Roberta Flack.

   Paul ging nog even door op al die verschillende aanpakken van ‘Bridge Over Troubled Water’. “There are quite a number of cover versions which took the song into another direction than what we did. They are natural directions, because that song was a gospel-type song – it wasn’t a gospel song – it  had a gospel feel to it and therefore lent itself very well vocally as well as musically to that kind of arrangement”.

 

Over hun eigen opname verklaarde hij: “Artie is not a gospel singer or a soul singer. Artie made an attempt to sing that song, sang that song I think, very soulfully. Not black soul, he sang it from his heart and it sounded real”.

   Zelf had hij er soms moeite mee om de Simon & Garfunkel successen tijdens optredens te zingen. “There was a time when I was bored with what I was doing. You know, singing the required Simon and Garfunkel hits which realistically speaking you had to do. That’s why people came to see you.

   I mean we just couldn’t say, ‘I can’t sing ‘Bridge Over Troubled Water’ again, because we’ve sung it so many times’. People want to hear it, and if you’re going out on a stage then you’ve got to do it”.

 

Paul Simon kijkt vooruit naar 1972

 

Paul Simon was, zo leek het, bezig om het verleden van zich af te schudden. Aan Roy Carr vertelde hij dat hij bijna nooit meer naar zijn oude platen luisterde. Hij was meer met de toekomst bezig, legde hij uit toen hem gevraagd werd wat zijn favoriete song van weleer was. “Most of my favourites are on the new album. It’s not because that they are the best, but probably because they are the very latest and I haven’t as yet had too much of a chance to get used to them”.

   Paul was ook op een andere manier liedjes aan het schrijven. “I know a little more about how to write. The way of using lyrics is something that you just learn from experience and study. I’m older too and I don’t see things in the same way [als toen hij nog niet zo bekend was]”.

   Over zijn aanpak gaf hij aan: “I do have a method of writing but I don’t know exactly how to verbalise this. For one thing, I don’t have a schedule. I have periods of productivity, it’s cyclical. I can’t say exactly how it happens, but I just sit at the guitar and one minute nothing happens and the minute later as I’m thinking something happens musically.

   I play it and think about it. If it appeals to me I attach a phrase to it and some of those musical ideas evolve into songs and others go nowhere... I lose interest in it or I don’t. That’s how I write. I never set out with the intention that I’m going to write this now or for that matter that I have to write”.

 

Heel wat Simon-songs waren inmiddels door andere artiesten op de plaat gezet. Is er één bijzondere persoon voor wie hij een lied zou willen schrijven, werd hem gevraagd.

   Het antwoord was in zekere zin verrassend. Toch weer zijn vriend Art Garfunkel. “I think that, if I can rouse him up out of his world of Connecticut he might. I don’t see why not – he should – what I mean is, he could make a good album. He needn’t if he didn’t want to. He hasn’t got anything to prove to anybody.

   All I know is that Artie likes to sing and record. He doesn’t write so he has a problem of finding material, but there’s enough good material around”.

   Paul Simon had nog geen afscheid genomen van Art Garfunkel.

 

Paul Simon in Engelse folkclub (augustus 1965)

 

Roy Carr eindigde zijn artikelen met een vraag waaruit duidelijk zijn Engelse afkomst naar voren kwam. In zijn beleving was de muzikale loopbaan van Paul Simon begonnen toen de Amerikaan optrad in Engelse folkclubs (1965). “Did you for one moment envisage the success that you eventually achieved?”, vroeg hij hem.

   Paul Simon, de Amerikaan, reageerde met slechts enkele woorden: “No, of course not”.

 

Enkele weken na het interview verscheen het soloalbum van Paul Simon, met daarop onder meer ‘Mother and Child Reunion’ en ‘Me and Julio Down by the Schoolyard’.

 

In het Veronicablad kon je lezen: “Simon & Garfunkel, hitmakers bij uitstek, hebben opgehouden te bestaan. Garfunkel heeft zich verslingerd aan de film en Paul is weer terug bij zijn oude liefde, lekkere relaxte muziek met een beetje folk-inslag. Wie zich ‘The Paul Simon Songbook’, Paul’s eerste LP uit 1966 nog herinnert, weet waar hij aan toe is. Akoestische gitaartjes, zo’n grote contrabas.

   ‘Paul Simon’ is een lekkere, gezellige LP vol vakwerk. Geen ‘Bridge over Troubled Water’”...

 

Harry Knipschild

17 december 2025

 

Clips

* Paul Simon, I Am A Rock, Paul Simon Songbook, 1965

* Simon & Garfunkel in Engeland, 1967

* Aretha Franklin, Bridge Over Troubled Water, 1971 

* Paul Simon, Me And Julio By The Schoolyard

* Interview met Paul Simon, 2023

 

Literatuur

Roy Carr, ‘Absent Art creates predicament for Paul solo album’, New Musical Express, 23 januari 1971

Roy Carr, ‘The Paul Simon Interview’, New Musical Express, 25 december 1971

Roy Carr, ‘The Paul Simon Intterview, New Musical Express, 1 januari 1972

Evert Wilbrink, ‘‘Paul Simon’’, Veronicablad, 5 februari 1972